Category: Mi Aung

ဒေါ် မိအောင် Daw Mi Aung

ဆိတ်ဖလူးပန်းပင်လေးလိုချင်လွန်းလို့ စျေးကနေ အပင်ပေါက်လေးကို ၇၀၀ကျပ်ပေးပြီးဝယ်လာခဲ့တာ။ အပင်ကတစ်တောင် လောက်ဘဲရှိတာလေ။ စိုက်ဖို့နေရာရွေးရင်းနဲ့ အိမ်ရှေ့မှာချထားမိတာ၊ ကြက်က လာပြီးဆိတ်လို့ ၊ စိတ်တိုပြီးတွေ့တာနဲ့ ကောက် ပေါက်ပစ်လိုက်တာပေါ့။ တဒင်္ဂစိတ်မထိန်းနိုင်တာလေ။ ကြက်ဆိုတဲ့အမျိုးကလဲ မျက်စိလျင်ပါ့။ ပြေးလိုက်တာ တန်းနေ ရောဘဲ။

ခုတော့ သူ့ကိုနေရာတကျစိုက်ထားတာ ၇ပေလောက်တောင်ရှိနေပြီး၊ အခက်အလက်တွေဝေဝေဆာဆာနဲ့။ သူများတွေဆီမှာ ဆိတ်ဖလူးပန်းတွေ ပွင့်ပြီး ကြွေကျနေတာများ ကောက်လို့တောင်မနိုင်ဘူးဆိုတော့၊ မနက်တိုင်း သွားကြည့်ရတာအမောပါဘဲ။ တကယ့်ကို “မျှော်တော်ယောင်”ပါ။

အမေ့ရဲ့သရက်ပင်တွေကြီးလာတော့လဲ၊ဒီလိုပါဘဲ။ အမေက သရက်ပင်အတော်ကြီးလာတဲ့အထိ ရေလောင်းစိုက်ခဲ့ရရှာတာ။ အမေကစိုက်ထားတယ်ဆိုတော့လဲ၊ ကျမကလမ်းသွားရင်းနဲ့ သရက်ပင်မြင်တိုင်း မော့ကြည့်မိပြန်ရော။ သူများအပင်တွေမှာ သရက်တွေဖူးပြီဆိုရင်၊ အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ကိုယ့်အိမ်က အပင်ကို မော့ မော့ပြီးကြည့်ရတာ၊ ဇက်တောင်နာပါတယ်ဆို။ အဲ့ဒါကို တွေးကြည့်တော့ လူဆိုတာ မနာလိုစိတ် အနည်း နဲ့ အများဆိုသလို ရှိတတ်ကြမှာပါလားလို့ပါ။ သူများအပင်ဖူးတာ ကိုတွေ့တာနဲ့ ငါတို့ရဲ့အပင်လေးရော ဖူးမှဖူးသေးရဲ့လားလို့ ယှဥ်ကြည့်မိတာကိုက “ပြိုင်ချင်ဆိုင်ချင်” တတ် တာမဟုတ်ပါလား။

သရက်သီးလေးတွေသီးလာပြန်တော့လဲ၊ ကြီးစေချင်လှပြီ။ သရက်သီးအကင်းလေးတွေ ကြွေပြန်တော့လဲ အိပ်ယာကနိုးတာနဲ့ ကောက်ဖို့အလုပ်ပိုတစ်ခုတိုးပြန်ရော။ ကောက်ပြီးရင်လဲ ဟိုပေးချင် ဒီပေးချင်နဲ့ရှုပ်ရှက်ကိုခတ်နေတော့တာပါဘဲ။ သရက်သီး တွေကြီးလာပြန်တော့လဲ၊ အပင်ကကြီးတော့ ခူးလို့ကမမှီ၊ ခူးဖို့လူခေါ်ရ၊ ခူးပြီးတော့ သိမ်းရ၊ မှည့်အောင် ကုက္ကိုရွက်၊ ပိတောက် ရွက်တွေခူးပြီးအုပ်ရနဲ့။ မှည့်ပြန်တော့ အမျိုးတွေ၊မိတ်ဆွေတွေပေးချင်နဲ့။

လူတွေများ ရှင်းအောင်ကိုမနေတတ်ကြပါလား၊ တော်တော်အရှုပ်ကြိုက်ကြတာဘဲ။

“သရက်သီးဘဲ ဝယ်စားနိုင်ကြပါတယ်အမေရယ်” လို့ပြောမိတဲ့အခါများ၊ “မတူဘူးလေအေ၊ ဒီအသီးက ဆေးတို့ပြီး မှည့်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ပိုကောင်းတယ်” တဲ့လေ။ ကိုယ့်ပစ္စည်းမှ ပိုကောင်းတယ် ဆိုတဲ့ “အစွဲ”လေးတွေပေါ့လေ။

ပစ္စည်းလေးတောင် ကိုယ့်ပစ္စည်းမှပိုကောင်းတယ်ထင်တတ်ကြရင်၊ ကိုယ့်သားသ္မီးဆိုရင်ပိုဆိုးတော့မှာပေါ့နော်။ သူများထက် ပိုကောင်းစေချင်၊တော်စေ တတ်စေချင်တာမိဘတိုင်းပါဘဲ။ကောင်းတာလေးမှလဲစားစေ့ချင်ကြတာပါ။

မိဘဆိုလို့ ဟိုးလွန်ခဲ့တဲ့အနှစ် (၃၀) ကျော်လောက်ကိုစိတ်က ပြန်တွေးမိသွားတာလေးပါ။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေလိုနေ့မျိုး ဆိုသူငယ် ချင်းတွေက ကျမရဲ့အိမ်မှာဆုံကြတာများပါတယ်။ သူတို့ကလေ “မိအောင် ချက်တာမှစားကောင်းတယ်” ဆိုတော့လဲ အမြှောက် ကြိုက်တဲ့ကျမက ချက်ရပြုတ်ရတာပေါ့။ များများစားစား အကောင်းစားချည်းမဟုတ်ပါဘူး။ မုန်လာဥချဥ်းရေဟင်း လေးကိုနံနံ ပင်လေးအုပ်လို့၊ ငပိရည်လေးဖျော်လို့၊ ငါးကြင်းခပ်ရွယ်ရွယ်လေးတစ်ကောင်ကိုကြော်ပြီး၊ အာလူးလေးလဲလေးစိတ်စိပ်ပြီးကြော်၊ ကြက်သွန်အကွင်းလိုက်၊ခရမ်းချဥ်သီးအကွင်းလိုက်လေးနဲ့ငါးကြင်းကြော်နဲ့ရောသမလိုက်တာပါ။ (ဟင်းပွါးသွားအောင် အကြံ အဖန်လုပ်ရတာလေ။ အဲ့ဒီအချိန်က “ဝန်ထမ်းဘဝ”မို့ပါ။ ကျွေးလဲကျွေးချင်၊ အကုန်အကျလဲသက်သာ၊ စားလဲစား ကောင်း ရအောင်။)

နုနုတို့ မစိန်ရည်တို့က ကလေးတွေတောင် အတော်ကြီးနေကြပါပြီ။ များသောအားဖြင့်တော့ နုနုက သားသားနဲ့မီးမီးကိုပါ ခေါ် လာတတ်တာ။ သူက သူ့ကလေးတွေကိုဘယ်သူနဲ့မှစိတ်မချရှာဘူး။ တကယ့်ကို “တော်ဝင်”တဲ့မိန်းမ၊ သားသ္မီးကိုသိပ်ဂရု စိုက် တဲ့မိန်းမပါ။ (သူငယ်ချင်းနုနုအတွက် အမြဲ ဂုဏ်ယူရပါတယ်။)

ကျမက “သားတို့စားကောင်းရဲ့လား “လို့မေးရင် ကလေးတွေကရယ်ပြတတ်ပါတယ်။ နောက်တော့မှ “စားကောင်းပါတယ် အန်တီ၊ မေမေရှေ့မှာ စားကောင်းတယ်ပြောရင်၊ အဲ့ဒီဟင်းဘဲ အမြဲချက်ကျွေးမှာစိုးလို ပြန်မပြောတာပါ” တဲ့လေ။ ကျမလေ ရယ်လိုက်ရတာ။ ခုတော့ ပြန်တွေးမိပါတယ်။ ဒါလဲ သားသ္မီးအပေါ်ထားတဲ့ “အမေ့မေတ္တာအနန္တပါလား” လို့။

မစိန်ရည်ရဲ့ သားနှစ်ယောက်ဆိုလဲ ကျမတို့ကချစ်ရတာပါဘဲ။ သက်မင်းဇော်နဲ့ရဲမာန်လေး ၂ယောက်လုံးကိုပါ။ ကိုလှမင်းနဲ့မစိန် ရည်ကတော့ကလေးတွေကို “ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုး”တတ်အောင်ထားတတ်တဲ့မိဘမျိုးလို့ဆိုရမှာပေါ့။ ကျမတို့အိမ်ကို လာတဲ့ အခါ၊ သား၂ယောက်ကို သူတို့အဖွားနဲ့ဘဲထားခဲ့တတ်တာ။ ဒါပေမဲ့ သက်မင်းဇော်လေးငယ်ငယ်က ကျမရဲ့မွေးနေ့မို့ အိမ်မှာ ခေါက်ဆွဲကြော်ကျွေးတာ။ စားကြဖို့စားပွဲကခင်းထားပြီး၊ ကျမက ဟင်းချိုပန်းကန်ကိုစားပွဲပေါ်တင်ထားတယ်။ “မစိန်ရည်ရေ ကလေးကိုကြည့်နော်လို့”ပြောပြီး အိမ်ထဲဝင်ခါရှိသေးတယ် ကလေးက စားပွဲပေါ်တက်လိုက်ပါလိမ့်မယ်၊ ဟင်းရည်ပူတွေ လောင် သွားတာ၊ ကျမလေ လန့်လဲလန့်၊စိတ်လဲပူနဲ့ ဘာလုပ်ရမှန်းကိုမသိတော့တာ။ အမယ်လေး မမနဲ့ ကိုယ်တော်ချောက သတင်းစာ ကြည့်နေတာကိုး။ နောက်တော့မှ ကလေးကိုချီပြီး၊ အိမ်ပြန်ပြေးကြတာ။ ကြီးကြီးမားမား ဘာမှဖြစ်မသွားဘူးဆိုတာတောင် ကလေးမှာ အနာရွတ်တော့ထင်သွားရှာတာ။ကလေးကို တခါလေးခေါ်လာပါတယ်။ (အမေဆို သိပ်ကိုစိတ်ဆိုးတာ၊ သူကလဲ သားသ္မီးကို ပိုးမွေးသလိုမွေးတတ်တာမို့။)

ကျမရဲ့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်တစ်မျိုးစီပါဆို။ နုနု သားသ္မီးကိုထိန်းကျောင်းပုံနဲ့ မစိန်ရည်ထိန်းကျောင်းပုံ မတူ တာကိုပြောတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေအားလုံးက လိမ္မာကြရှာတော့ မိဘတွေ ရင်အေးကြရတာပေါ့။

ခု ပြန်တွေးမိတော့လဲ ရယ်စရာတွေချည်းပါဘဲ။

အပင်လေးတွေလဲ အတူတူပါဘဲ။ ဂရုစိုက်လိုက်ကြရတာ။ ကြက်ဆိတ်မှာစိုးရိမ်ရတာနဲ့၊ လူခူးမှာစိုးရိမ်ရတာနဲ့ အရိပ်တကြည့် ကြည့်နေလာကြရတာ။ သူငယ်ချင်းတွေ သားသ္မီးမွေးထားသလိုပါဘဲလားလို့ နှိုင်းယှဥ်ပြီးတွေးမိသွားတာပါ။

အနှစ်နှစ်အလလပြုစုပျိုးထောင်လာလိုက်ရတာ။ ဟိုရှေ့ရက်တွေက လေတွေတိုက်လို့ သစ်ကိုင်းတွေအိမ်ပေါ်ကျတာနဲ့၊ အပင် တွေခုတ်ပစ်လိုက်ရတာနှမျောလိုက်တာ။ ကျမအိမ်က အပင်တွေဆို ၂၈နှစ်နီးပါး ဂရုတစိုက် ပြုစုခဲ့ရတာပါ။ ခုတ်ပစ်လိုက်တော့ လဲ တစ်မနက်နဲ့ကုန်သွားတာပါလား။

အော် ပျိုးထောင်ခဲ့ရတာကအနှစ်နှစ်အလလ၊ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့ တစ်ခဏပါလား။ ။

တွေးကြည့်ဘူးကြပါရဲ့လားလို့ – – – – –

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

P I C မှာ၁၉၇၈ ခုနှစ်၊ မေလ( ၂ )ရက်နေ့မှာစပြီးအလုပ်ဝင်ခဲ့ပါတယ်။ ရပ်ဆွေရပ်မျိုးဖြစ်တဲ့ ဦးလေး ဦးသိမ်းဖေရဲ့ ထောက်ခံချက် နဲ့ အလုပ်ရခဲ့ရတာပါ။ (ရေနံဓါတုဗေဒလုပ်ငန်း ကော်ပိုရေးရှင်း၊ Petrochemical Industry Corporation.) ရေနံရုံးတို့ အခွန် ရုံးတို့ဆိုတာ လူခံမရှိရင် အလုပ်ဝင်လို့မရတာမို့ ဦးလေးကိုကျေးဇူးတင်လို့မဆုံးပါဘူး။

ပထမဦးဆုံး ရေနံဓါတု-စီမံရေးဌာနရဲ့ ပြည်တွင်းဝယ်ယူရေးဌာနမှာပါ။ ကနဦးဆရာကတော့ ဌာနမှူး ဦးအောင်မြင့်ပါဘဲ။ အလွန်သဘောကောင်းတာမို့ သူ့ဌာနကလူတွေက သိပ်မကြောက်ကြပါဘူး။ အလုပ်စတက်တဲ့နေ့ကတော့ သိတဲ့သူမရှိလို့ ယောင်ချာချာနဲ့ ဒီနေရာမှာထိုင်ဆိုလို့သာ စားပွဲကုလားထိုင်နဲ့ထိုင်နေလိုက်ရတယ်၊ အတော်ကိုအူကြောင်ကြောင်နိုင်တာပါဘဲ။ ၁၀ နာရီလောက်ရောက်တော့ ကျမစားပွဲရှေ့ကခုံကိုအစ်မတစ်ယောက် ရောက်လာလို့ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ၊ “ထခုန်မိမ တတ်” ကိုပျော်သွားရပါတယ်။ “အားကိုးရာ”တွေ့သွားတဲ့ကလေးလိုပါဘဲ။ St.Philomena’s က စီနီယာမမ Kathleen Than (ဒေါ်သန်းသန်းအေး) ရယ်ပေါ့။ အစ်မက ဖေးဖေးမမ သင်ပေးခဲ့၊ စောင့်ရှောက်ခဲ့တာပါ။

ကျမကိုဌာနမှူးက ဒေါ်ခင်မိမိအောင်လို့ခေါ်လိုက်တော့၊ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်ခဲ့ဘူးတာ “ဒေါ် ” တပ်ပြီးခေါ်လိုက်လို့ပါ။ ကျောင်းပြီးခါစ ကလေးတွေးမို့ ရယ်စရာကြီးဖြစ်နေမိရပါတယ်။ စာရွက်တစ်ထပ်၊ ခဲတံတစ်ချောင်းနဲ့ မျဥ်းလုံးတစ်ခုပေးပြီး၊ မျဥ်းကြောင်းတားခိုင်းတာဆိုတော့၊ အမယ်လေးတော်၊ လူကိုနှိမ်လိုက်တာလို့အောက်မေ့မိတာပါဘဲ။ တကယ်တော့ မျဥ်းလုံး နဲ့ညီအောင်တားတာလဲ မလွယ်လှတာမို့ ပညာတစ်ခု အသင်ခံလိုက်ရတာပါ။ စာရေးမအသစ်ချပ်ချွတ်၊ ရုံးကို ရောက်စမှာဘာ လုပ်တတ်မှာလိုက်လို့။ ခုမှနားလည်မိတာ၊ မူကြိုကလေးကို ခဲတံနဲ့စာအုပ်ပေးပြီး၊ ဝလုံးဖြစ်ပြီးရော ရေးခိုင်းသလိုပါလားလို့။

တစ်ပါတ်လောက်နေတော့မှ ဖိုင်လေးတွေ တွဲပုံနဲ့ ပစ္စည်းအမှာစာလေးတွေကို သင်ရေးလေး၊ရေးခိုင်းတာပါ။ အလုပ်ရဲ့လက်ဦး ဆရာပါဘဲ။ ကိုယ့်ဌာနနဲ့မဆိုင်တဲ့အလုပ် လာခိုင်းလို့ကတော့ မမKathleen က လုပ်ပေးစရာမလိုဘူး၊ ထားလိုက်လို့ ပြောပြီး၊ ခပ်တည်တည်နဲ့ “မိမိ မလုပ်ပေးနဲ့” လို့ပြောတာမှတ်မိနေပါသေးတယ်။

အလုပ်စဝင်တော့ တစ်နေ့၅ကျပ်ပြား၄၀နဲ့ နေ့စားလရှင်း လုပ်ခဲ့ရတာ။ တစ်နှစ်နီးပါးကြာတော့မှ တစ်လကို ၁၈၅ကျပ် ဖြစ်သွား တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်က ညီအစ်မ ၂ယောက် ရတဲ့ပိုက်ဆံလေးနဲ့ မောင်လေး၂ယောက်နဲ့ညီမလေးကို ကျောင်းထား နိုင်ခဲ့ ပါ တယ်။ နေ့လည်ဖက်လည်း နေ့စဥ်မဟုတ်ရင်တောင် ရက်ခြားလောက် ရုံးအောက်ကိုဆင်းပြီး မုန့်စားနိုင်ပါသေးတယ်။ ရုံးက လွစ္စလမ်းအောက်ဖက်မှာမို့ ပန်းဆိုးတန်း ဘဏ်တွေကြားမှာရောင်းတဲ့ အစားအသောက်တွေကို မက်မက်စက်စက်ကိုသွားစားကြရတာပါ။

တစ်နှစ်ခွဲလောက်ကြာတော့ ညွှန်မှူး (စီမံ)ရဲ့ဌာနမှာ မမလေး (ဒေါ်သီရိတင့်)နဲ့အတူ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ရပြန်ပါရော။ အဲ့ဒီတုန်းက လူကလဲငယ်သေး သွက်သွက်လက်လက်လဲရှိတာမို့ များပြားလှတဲ့အလုပ်တွေကို လုပ်နိုင်ခဲ့တာ။ ခုချိန်မှာဆို ဘယ် လုပ်နိုင်ပါလိမ့်မလဲ။ နောက်အန်ကယ်ဦးတင်မောင်အေးက ရာထူးတိုးပြီး၊ ဦးဆောင်ညွှန်ကြားရေးမှူးဖြစ်ပြန်တော့ မမလေးနဲ့ ကျမတို့ တာဝန်အရမ်းပိ ခဲ့ကြရ ပါတယ်။ ကျမတို့ရဲ့စွမ်းအင်ဝန်ကြီးကလဲ အလုပ်တအားလုပ်တာမို့ အန်ကယ် ရဲ့အနားမှာနေ ရတဲ့သူတွေ နေ့မအား ညမနား အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြရတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျမတို့ဝန်ထမ်းတွေကမငြီးမငြူဘဲ ပျော်ပျော်ပါးပါးကို အလုပ် လုပ်ခဲ့ကြတာပါ။ မိသားစုစိတ်ဓါတ်ရှိတဲ့ လူကြီးနားနေခဲ့ရတာမို့လဲ ကျေးဇူးတင်ရပါတယ်။

ရုံးကတော့ ယောက်လမ်းကိုတခါရွှေ့၊နောက်ပြီး မင်းရဲကျော်စွာလမ်းကိုတခါရွှေ့ ခဲ့ကြရပါသေးတယ်။ မင်းရဲကျော်စွာလမ်းရုံးက ယ္ခုကုတင်၅၀၀ဆေးရုံဆောက်ထားတဲ့နေရာပါ။ တကယ်ကိုဘဲ ဘေးဘီမှာဝယ်စားစရာမရှိလေတော့၊ လွစ္စလမ်းရုံးနဲ့ ယောက် လမ်းရုံးကိုလွမ်းခဲ့မိပါသေးတယ်။ ကျမတို့က အစားသမားတွေလေ။ နောက်ပိုင်း ကိုထွန်းကျော်၊ ကိုခင်မောင်လှိုင် နဲ့ကျမတို့ ဌာန စိတ်မှူးရာထူးတိုးတော့လစာ ၃၂၀ကျပ်ရပါတယ်။ ခုခေတ်အဆိုအရတော့ အရာရှိငယ်ပေါ့လေ။

၁၉၈၆ခုနှစ်ကုန်ခါနီး ရာထူးတိုးပြီး၊ ၁၉၈၇ခုနှစ်၊ဇွန်လမှာ အလုပ်နှုတ်ထွက်စာတင်၊ အလုပ်ကထွက်လာခဲ့တာပါ။ တခါတလေ လူ့ဘဝဆိုတာ မှန်းတာကတစ်မျိုး၊ ဖြစ်လာတတ်တာကတစ်မျိုးမို့ ဘာကိုမှ ပုံသေတွက်ထားလို့မရပါဘူး။ ၁၉၈၈ ခုနှစ်၊ ဇန္နဝါရီ လရောက်မှ နှုတ်ထွက်ခွင့် အမိန့်စာကျတာမို့ လစာကရနေပါသေးတယ်။ လစာအိတ်လေးတွေက အန်ကယ်အိမ်မှာရောက် နေလို့သွားယူတဲ့နေ့က မှတ်မှတ်ရရ ၂၅ကျပ်တန်၊ ၃၅ကျပ်တန် နဲ့၇၅ကျပ်တန် တွေသိမ်းတာကြေငြာတဲ့နေ့ပါ။ ကံမကောင်း လိုက်ပုံများ သုံးလစာ စာအိတ်ထဲမှာ သုံးလို့ရတဲ့ပိုက်ဆံက တစ်ရာကျော်လေးဘဲပါပါတယ်။ အန်ကယ့်ရဲ့ဇနီး တီတီ (ဒေါ်တင်မမ)က သုံးဖို့ တစ်ရာထပ်ပေးလိုက်လို့သာတော်တော့တယ်။ အန်ကယ်နဲ့တီတီ တို့က ကျမတို့ရဲ့ကျေးဇူးရှင်တွေပါ။

ဝက်ပေါနဲ့မိမာလေးက သူတို့ရွှေလေးတွေ ပေါင်နှံပြီးအရင်းအနှီးလုပ်လို့၊ မုံရွာကစောင်တွေယူရောင်းတော့၊ ရတဲ့ပိုက်ဆံကလဲ သိမ်းတဲ့အထဲမိနေပြန်တာမို့၊ လူတွေအတော် အနေကြပ်ကြတာပါလားလို့။

လူ့ဘဝများ အကောင်းနဲ့အဆိုး ရောပြွမ်းနေကြတာ၊ တွေးကြည့်ရင် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတာဘဲ။

ကျမတို့တွေ အလုပ်စလုပ်ကထဲက တစ်နေ့တော့ “ရာထူးရာခံလေး” ရှိအောင်ကြိုးစားကြမယ်ဆိုတဲ့စိတ်လေးတွေ ကိုယ်စီ ရှိကြမှာပါ။

ကျမအဖြစ်ကတော့ – ရာဇပလ္လင်နဲ့ မထိုက်တန်ဘူးထင်ပါရဲ့လေ။ စိတ်မြန်လက်မြန်နဲ့ လုပ်ချင်တာကို ဇွတ်လုပ် တတ်တဲ့ ဥာဥ်ဆိုးကြောင့်လဲပါ ပါတယ်။

(ကျမက အလုပ်ကိုမကြောက်တတ်တော့ ဒီအလုပ်မဟုတ်ရင် နောက်အလုပ်တစ်ခုလုပ်မယ်ဆိုတဲ့ စိတ်မျိုးကရှိတာကိုး။ ဘာအလုပ်မှမရှိရင် မုန့်ဟင်းခါးချက်ရောင်းမယ်ဆိုတဲ့လူမျိုးပါ။)

အမေနဲ့တူလို့ဆိုးတာလား?
အဖေနဲ့တူလို့ဆိုးတာလား?
မိဘ ခေါင်းကိုလွှဲချတာမဟုတ်ပါဘူးနော်။
မိဘဆိုတာ သားသ္မီးကို လိမ္မာအောင်၊ လူမှုဆက်ဆံရေးပြေပြစ်အောင် သင်ကြားပေးတတ်တာချည်းမို့ ၊ ကျမရဲ့မိဘတွေလဲ ထို့အတူပါဘဲ။
ဘယ်သူနဲ့ဘဲတူတူ ဒီဇွတ်လုပ်တတ်တဲ့ ဥာဥ်ကို အမြစ်ဖြတ်ပစ်ရမှာ။

လူဆိုးပါဆို – – –

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

မိဘကို လုပ်ကျွေးပြုစုပါ။ ဂရုစိုက်ပါ။ မိဘကိုအလုပ်အကျွေးပြုတဲ့သူဟာ ဘယ်တော့မှမဆင်းရဲဘူး၊ ဒုက္ခမရောက်ဘူး။ လူမှုကွန်ယက်မှာ ဒီလိုမျိုးတွေ အမြဲတန်းလိုတွေ့နေရ၊ ဖတ်နေရတော့ ကျမခေါင်းထဲမှာ အတွေးလေးတစ်ခုပေါ်လာမိလို့ပါ။

မိဘမစုံတဲ့ဘဝမှာ ကျင်လည်ခဲ့ရဘူးသူမို့ မိဘရဲ့တန်ဖိုးကြီးလှပုံကို ငယ်ကထဲကသိခဲ့ရပါတယ်။ အဖေက လွန်ခဲ့တဲ့ (၅၃)နှစ် ကထဲက ကျမတို့မိသားစုကို ခွဲသွားခဲ့တာမို့ အဖေ့ကို အလုပ်အကျွေးမပြုခဲ့ရပါဘူး။ အမေကတော့ အသက်(၉၆)နှစ်အထိ ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့နေခဲ့ရပြီး၊ လွန်ခဲ့တဲ့( ၈ )လကမှကွယ်လွန်သွားခဲ့ရှာတာပါ။

သားသ္မီး( ၅ ) ယောက်ကိုလူတန်းစေ့ထားနိုင်အောင် ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးတွေဟာ တကယ်တော့ ဆပ်လို့မကုန် နိုင်အောင် ပါဘဲ။ အမေကသိပ်ကိုကျန်းမာတာမို့ သူ့အတွက်ကိုဘာမှ”ကရိကထ”မများခဲ့ပါဘူး။ ကျမတို့ညီအစ်မ အစိုးရအလုပ် စလုပ်ပြီး၊ ၂နှစ်လောက်မှာတော့ အမေ့ပေါင်မှာအနာပေါက်တာ သေလုမျောပါးခံခဲ့ရလို့၊ ဆေးရုံတင်ပြီး ကုသခဲ့ရတဲ့အချိန်လေးဘဲ ပြုစု ခဲ့ရဘူးပါတယ်။

(အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျမတို့အတွက်အသိတစ်ခုကောင်းကောင်းရလိုက်တာကတော့၊ “စားနိုင်တုန်းကျွေး၊နေမကောင်းမှ လူမြင် ကောင်းရုံ ဓါတ်စာဆိုပြီး၊ ဟန်ပြ မထားနဲ့” ဆိုတာပါဘဲ။)

အမေက “အမေသာ အဲ့ဒီအချိန်က သေသွားခဲ့ရင်လို့သဘောထားပြီး၊ လစဥ်တရားစခန်းကို သွားတော့မယ်” ဆိုပြီး ၊ စီးပွါးရေးလဲ မလုပ်တော့ပါဘူး။ မောင်လေးဝင်းမောင်ကတော့ ၉တန်းအောင်ပြီး၊ အလုပ်လုပ်လို့ အစ်မကြီး ၂ယောက်ကို တစ်ဖက်တစ် လမ်း က ကူညီပေးရှာပါတယ်။

(ကျမအတွေးပေါ့လေ၊ ဒါလဲ မောင်လေးကမိဘကို ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း တစ်ခုလေဘဲလား။)

ညီမလေးမိမာနဲ့ မောင်လေးဖိုးချိုတို့က ပညာသင်လက်စမို့၊ အကြီးသုံးယောက်ရဲ့တာဝန်ပေါ့။ သနားစရာကောင်းတာကတော့၊ အမေစီးပွါးရှာစဥ်တုန်းကလိုတော့ ကျမတို့က ကလေးတွေကိုပြည့်စုံအောင်မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တာပါဘဲ။ အဲ့ဒီခေတ်က စာသင်ဝိုင်း တွေနဲ့သင်ကြတာမို့၊ ကိုယ့်ကလေးတွေကို “ဝိုင်း”မထားနိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊ကလေးတွေက ၁၀တန်းကို အောင်အောင်ဖြေပေးကြလို့၊ ကျေးဇူးတင်ရပါတယ်။

(ကလေးတွေအနေနဲ့ အမေ့ကိုကျေးဇူးဆပ်ခြင်းတစ်ခုပါ။) ဒါပေမဲ့လို့ ဖိုးချိုလေး ၁၀တန်းဖြေခါနီး ၃လလောက်အလိုမှာတော့၊ ကျမတို့ရုက္ခဗေဒဘွဲ့ရအသင်းက မမဒေါ်ခင်လှမြိုင်က သူ့ရဲ့”ဝိုင်း”တွေမှာ ဖိုးချိုလေးကိုခေါ်ပြီးစာသင်ပေးပါတယ်။ လခလုံးဝမပေးရပါဘူး။ တကယ်ကိုကျေးဇူးတင်နေမိပါတယ်။

မောင်လေးတို့ညီမလေးတို့အတွက် ပုဆိုး၊ထမီစတာလေးတွေကိုလဲ ညီမဝက်ပေါက သူ့ရုံးမှာ လပေးနဲ့ရောင်းတာလေးတွေ ဝယ်လာတတ်တာမို့၊ ကလေးတွေ မချို့ငဲ့ရအောင်ထားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

အမေအမြဲပြောဘူးတာလေးတွေကို နားထဲမှာကြားယောင်ရင်းနဲ့ မောင်နှမတွေကြိုးစားရုန်းကန်ခဲ့ကြလို့လဲ၊ကျမတို့ အခြေတကျနေနိုင်ခဲ့ကြတာပါ။

“သားသ္မီးတွေ အားလုံး လူလားမြောက်လာတဲ့အချိန်မှာမှ၊ မတိုးတက်ရင် ဘယ်တော့မှ လူလိုသူလိုနေရတော့မှာမဟုတ်ဘူး” တဲ့ ၊အမေပြောတတ်တဲ့စကားလေးပါ။

အမေကလေ “တရားစခန်းမှာ မုဆိုးမတွေစုပြီးလှူမလို့၊ ပိုက်ဆံပို့ပေးပါဦး” လို့များ လူကြုံနဲ့မှာလိုက်လို့ကတော့၊ ကမန်းကတမ်း ပြေးပြီးပို့ပေးကြတာ။ အမေစိတ်ချမ်းသာရအောင်လို့ပါ။ ကျမတို့ရဲ့ခြေရင်းခန်းမှာနေတဲ့ ဦးလေး (အမေ့ရဲ့မောင် ဗိုလ်ကြီး ထွန်းရွှေ)က ဆိုရင်၊ ကျမတို့ညီအစ်မတွေကိုသနားလို့ “မမေကတော့ကွာ၊အတော်ခက်တာဘဲ” လို့ ပြောရင်၊ ” ဦးငရဲကြီး ပါ့မယ်၊မပြောပါနဲ့” လို့ တားရတာ မကြာခဏပါဘဲ။ *ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း “မည်” ပါလားလို့ပါ။

ကျမလေ အမေ့ကိုအမြဲပြောတတ်တယ်။”သ္မီးက အမေသေရင်မငိုဘူး၊ အမေရှိတုန်း အမေလိုချင်တာ၊ အမေလုပ်ချင်တာ၊ အမေစားချင်တာ အားလုံးပြည့်စုံအောင်လုပ်ပေးမယ်” လို့။တကယ်တော့ ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ။ ခုချိန်ထိ အမေ့အကြောင်းကို မတွေးဝံ့သလောက်ပါလား။

ဒဂုံရောက်တော့ ညဖက်လဲ မြို့ထဲ မသွားဖြစ်၊ မသွားဝံ့ကြတာမို့၊ အမေက ကြေးအိုးသောက်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ ( ၃၆ )လမ်းကနေ ဝယ်လာပြီး၊ ဘတ်(စ)ကားကြပ်ကြပ်နဲ့ ရအောင်သယ်လာပေးခဲ့ဘူးပါတယ်။ တက္ကဆီငှားစီးချင်လို့လဲ၊ ညနေစောင်းရင် ကျမတို့ဒဂုံကို ငှားလို့မရဘူးလေ။ (ကြည့်မြင်တိုင်မှာနေတုန်းကဆိုရင်တော့ အချိန်မရွေး လမ်းသွားလို့အဆင်ပြေတာကို။)

အမေ့မေတ္တာအပြည့်အဝရခဲ့တာကတော့ ကျမတို့အတွက် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်ပါဘူး။~အမေ့ရဲ့ကျေးဇူးတွေကလဲ များလွန်းလို့ ကျမတို့ဆပ်လို့မကုန်နိုင်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ကိုယ်က အမေ့ကိုလုပ်ပေးနိုင်တာတော့ ဘာကိုမှ မငဲ့ဘဲ လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တာမို့ ၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ရော၊ ကိုယ့် ကိုယ်စောင့်နတ်ကိုရော ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။

အဓိက ဘဝင်မကျတာလေး – – – – –

“မိဘကို လုပ်ကျွေးပြုစုတဲ့သူဟာ ဘယ်တော့မှမဆင်းရဲဘူး၊ ဒုက္ခမရောက်ဘူး” ဆိုတာကိုပါ။

သူများတော့မသိပါဘူး။ ကျမအတွေးကတော့ “အတုံ့အလှဲ့ အနေနဲ့ပြန်ရဖို့ အတွက်” မိဘကိုပြုစုတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး ဆိုတာပါဘဲ။

မိဘနဲ့သားသ္မီးကြားမှာ အပြန်အလှန်ကျေးဇူးပြုကြမယ်ဆိုတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ၊ သားသ္မီးတွေက မိဘအပေါ် တာဝန်ကျေကြစေချင်တာပါ။

အကျိုးမျှော်ပြီး လုပ်ရတဲ့ အလုပ်ဟာ ဘာအလုပ်မှ မကောင်းဘူးလို့ ယူဆမိလို့ပါ။

အတွေးလေးသက်သက်မို့ – – – -မှား၏၊ မှန်၏ ဆိုတာတော့ – – – –

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

နုနယ်လှတဲ့ကလေးတွေဟာ ငယ်စဥ်အခါက ကြား သိ ကြုံတွေ့ခဲ့ဘူးတာလေးတွေကိုစွဲစွဲမြဲမြဲမှတ်မိနေတတ်ကြလေသလားလို့။ အမေနဲ့အဖေ စိတ်ဆိုးလို့ အဖေတို့ရဲ့အိမ်ကနေ အမေကသေတ္တာဆွဲပြီးဆင်းသွားတာ၊ ဝမ်းကွဲအစ်မ မတင်ဦးက ကျမကိုခါးထစ် ခွင်ချီပြီးချော့ခဲ့တာတွေကို ရုပ်ရှင်ကြည့်သလို ပြန်ပြီးမြင်ယောင်မိတာ စသဖြင့်ပေါ့။ (၃နှစ်သ္မီးသာသာလောက်ကပေါ့။)

အဖေက လွန်ခဲ့တဲ့( ၅၃ )နှစ်ကထဲက ကွယ်လွန်သွားခဲ့တာမို့( ၁၀)နှစ်စာသာသာလောက်ကိုသာ အဖေ့စရိုက်၊ အဖေ့အကြောင်း တွေကို မှတ်မိနေရတာပါ။ ရှေ့ သုံးနှစ်သ္မီးလောက်ကတော့သိတာမရေရာလှပေမဲ့၊( ၄ ) နှစ်သ္မီးလောက်ကျတော့ အတော်လေး မှတ်မိလာခဲ့ပါပြီ။

အဖေ ဆုံးတော့လေ စိတ်ထဲမှာ ငါတို့အဖေမှ သေရတယ်လို့ ရှက်နေမိတာ။ လူတောထဲတောင် မသွားရဲသလိုကိုခံစားရတာပါ။ သူများတွေကတော့ အဖေရှိကြတာပါလားရယ်လို့လဲ မနာလိုဖြစ်ခဲ့ဘူးတာပါ။

တကယ်တော့ အားကိုးစရာအဖေမရှိတော့တာကို ဝမ်းနည်းအားငယ်နေတာပါလားဆိုတာ အတော်လေးကြာမှ သိနားလည် ခဲ့ပါတယ်။

ကျမတို့မောင်နှမတွေက အမေ့ထက်အဖေ့ကိုပိုချစ်ကြတာ။ အဖေက အလိုလိုက်တာကို။ စားချင်တာဆိုလဲ အချိန်တော်တယ်၊ မတော်ဘူး တွေးမနေဘဲ သားသ္မီးကို ကျွေးတတ်တာ။ အမေကတော့ ညမိုးချုပ်ရင် အစာမကြေမှာ နေမကောင်းဖြစ်မှာစိုးရိမ်လို့ ဘယ်သောအခါမှ အလိုမလိုက်တတ်ဘူး။

အဖေကတခါဘူးမှကိုကျမတို့မောင်နှမတွေကို ရိုက်ဖို့နေနေသာသာ၊လက်နဲ့တောင်မရွယ်တတ်ပေမဲ့၊ အဖေ ခပ်တည်တည်နေ တဲ့အခါများမှာတော့ ပြန်မပြောဝံ့ဘဲ ငြိမ်နေကြရတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ပါတ်လောက်ကတော့ မိုးလင်းနေမှကြံကြံဖန်ဖန် အိပ်မက် မက်တာ၊ အဖေက ကျမကိုရိုက်လို့ ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုလိုက်ရတာ။ “ဝက်ပေါက အစ်မဘာဖြစ်လို့လဲ” လို့မေးတာ ကိုတောင် “အဖေက ငါ့ကိုတခါဘူးမှမရိုက်ဘဲ၊ ခုအဖေရိုက်လို့” လို့ပြန်ဖြေပြီးတော့ကို ဆက်ငိုနေမိသေးတာ။ ငိုရတာမောလိုက်တာလေ။ အမယ်လေး အမေကတော့ ဆူလိုက်၊ ရိုက်လိုက်၊ လိမ်ဆွဲလိုက် လုပ်တတ်ပေမဲ့ သိပ်မကြောက်ပါဘူး။

ဝက်ပေါ ငယ်ငယ်ကဆို သိပ်ဆော့တာ။ကျောင်းသွားဖို့ အချိန်နီးလို့ ဝက်ပေါဆော့နေရာကပြန်မရောက်သေးရင် အဖေက ကြိမ်လုံးကိုင်ပြီး၊ “သ္မီးရေ”လို့ခေါ်လို့ကတော့ ဝက်ပေါက အိမ်ကို အရင်ဦးအောင်ပြေးလာပြီး အဖေလိုက်လို့မရတဲ့နေရာကနေ အဖေ့ကို “အဖေ လာရိုက်လေ”လို့ခေါ်ရင် အဖေကအော်ရယ်တတ်တာ။ (ကျမတို့ ကြည့်မြင်တိုင်အိမ်ရဲ့နောက်ဖက် ရေကပြင်က ညွတ်နေလို့၊ အဖေက ဝဝကြီးမို့ မသွားရဲဘူး။) နောက်ပြီး ဝက်ပေါရဲ့ကျောင်းက နေ့လည်ကျောင်းမို့ တစ်မနက်လုံး ဗြောင်းဆန် အောင်ဆော့တတ်တာပါ။

မောင်လေးဝင်းမောင်ကိုတော့ ယောကျ်ားလေးဖြစ်ပြီး၊စိတ်ကောက်တတ်တာမို့ အဖေကခြောက်လှန့်ရုံလေး ရိုက်တတ်ပါတယ်။ ညီမလေးမိမာနဲ့မောင်လေးဖိုးချိုတို့ကတော့ အတော်ငယ်ကြသေးတာမို့ အဖေ့ကို မှတ်မိသလို မမှတ်မိသလို ဇဝေဇဝါဖြစ် နေ ကြမှာပါ။ မိမာဆိုရင်ကျောင်းတောင်မနေရသေးပါဘူး။ ဖိုးချိုလေးကတော့ အဖေသွားလေရာခေါ်သွားတတ်ပေမဲ့ လုံးဝ မမှတ် မိလောက်ပါဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်ကသနားစရာပါ။

တခါတော့ အမေသိပ်သဘောကျတဲ့ ဟင်းသောက်ပန်းကန်လုံးကြီးကို ကျမက ချခွဲပစ်လိုက်တော့၊ အဖေလေ ပန်းကန်လုံးကို မီးဖိုအောက်ထဲ ကမန်းကတမ်းထိုးထည့်ထားလိုက်တာ။ပြီးတော့ ပြောလိုက်သေးတယ်။ (ထင်းမီးဖိုခုံ အောက်ကနိမ့်တော့ ငုံ့ပြီး သေသေချာချာကြည့်မှ မြင်ရတာမို့။) “တိတ်တိတ်နေ၊နင့်မိထွေး မသိစေနဲ့” တဲ့။ တစ်ရက်ကျတော့ ကျမက “အဖေ နော်၊ ပန်းကန် လုံးကွဲသွားတဲ့အကြောင်း အမေ့ကိုတိုင်လိုက်မယ်” လို့ပြောတော့ အဖေရယ်လိုက်တာလေ၊ ခုထိ မြင်ယောင်နေ မိပါသေးတော့ တယ်။ အော် ကလေးဆိုတော့ ကိုယ်အရိုက်ခံရမယ်ဆိုတာမတွေးမိတာပါလားလို့။

အဖေ အမြဲ ကျမတို့ကိုပြောတတ်တဲ့ “မိထွေး”ဆိုတဲ့ စကားလေးဟာ ရင်ထဲစွဲပြီး အမှတ်ရနေတာမို့၊အမေက တကယ်များ တို့ “မိထွေး” လေလားလို့ ထင်မိယောင်မှားဖြစ်ခဲ့ဘူးပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကလေးတွေကို စကားပြောရင် မိဘတွေ သတိထားသင့် ကြဖို့ နဲ့ စိတ်အနာဖြစ်စေမည့်စကားမျိုးတွေကို မပြောမိစေဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေနဲ့ကျမက ချွတ်စွပ်ကိုတူတာပါ။

အဖေဆုံးတော့ “သ္မီးတို့ ဘယ်သူနဲ့နေရမှာလဲ” လို့အော်ငိုမိတာ ၊ နောက်မှ အမေ့ကိုအားလဲနာ၊ သနားလဲသနားလိုက်တာ။ အမေက အရင်ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး အဖေကျန်နေခဲ့ရင် ကျမတို့ ဘယ်လိုအခြေအနေ ဖြစ်လာနိုင်မလဲ ဆိုတာလဲ ခုနစ်စဥ်အမျှင်တန်း တွေးမိတာ – – –

သူတော်ကောင်းတွေအမြင်မှာတော့ “အကုသိုလ်စိတ်” လို့ပြောကြလေမလား – – –

လူမမယ် ကလေးငါးယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို အမေမို့သာ ထမ်းနိုင်ခဲ့တာ – – – –

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

ကြားဘူးတာလေးကတော့၊”လွမ်းစရာရှိရင် နာစရာနဲ့ဖြေ”။”နာစရာရှိရင် လွမ်းစရာနဲ့ဖြေ” ။ လို့ ဆိုတတ်ကြတာ။ ကျမကတော့ ဘာမဆို လွမ်းစရာနဲ့ဘဲဖြေ တတ်တာပါ။ ကိုယ်ရည်သွေးခြင်းမဟုတ်တာတော့အမှန်ပါလို့ သစ္စာဆိုဝံ့ပါတယ်။

ဆွေမျိုး၊ညီအစ်ကိုမောင်နှမ၊မိတ်သင်္ဂဟ အားလုံးကို အမြဲတန်းမေတ္တာမပျက် ပေါင်းချင်ခဲ့တာမို့၊ ကိုယ်ကဘဲ စိတ်လျော့ပြီးပေါင်းတတ်တာပါ။ အဲ့ဒီလိုပေါင်းတတ်ပြန်တော့ လူ့သဘာဝက”နိုင်နင်းချင်”တတ်ကြပြန်ပါရော။ မခက်ပါလား။

အသက်ငယ်တုန်းကတောင် ဘာမဆို သည်းခံပေါင်းနိုင်ရင်၊ အသက်၇၀တန်းရောက်ကြပြီလေ။သေခါနီးမှ ဘာမာန်တွေတက်နေစရာလိုသေးလို့လဲ။ တကယ်တော့ “လက်ဗလာ” နဲ့ပြန်ကြရမည့်သူတွေချည်းပါနော်။

ကျမရဲ့ နားထဲကို တချို့သော ဆွေမျိုး၊မိတ်သင်္ဂဟ ဆိုသူတွေရဲ့ပြောစကား၊တိုက်ခိုက်မှုတွေ သိရကြားရပြန်တော့လဲ၊ ဗြုန်းကနဲဆို ဒေါသကငယ်ထိပ်ရောက်တတ်ပြန်ပါသေးတယ်။ အရင့်အမာ တရားပြည့်နေတဲ့သူလဲမဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့လဲ သူ ကိုယ့်ကို ဘယ်တုန်းက ဘာလေးလုပ်ပေးဘူးပါလား ဆိုတာမျိုးလေးကို ပြန်တွေးလိုက်ရင်တော့လဲ “အော်၊သူအထင်လွဲတာပါ” လို့ ဖြေတွေးလေး တွေးရပြန်ပါတယ်။

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စိတ်အခန့်မသင့်တဲ့အချိန်များမှာတော့ ဘာပြောပြော “အပြစ်”သာမြင်နေတတ်ကြတာ သဘာဝမို့၊ အေးဆေးတဲ့အချိန်ရောက်လာရင်တော့ “အော်၊ လေထဲကစကား၊လေထဲမှာဘဲပျောက်သွားတတ်ပါလား”လို့ ပြန်စဥ်းမိတတ်ကြပါလိမ့်မယ်။ ဆရာလုပ်နေတယ်လို့မထင်လိုက်ပါနဲ့။တကယ်ကိုယ်တွေ့တွေမို့ပါ။

အထူးသဖြင့် ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ ဘာမဟုတ်တဲ့ကိစ္စလေးနဲ့၊စိတ်ဆိုးကြ၊စကားတွေများတတ်ကြပြီး၊ တကယ်ကို သူတစိမ်းနဲ့ ပြသနာဖြစ်လို့ အရေးပေါ်လာရင်တော့ ကိုယ့်ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေဘဲ ကျောချင်းကပ်တတ်ကြတာပါ။ ” လက်သည်းဆိတ်ရင် လက်ထိပ်နာ “တတ်ကြတာလေ။~ကျမတော့လေ စိတ်သဘောချင်းမတိုက်ဆိုင်လို့၊ လမ်းခွဲကြရင်လဲ ဘယ်အခါတွေ့တွေ့ ပြန် ပြုံးပြနိုင်ကြစေချင်တယ်။ ရန်သူကြီးတွေလို မဖြစ်ကြစေချင်တာအမှန်ပါ။

ဘယ်သူတရားပျက်ပျက်၊ကိုယ်မပျက်ပါစေနဲ့လို့ အမေတို့ကသင်ထားတာမို့။ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ အမေတို့က ” သည်းခံပါသ္မီးရယ် ” ဆိုရင်၊ “ဟင်း၊ ကိုယ်ကလဲ ခံရသေးတယ်၊ သည်းခံရမယ်လဲပြောသေးတယ်၊ဆိုတော့ ကိုယ်ချည်းခံရတာပါလား” လို့ ဒေါသတွေး တွေးမိတတ်ပါတယ်။ ခုတော့၊ ကိုယ့်ကို စော်ကားတဲ့စကား၊အပြုအမူတွေဟာ ၊ ကိုယ့်အတွက် “သည်းခံခြင်းတရား” ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးသူတွေပါလားလို့ ကျေးဇူးတွေတင်မိရပြန်ပါတယ်။

အဲ့ဒီလို သည်းခံစိတ်တွေမွေးတတ်မိလို့သာ၊ ကိုယ်မထူသာမထောင်သာ ဖြစ်နေတတ်တဲ့အချိန်မှာ ကူညီကြတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ အတော်များများနဲ့ကြုံခဲ့ရပြီး၊အကူအညီပေးတာ ခံခဲ့ရပါတယ်။ ငါတို့တော့ဘယ်သွားမယ်၊ ဘာလုပ်ကြမယ်ဆိုရင် သူငယ်ချင်းတွေက ကိုယ့်ကို ဝိုင်းဝန်းကူညီစောင့်ရှောက်ကြတာကိုတော့၊ သတိမလွတ်သေးသရွေ့ အမြဲ ကျေးဇူးတင်နေမှာပါ။ တစ်ရက်မပျက်လဲ ကျန်းမာချမ်းသာစေဖို့ မေတ္တာလဲပို့လျက်ပါ။

ကျမရဲ့မိသားစုတာဝန်ကိုတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးဘဲ ၊ ကိုယ်စွမ်းဥာဏ်စွမ်းရှိသရွေ့ ရုန်းကန်ပြီး၊ရင်ဆိုင်ခဲ့တာပါ။ အဖေ့ကျေးဇူး၊အမေ့ကျေးဇူးတွေနဲ့ ဘဝကို ရဲရဲရပ်တည်နိုင်ခဲ့တာတော့ ကျေနပ်မဆုံးနိုင်အောင်ပါဘဲ။ အဖေနဲ့အမေ့ကို သတိရတိုင်း၊ “သတိရနေမိတဲ့စိတ်အနာကို လွမ်းစရာနဲ့ဖြေ “နေရပါတယ်။ အလေ့ အကျင့်လေးတစ်ခုပါ။

**ကျမကို နှုတ်အားဖြင့်လည်းကောင်း၊အကြံဥာဏ်ပေးခြင်းအားဖြင့်လည်းကောင်း၊အစစအရာရာကျေးဇူးပြုခဲ့ဘူးသူအားလုံးကို အမြဲမေတ္တာပို့လျက်ပါ – – – – – **စိတ်အေးချမ်းသာရှိကြပါစေ၊ အတွေးအမြင်တွေ မှန်ကန်ကြပါစေ။**

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

အတွေးနဲ့ပျော်ရတာလဲ၊တကယ့်ကို ပျော်ခဲ့ရတဲ့အချိန်ကို ရောက်သွားသလိုပါဘဲ။ ခံစားဘူးကြမှာပါ။ မနေ့က ညီမခင်စန်းနုတို့ အိမ်မှာ ထမင်းစားကြရင်း၊ အစ်မရေ ခရီးသွားချင်လှပြီဆို့လို့။

အမှတ်ရမိသွားတာက- “မိုးကုတ် နှစ်ရှစ်ရာပြည့်ပွဲလေးကို သွားမယ်၊ အစ်မလိုက်ခဲ့ပါလား” တဲ့။ မယ်လိုက်ချင်ကလဲ သိပ်အားနာတတ်တာမို့ မငြင်းချင်ဘူးလေ။ သူတို့ ဘုရင့်နောင်တာဝါက အုပ်စုလဲ ပါမှာဆိုတော့ ကျမကိုအရခေါ်တာလေ။ “နေပါဦး၊ ငါ ဝက်ပေါကိုမေးဦးမယ်”ဆိုတော့၊ ဝက်ပေါကလဲ မလိုက်ချင်ရှာပါဘူး။ သူ့အတွက်ပါ ကားလက်မှတ်ဝယ်လိုက်ဆိုဘဲ။

ခရီးတွေထွက်တိုင်း ကျမတို့ ညီအစ်မလေးယောက်က တက်ညီ လက်ညီမို့ သိပ်မတိုက်တွန်းရပါဘူး။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငြိမ်းငြိမ်းရဲ့သ္မီးကြီး နန်ဦးလဲပါတာပေါ့။ ရန်ကုန်ကနေ မန္တလေးကို ည၆နာရီကားနဲ့ စီးသွားလိုက်ကြတာ မန္တလေးကိုမနက်ရောက်တော့ မိုးကုတ်က မောင်လေး မောင်သန်းဌေးက မိုးကုတ်ကို တခါထဲတက်ဖို့ ကားစီစဥ်ပေးထားပါတယ်။ (မောင်သန်းဌေးက ခင်စန်းနုရဲ့မောင်လေးအငယ်ဆုံးပါ။ ယောင်းမလေးမခင်ရီနဲ့ညီမလေးတွေအားလုံးက ဧည့်ဝတ် အင်မတန်ကျေကြတာ။)

လူကလဲသိပ်မများပါဘူး။ ကျမတို့ညီအစ်မ၅ယောက်၊ မိုးမိုးနဲ့စန္ဒာညီအစ်မ၂ယောက်၊ ခင်ပြုံးချို၊ အန်တီအေးနဲ့သူတို့ရဲ့မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်။ ကျမတို့ရဲ့ ဆရာကြီးကိုတင်ထွန်းကတော့ မပါလို့မဖြစ်။

နံနက်အစောစာကိုတော့ မေမြို့ရောက်မှ မလိုင်စားချင်တဲ့သူနဲ့ ပလာတာစားမည့်သူနဲ့၊ ဆိတ်စွပ်သောက်မည့်သူနဲ့၊ ဆိုင်ရှင်မျက်စေ့လည်ရောပါဘဲ။ မိုးကုတ်ကိုနေ့လည်ခင်းရောက်သွားတော့ မောင်လေးတို့အိမ်မှာ နေရာထိုင်ခင်းကစီစဥ်ထားပြီးသား။ ညစာဘာမှမချက်နဲ့၊ တို့တွေ စျေးတန်းကြီးက ဒေသထွက်စားစရာတွေ လျှောက်စားကြမယ်ဆိုပြီး၊ ညနေဖက်လမ်းထွက်ကြတာပေါ့။ နှစ်ရှစ်ရာပြည့်ပွဲတော်ကြီး ဆိုတော့လဲ စျေးတန်းကြီက ဟီးထနေတာပါ။စားစရာတွေကလဲ ပုံမှန်စျေးဘဲ။ကြိုက်တဲ့ဆိုင်ဝင်စားကြ၊ တကယ်ပါဘဲ၊ မြန်မာတွေပွဲလမ်းသဘင်ကြိုက်ကြပုံများတော့ စျေးဆိုင်တိုင်းလူအပြည့်။ အပျော်မက်ကြတာကို။ ကိုယ်လဲအပါအဝင်ပါဘဲ။~စားသောက်ပြီးကြတော့ “ပြပွဲအခင်းအကျင်း” ဆီလဲ လျှောက်ကြည့်ချင်သပ ဆိုလို့ ၊အမယ်လေးတစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပျောက်သွားမှာစိုးလို့ လက်ကိုကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆွဲထားရတာ။ လူကွဲသွားရင် ဘယ်နားမှာပြန်ဆုံမယ်နော်။ဖုန်းဆက်လို့

မှာထားကြရသေးတာ။ စည်လိုက်တာ ဝက်ဝက်ကွဲ။ ဒါတောင် လူတွေ စီးပွါးရေးမကောင်းလို့။~နောက်နေ့မနက်ကျတော့ မိုးကုတ်မှာဘုရားတွေလျှောက်ဖူးကြတာပေါ့။ဒေါ်နန်းကြည်တောင်တို့ ဘော်ပတန်းတို့။ အမယ်လေး ဘော်ပတန်းမှာများကားဆိုက်လိုက်တာနဲ့ ဘုရားပေါ်မတက်ခင် ရေသန့်ဘူးပေးပြီး၊ ခေါက်ဆွဲကြော်ကျွေးတာ၊ ကြက်သားနဲ့လား ဝက်သားနဲ့လား မမှားစေရဘူး၊ဧည့်ခံကြတာ။ စားပြီးအဆောက်အဦကပြန်အထွက်မှာတော့ ရေနွေးကြမ်းနဲ့လက်ဖက်ကိုစားပွဲရှည်ကြီးမှာ ကျကျနနတည်ခင်းပြီးကျွေးတာ။ မစားချင်ပါဘူးဆိုလဲ နဲနဲတော့စားပါဆိုလို့ စားကြည့်လိုက်တာ ဇွန်းတောင်ပြန်မချတော့ပါဘူး။ ခုတောင်ပြေးပြီးစားလိုက်ချင်ပါသေးတယ်။ ဘုရားတက်ဖူးပြီး ပြန်အဆင်းမှာတော့ကိုယ့်ရဲ့ကားနားအထိ အအေးဘူးကမ်းသေးတာ။ အလှူအတန်းရက်ရောလွန်းလှပါတယ်။ #မနက်ဖန် ကျွေးမည့်အစီအစဥ်တောင်ကြေငြာထားသေးတာမို့ နီးနီးနားနားသာဆိုလို့ကတော့ – –

ညနေ မြို့ထဲပြန်အဝင်မှာတော့ မိုးကုတ်မြို့မှာနေထိုင်ကြတဲ့ လူမျိုးပေါင်းစုံက ဝတ်စုံပြည့်တွေဝတ်လို့ စီတန်းလှည့်လည်ကြတာ။ တမျှော်တခေါ်ပါဘဲ။ သိပ်ကိုလှကြတာပါ။ တခါမှကိုမမြင်ဘူး၊မသိဘူးတဲ့ လူမျိုးစုတွေတောင်ပါပါတယ်။

ဒီလောက်လူမျိုးပေါင်းစုံတဲ့ မိုးကုတ်မြို့ကလူတွေဟာ တကယ်ကိုချစ်ခင်စည်းလုံးကြလို့သာ ဒီလိုမျိုးပွဲကြီးကျင်းပနိုင်ပြီး၊ ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွါးခြင်းလဲအလျဥ်းမရှိတာတော့ သိပ်ကို ဂုဏ်ယူစရာကောင်းလှပါတယ်။

နောက်တနေ့တော့ မိုးကုတ်မြို့ထဲကဘုရားတွေစုံအောင်ဖူးကြပြီး၊ ညနေပိုင်းမှာ “ထာပွဲ “ကိုသွားကြပါတယ်။ ကျောက်တွေကို စုံလို့ပါဘဲ။ ကျမတော့မဝယ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ထူးတဲ့စားစရာတစ်မျိုးကိုတော့စားခဲ့ရပါတယ်။ ကျမတို့ငယ်ကထဲက အမေက မတည့်မှာစိုးရိမ်လို့ ဘယ်တော့မှမကျွေးခဲ့တဲ့ ပဲမြစ် ကို သုံပုရာသီးလေးညှစ်ပြီး၊ နှမ်းလေးဖြူးလို့သုတ်တာပါ။ စားလို့ကောင်းလိုက်တာမှ ဆွေမျိုးတောင်မေ့သလောက်ပါဘဲလား။ ကျမတို့သိခဲ့ဘူးတာက ပဲမြစ်နဲ့ အချဥ်တွဲပြီး မစားရ ဘူးလားလို့ပါ။ ညစာအတွက်ကို့တော့ မောင်လေးရဲ့ ခယ်မလေးမိုးမိုးနဲ့ သူငယ်ချင်းမလေးမိန်မိန်းက အိမ်မှာ ဟော့ပေါ့ လုပ်ကျွေးပါတယ်။ ခင်မောငထွန်းရဲ့ချစ်ဇနီးကချက်တာပေါ့။အသီးအရွက်တွေကလဲလတ်ဆတ်တော့ ကျမတို့ အုပ်စု ခေါင်းတောင် မဖေါ်ဘဲ စားကြတာ။ မောင်လေးတို့မိသားစုအားလုံး ကျန်းမာချမ်းသာပြီး၊အလှူကြီးအတန်းကြီး ပေးနိုင်ကြပါစေ။

နောက်တနေ့ မနက်အစော ကားတစ်စီးငှားပြီး မေမြို့ကိုဆင်းလာ၊ မေမြို့ဘုရားဖူးပြီး ညဖက်ကားနဲ့ ရန်ကုန်ကိုပြန် လာခဲ့ကြ တာပေါ့။ ဓါတ်ပုံတွေရိုက်ကြတော့လဲ ညီအစ်မ၂ယောက်တစ်စုံတွဲစီ ရိုက်ကြတာမို့ နန်းဦးကတော့ တစ်ယောက်ထဲ အားငယ်လိုက်တာဆိုလို့ ရယ်ကြရသေးတယ်။

ခရီးသွားခြင်းဟာလဲ စိတ်အပန်းပြေစေပြီး၊ပူပန်သောကတွေရှိရင်လဲ ခေတ္တခဏတော့ပြေပျောက်စေတာမို့ – – – – -” အေးချမ်းသာယာတဲ့ကာလလဲဖြစ်၊ ကိုယ်တိုင်လဲကိုယ့်ဝန် ကိုယ်ထမ်းနိုင်လို့ကတော့ ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးနဲ့ ခရီးတွေ သွားပစ်လိုက်ဦးမှာ ။ ။

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းများခြင်းသည်လဲ မင်္ဂလာတစ်ပါးပါလား။ ငယ်ကပေါင်းခဲ့တဲ့ငယ်ပေါင်းတွေဆိုတော့လဲ၊ ပြောမနာ ဆိုမနာနဲ့၊ ခုချိန်ထိတစ်ဦးနဲ့တစ်ဦးလဲ တွေ့ကြရင်ဖြင့် ထုထောင်းရိုက်ပုတ်ပြီးနေတတ်ကြတာပါဘဲ။ ဟန်ဆောင်မှုကင်းကင်းနဲ့မို့ ပိုပြီးအဆင်ပြေသလို။ ငယ်စဥ်တုန်းကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ မေးငေါ့တာ၊ အတင်းပြောတာ မျိုးစုံ ကြုံခဲ့ရတာပေါ့လေ။

သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့သားမင်္ဂလာဆောင်မှာ ဆုံမိကြလို့ ခရီးထွက်ကြမည့်အစီအစဥ်လေး၊ ရုတ်တရက်ပေါ်လာတာ။ ချက်ချင်းထစီစဥ်လိုက်လို့သာ၊နို့မို့ဆိုပျက်ဦးမှာ။

အလောင်းတော်ကဿဖ သွားကြမလို့။မုံရွာမှာ သစ်တောကသူငယ်ချင်းဝင်းနိုင်ရှိတယ်။ အိုကေပေါ့။ သူကလဲ “ငါပင်စင်မယူခင် လာခဲ့” တဲ့လေ။

ဒီက “မယ်မငြင်း “တို့ညီအစ်မတွေက အမြဲခရီးသွားဖို့ ချောင်းနေတာ။ ကျမရယ်၊ဝက်ပေါရယ်၊ တူမသုံးယောက်ရယ်။ မြင့်ခင်နဲ့ရွှေပေါရယ်၊ သ္မီးလေးမေသူခိုင်ရယ်။ စိုးမြင့်ရယ်သူ့ဇနီး ဆွေရယ်။ လူစုလို့ရသွားပြီပေါ့။ ခင်စန်းနု အိမ်မှာဖုံးဆက်ပြီး လူစုတော့ ခင်စန်းနုပါ လိုက်ချင်လာပြန်ရော။ကိုတင်ထွန်းကသူ့မိန်းမကိုကြည်ကြည်သာသာထည့်လိုက်ရှာပါတယ်။

ဒီလိုနဲ့ လက်မှတ်စီစဥ်ပြီးလို့ အဝေးပြေးမှာဆုံကြမယ်ပေါ့။ အဝေးပြေးကားဂိတ်ကိုသွားရတာကားလမ်းတွေကကြပ်။ အမယ်လေး စထွက်ကထဲက ယဥ်သကို ပါဘဲ။ ကိုစိုးမြင့်ကမှတ်ပုံတင်ကျန်ခဲ့လို့ ကြည့်မြင်တိုင်ကိုပြန်ယူရသတဲ့။ ကံကောင်းလို့ ကျန်ခဲ့ တော့ မလို့။

ကားလမ်းတွေ တအားကြပ်လို့ အဝေးပြေးဂိတ်က ၆ နာရီထွက်မည့်ကားက ၈နာရီလောက်မှထွက်ဖြစ်တာမို့တော်သေးတာ။ ရန်ကုန်ကနေ မုံရွာ တိုက်ရိုက်ကားထဲမှာ၊ ကျမတို့အဖွဲ့က ၁၁ ယောက်ဆိုတော့ စထွက်ကထဲကပျော်ကြတာ။ နောက်ကျမှ ထွက်ရတယ်ဆိုပေမဲ့လဲ မနက်၅နာရီခွဲလောက်တော့ မုံရွာကိုရောက်ပါတယ်။ ဝင်းနိုင်က အလောင်းတော်ကဿဖကို တိုက်ရိုက်သွားဖို့ ကားကစီစဥ်ထားပြီးသား။ ကျမတို့ကို နံနက်စာကျွေးပြီး ကားနဲ့တင်ပေးလိုက်တာပေါ့။ လမ်းကနဲနဲဆိုးတော့ ကားပေါ်မှာ အန်လိုက်ကြတာ၊ အစားတွေ နင်းကန်စားလာကြတာကိုလို့။ ခက်ရချည်ရဲ့လို့ ထင်မိတာ။ ရယ်လဲရယ်ရ။

ဘုရားတန်ခိုးကြောင့်ပါဘဲ။ ဆင်စခန်းရောက်တော့လဲ လန်းလန်းဆန်းဆန်းကြည်ကြည်လင်လင်မို့ တော်သေးရဲ့။ စခန်းက ထမင်းဆိုင်မှာ ဘုရားကအပြန်စားဖို့ မှာထားခဲ့ရပါတယ်။အစားကလဲ မက်ကြတော့ မစားရမှာ စိုးရိမ်တာလေ။ ဘုရားဖူးပြီး ပြန်ကြတော့မှ အလောင်းတော်ကဿဖ ခရီးက သိပ်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာကိုတွေ့ရတာ။ အသွားတုန်းကတော့ မနက် စောစောဖြစ်တာရယ် အန်နေကြတာရယ်မို့ ခရီးလမ်းကိုမကြည့်နိုင်ပါဘူး။

အပြန်လမ်းမှာတော့ ရွာတွေရဲ့ထိပ်ကအလှူခံမဏ္ဍပ်တွေမှာပိုက်ဆံလှူသည်ဖြစ်စေ၊ မလှူသည်ဖြစ်စေ စားစရာတွေ အတင်း ကိုပေးကြ၊ ကျွေးကြတာ။ မုံရွာပြန်ရောက်တော့ စာကလေးခွေတွေ၊ ဇီးသီးတွေ၊ ကျွတ်ကျွတ်အိတ်တွေထဲအပြည့်။ မယူပါဘူး ဆိုလဲအတင်းထည့်ပေးကြတာ။ စေတနာကောင်းလိုက်ကြတာ။ မုံရွာကဝန်ထမ်းအိမ်ကလေးတွေကကျဥ်းတော့ ကျမတို့က လူအများကြီးမို့၊ ဝင်းနိုင်က ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ညအိပ်ဖို့စီစဥ်ပေးထားပါတယ်။ ညစာကိုတော့ စားသောက် ဆိုင်ကြီးမှာလိုက်ပြီး ကျွေးရှာတာပါ။ မနက်စောစော ကားနဲ့လာခေါ်ပြီး၊ မုံရွာမှာရှိတဲ့ဘုရားစုံကိုပို့ပေးပါတယ်။ တကယ်ကိုတာဝန်ကျေ တဲ့သူငယ် ချင်းပါ။

ညနေ၃နာရီ မန္တလေးသွားဖို့ကားလက်မှတ်ကိုစီစဥ်ပေးထားပြီး၊ မန္တလေးမှာတာဝန်ကျနေတဲ့ မင်းအောင်မင်းကို ဖုန်းဆက်ပေး ထားပါတယ်။ မင်းအောင်မင်းရဲ့အိမ်ကတော့ အခန်း၂ခန်းနဲ့ဧည့်ခန်းမို့၊ သူက ဧည့်ဂေဟာမှာစီစဥ်ပေးရှာပေမဲ့လည်း၊ ကျမတို့ ဗရုတ်အုပ်စုက အိမ်မှာဘဲဖြစ်သလိုနေမယ်လို့။ ပျော်လိုက်တာ၊ တစ်သက်မမေ့ပါဘူး။ စိုးမြင့်နဲ့မြင့်ခင်ကို အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ စီစဥ်ပေးပြီး၊ မိန်းမ၉ယောက်ကတော့ နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်တစ်လုံးရှိတဲ့အခန်းထဲမှာ ခင်စန်းနု၊ ဆွေ၊ ရွှေပေါနဲ့ကျမတို့ ကကုတင်ပေါ်မှာ၊ ဝက်ပေါနဲ့တူမလေးယောက်က ကုတင်အောက်ကို ခြေထောက်ထိုးပြီးဖြစ်အောင်အိပ်ကြတာ။

မနက်ကျတော့ မေမြို့တက်ဖို့ အောင်မင်းက ကားစီစဥ်ပေးလို့၊ အလည်အပတ်ထွက်လိုက်ကြပါတယ်။ မေမြို့ကပြန်လာတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဝယ်လာပြီးချက်ပြုတ်စားသောက်ကြတာ။အောင်မင်းကသတ်သတ်လွတ်စားတာမို့။

ဦးဝင်းနိုင်ရဲ့ဇနီး အမာစီ၊ မင်းအောင်မင်းရဲ့ဇနီး ခင်အေးမူတို့ကလဲ ကျမတို့သူငယ်ချင်းအားလုံးနဲ့ချစ်ခင်ကြသူတွေမို့ ကျမတ နားလည်ကြတာပါ။တော်ရုံမိန်းမမျိုးတွေသာဆို လင်မယားရန်ဖြစ်ကြမှာ။သူငယ်ချင်းတွေက အတော်မွှေတတ်ကြတာ။

နောက်နေ့မနက်ကျတော့ မန္တလေးဘုရားကြီးနဲ့ မန္တလေးတောင်တက်ကြတာပေါ့။ ဦးပိန်တံတားဖက်သွားကြပြီး၊ အမရပူရ ဖက်က ဒေါ်အေးကျင်ထမင်းဆိုင်မှာစားရတာကိုတော့ ဘယ်တော့မှမေ့နိုင်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ အလှူအိမ်မှာ ကျွေးသလိုမျိုးက တာပါ။

မန္တလေးက ည ၉နာရီထွက်တဲ့ကားနဲ့ပြန်လာကြပါတယ်။ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ဒီခရီးစဥ်မျိုးလေး သူများတွေ သွားဘူးမယ် မထင်ပါဘူး။ လူတစ်ယောက် ပေါင်းလို့ကောင်း၊မကောင်းကိုခရီးအတူသွားကြည့်ရင်သိတယ် လို့ဆိုတတ်ကြတယ်။ ယ္ခုသွားခဲ့ကြတဲ့လူတွေနဲ့ နောက်ထပ်သွားချင်ပါသေးတယ်ဆိုရင် – – – – –

ချစ်သောသူငယ်ချင်းဝင်းနိုင်နဲ့မင်းအောင်မင်းတို့ကိုလဲ သိပ်ကိုကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။

နောက်ထပ်သွားဖို့လဲ ၊ ကိုယ့်အရိုးကိုယ်သယ်နိုင်တုန်းလေး မှာလေ – – – – –

ကိုကြီးဝင်းနိုင်ရေ စီစဥ်ပေးရင်ငြင်းပါဘူးလို့- – – – – – – –

စိတ်တွေမွမ်းကြပ်လွန်းလို့ပါ ။ ။

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

မကြုံစဘူး ထူးခြားဖြစ်စဥ်လေးတွေတော့ လူတိုင်းမှာရှိကြမယ်ထင်ပါတယ်။

တရားတော်အရ”ကောင်းတာလုပ်တဲ့အကြောင်းကြောင့် ကောင်းတဲ့အကျိုးခံစားကြရမယ်”ဆိုတာလဲ၊ ငယ်ကထဲက မိုးကုတ် တရားတွေ နာခဲ့ရဘူးတော့ “အသိ”လေးလဲရှိပါတယ်။ မိုးကုတ်တရားတွေ နာခဲ့ရတာလဲ ဌာနာလမ်းက သူငယ် ချင်းကြည် ကြည်ခင်တို့ရဲ့အဖေ အဘဦးသန်းးနဲ့အမေဒေါ်ခင်တုတ်တို့ရဲ့ကျေးဇူးကြောင့်ပါ။ ငယ်စဥ်ကတော့ သူတို့အိမ်မှာ ညတရားပွဲ ကျင်းပရင် သူငယ်ချင်းတွေ စားကြသောက်ကြ ပျော်ကြဖို့သာ အဓိကပါ။ ဒါပေမဲ့ အဘက “တရားစကား”တစ်လုံးဘဲ ရရ၊ တရားတော့ နာရမယ်ဆိုတာကြောင့် ကျမတို့ မိုးကုတ်တရားဟောတဲ့ ဆရာကြီးဦးလှဖေရဲ့တရားကို နာခဲ့ကြရတာပါ။

ဒီလိုနဲ့ဘဲ ဘွဲ့တွေရကြပြန်တော့ အရင်လို မဆုံကြရတော့ဘဲ၊ ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျှောက်ခဲ့ကြရပြန်ပါရော။ ဘဝတစ် သက်တာ အတွက်ရုန်းကန်ကြရပြီလေ။ လူတိုင်းဟာ အခြေတကျနဲ့ နေနိုင်ဖို့၊ပြည့်စုံဖို့ဆိုတဲ့ အတွေးတွေနဲ့ပါ။ဒါပေမဲ့လို့ “ဖြစ်ချင်တာလဲ မဖြစ်ရပါ” ဆိုသလို၊ လူ့ဘုံလောကမှာ “မဖြစ်ချင်တာလဲ ဖြစ်ရတာ” ဆိုတာမျိုးတွေလဲရှိတာပေါ့လေ။

ကျမဆို ဘွဲ့ရပြီး စိန်ဂျွန်းစျေးက အမေ့ဆိုင်မှာအထည်ရောင်းရပါတယ်။အမေက” ကိုယ့်လက်ကိုယ့်ခြေ “လုပ်တတ်အောင် ကြိုက်တဲ့အထည်တင်ရောင်းဆိုပြီးလွှတ်ထားပေးလိုက်တာနေမှာပါ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျတော့ အမေ့ခေတ်ကလို တက်ထွန်ဒိုင်ကြီး လုပ်ဖို့ ငွေအင်အားလဲမရှိပါဘူး။ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်တစ်ဆိုင်နဲ့ ငွေစအနည်းငယ် “အရင်းအနှီး”ပြုခဲ့ရတာမို့၊ စျေးထဲကိုလာသွင်းတဲ့ စိတ်ကြိုက်အထည်စလေးတွေကို ဝယ်ပြီး၊လက်လီရောင်းရတာပါ။ တခါတော့ အပွင့်လှလှလေးတွေနဲ့ ဖေါ့ရှန်အစလေးတွေ လာပြီးစပ်ရောင်းလို့ဝယ်ထားပြီး၊ဆိုင်ပေါ်မှလှလှပပလေးခင်းလို့တင်ရောင်းရတာပေါ့။ တခါတလေလဲ ထမီကွင်းလှလှလေးတွေ (၁၀ )ကွင်းရောင်းရရင် ၅၀ကျပ်မြတ်တယ်။ ကိုယ်ကကွင်းသုံးလေးဆယ်ဝယ်ထားမိတဲ့အခါမျိုးကျတော့လဲ၊ ဘေးဆိုင်လေးတွေ က ပြန်ရောင်းဖို့လာယူတဲ့အခါကျတော့ (၁၀)ကွင်းကို ၃၀ကျပ်လောက်ဘဲမြတ်တာပေါ့။ လက်ကျန်ပစ္စည်းလဲ မရှိဘဲ တခါထဲ အမြတ်ပေါ်မှာဆိုတာရယ်၊ စျေးသူစျေးသားချင်းယိုင်းပင်းကြရတာရယ်ပေါ့။ သူလဲ အဆင်ပြေ၊ကိုယ်လဲအဆင်ပြေပေါ့လေ။

တစ်ရက်တော့ လူတစ်ယောက်ကို လက်ထိပ်ကြီးခတ်လို့ ရဲတစ်ယောက်နဲ့ ကျမရဲ့ဆိုင်ရှေ့ကိုလာရပ်တာ။ ရင်တွေတုန် လိုက် အစ်မက ဘာလုပ်ရမလဲ”လို့ဘဲ ခပ်တင်းတင်းမေးရတော့တာပေါ့။ ဆိုင်မှာက သူ့ဆီကဝယ်ထားတဲ့ ရှန်အပွင့်လေးက၂ ကိုက် လောက်ဘဲ ရှိတော့တာမို့ ခပ်တည်တည်မေးရဲတာပါ။ ရဲက “အစ်မကြီးစျေးရုံးခန်းကို ခဏလိုက်ခဲ့ပါ” တဲ့ ။ ဝယ်ထားတဲ့ ပိတ်စ လက်ကျန်လေးကို လဲယူသွားတာ။ သက်သေခံပစ္စည်းသိမ်းသွားတာပါ။ ရုံးခန်းရောက်တော့ “ရောင်းမှား၊ဝယ်မှား” ဆိုတဲ့ ပုဒ်မနဲ့ မီးရထားတရားရုံးမှာ သက်သေထွက်ဆိုပေးဖို့​ပြောလို့၊ နောက်ရက်ကျတော့ သက်သေထွက်ဆိုဖို့သွားရပြန်တာပေါ့။ “စုံပါ တယ်၊မုန်လာရယ်” ဆိုသလိုပါဘဲ။ အမေဆိုတာရယ်သလားမမေးနဲ့။ “ငါ့သ္မီးကတော့ဖြစ်လိုက်ရင်အဆန်းချည်းဘဲ” တဲ့လေ။ သူခိုးဆိုတာ “ဂျို” ပါတာမှမဟုတ်တာနော်။ သူလာရောင်းလို့ ကျမဝယ်လိုက်တာလေ။ “နင် ခိုးလာခဲ့၊ငါဝယ်မယ်” ဆိုပြီး ခိုင်း လိုက် တာမဟုတ်လို့ ကျမမှာ ဘာအပြစ်မှမရှိပါဘူး။

ရန်ကုန်ဘူတာကြီးကို သွားပြီးသက်သေထွက်ပေးရတော့ ” ကျမ်းကျိန် ” ရတယ်လေ။ ဝယ်လိုက်တာမှန်လို့ “ဝယ်ပါတယ်” လို့မှန်ရာကိုပြောရတာမို့ လဲကျမ်းကျိန်ရဲတာပေါ့။ ကျမ်းစူးတတ်တယ်လို့ လူကြီးတွေပြောဘူးတာကို ကြားဘူးထားလို့ပါ။ နောက်မှသိရတာကတော့ မီးရထားမှာတင်လာတဲ့ ပစ္စည်းထုပ်တွေကို အမြဲဖေါက်ခိုးနေကြလူတွေမို့ ဒီတခါတော့ အမိဖမ်း တာတဲ့။ ဟီးဟီး၊ “သူနဲ့ကျမှတိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်”ဆိုသလို၊ ကျမက ” နှဲ ကြီး ” တက်နင်းမိရတာပါလား။ တော်သေးတာက သက်သေခံ ပိတ်စလေး၂ကိုက်လောက်ဘဲပေးလိုက်ရလို့။ အဲ့ဒီခေတ်က ယိုးဒယားပစ္စည်းတွေကို မှောင်ခိုပစ္စည်းတွေ လို့ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရထားကုန်တွဲမှာတော့ အထုပ်ကြီးအထုပ်ငယ်နဲ့ တင်လာရင်ကြတော့ ရတယ်ဆိုတော့၊ နဲနဲချင်းရောင်းချစားသောက်နေရတဲ့သူတွေသာ မှောင်ခိုကုန်ကူးကြသူတွေလားလို့ ။ ကလေးတုန်းက အဲ့ဒီလိုတွေးခဲ့သလို၊ ခုချိန်အထိလဲ တွေးပြီးအဖြေ မထွက်တဲ့ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ် ဖြစ်နေမိတာ – – – –

ကျမကလေ ဘယ်လိုအကျိုးပေးမှန်းကိုမသိတာပါ။ ဒဂုံအိမ်မှာ မီးမရှိလို့ ရပ်ကွက်က ကလေးတွေ မီးချိတ်ပေးတုန်းကလဲ မီးခိုးချိတ်တဲ့အမှုနဲ့ တရားရုံးမှာ မှန်ရာကို အစစ်ခံပါ့မယ်ဆိုပြီးလဲကျမ်းကျိန် ခဲ့ရသေး။ တခါ တူလေးရဲ့ မိသားစုအရေး အတွက်လဲ တခါ ကျမ်းကျိန် ခဲ့ရသေးတာမို့၊ မှန်ရာကိုသာမပြောမိခဲ့ရင် ကျမ်းစူးလို့သေလောက်ပါပြီလို့ တွေးမိတာပါ။

ဆန်းတပြားပြား ပါဆို၊ ကြုံခဲ့ဘူးကြရင် ပြန်ပြောပြကြပါလား၊ နော် ။

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

အမေ့ဇာတိဆားမလောက်ရွာကို သွားကြည့်ချင်တဲ့ အာရုံလေးကိုတော့ သတိလေးနဲ့ ဆင်ခြင်ထားလိုက် ပါတယ်။ အဖေတို့ ရွာကို နဲနဲပိုပြီး သိတတ်တဲ့အရွယ်မှာတော့ နောက်တစ်ခေါက်ပေါ့။ထန်းတပင်ကို ရောက်တဲ့အခေါက်ရေကို လက်ချိုးရေလို့ရပါရဲ့။

ဒီအခေါက်ကတော့ ရွာမှာ ဘုန်းကြီးပျံပွဲရှိလို့သွားကြတာ။ ရန်ကုန်မှာရောက်နေတဲ့ ထန်းတပင်သားတွေ သင်္ဘောဆိပ်မှာ တိုးမပေါက်ဘူး။ ကျမတို့ရဲ့ဝမ်းကွဲညီမ ကြည်ကြည်ညွန့်နဲ့ သူ့အမေအန်တီမအေးခင်ဖက်က ညီမတွေရောပါဘဲ။ အဲ့ဒီအရွယ်ကထဲက မိန်းကလေးတွေရဲ့ဇာတိများ ပြိုင်ချင်ဆိုင်ချင်တတ်တာ မွေးရာပါဗီဇလေလားလို့ထင်မိပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာအဖေ့ငယ်သူငယ်ချင်း ဦးအုန်းခင်ရဲ့ဇနီးဒေါ်အေးမြိုင်နဲ့ သ္မီးချောလေးတွေက လေးယောက်။ ကျမတို့ညီအစ်မတွေက တစ်လှေကြီး။ အဖေတို့သူငယ်ချင်းတွေက ငယ်စဥ်က ကိုယ့်အိမ်တက်စား၊သူ့အိမ်တက်စားနေလာကြသူတွေမို့ ဧရာဝတီသင်္ဘောကြီးကိုစောင့်ရင်း ငယ်ကအကြောင်းတွေ ပြောလို့ရယ်ပွဲဖွဲ့မကုန်ပေါ့လေ။ နောက်တော့မှ ကလေးတွေအကြောင်းမေးတော့၊ အဖေတို့ကသ္မီးတွေကိုမိတ်ဆက်ပေးကြတာ။ ပွဲက အဲ့ဒီမှာစတာဘဲ။ ဦးလေးကိုအုန်းခင်သ္မီးအကြီးဆုံး မမကြီး ကတော့သဘောကောင်းပြီးရေလိုက်ငါးလိုက်နေတတ်တယ်။ အငယ်မ ပေစိ (ရီရီမြင့်) ကတော့ ငယ်ကထဲကသိပ်ဟန်လုပ်ပြီး “မတူမတန်”သလိုရုပ်နဲ့၊ အမြင်ကပ်ဖို့ကောင်းပါ့။ အဲ့ဒီတုန်းကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကိုဘဲ သိလိုက်ပါတယ်။သူတို့ကညီအစ်မလေးယောက်ပါ။ မမကြီးကချစ်ဖို့ကောင်းပြီး ပေစိက ကြီးကျယ်ပုံနဲ့မို့ အမှတ်ထင်ထင်ဖြစ်တာပါ။။ အဖေရဲ့အရှိန်လဲရှိကြတာကို။ ဦးလေးက ရဲအရာရှိကြီးပါ။

ရွာဘုန်းကြီးပျံပွဲက သိပ်စည်ကားတာပါဘဲ။ ကျမရဲ့အစ်မခင်သန်းဆွေက လှေလှော်ယိမ်းမှာပါတယ်လေ။ သူကလဲကွမ်းတောင်ကိုင်မင်းသမီးပေါ့။ အစ်မမတင်ဦးကတော့ ကျမတို့ကိုလက်ဆွဲပြီးလိုက်ပြရှာတာ။ “အေးရင့်ကြူး”တာလဲတွေ့ဘူးခဲ့ပါတယ်။ မင်းသမီးကဘုန်းကြီးရဲ့ကောင်းကွက်တွေကို ​ ပြောပြောပြီးငိုတာလေ။

ပေစိတို့နဲ့ကတော့အသက်တွေကြီးလာကြတော့လဲ ခုချိန်ထိခင်ခင်မင်မင်ပါဘဲ။ သူ့အကြောင်း ကိုယ့်အကြောင်းမသိခင်က ဟန်တွေ ထယ်ကြခြင်းပါ။ ပေစိတို့အမေအန်တီဒေါ်အေးမြိုင်က အမေ့ကိုသိပ်ခင်ရှာတာ။ ဟောဟောဒိုင်းဒိုင်းနဲ့ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။ ရေစက်ရှိရင် ကြံဖန်ဆုံတတ်တာများ၊ဘွဲ့ရလို့အလုပ်ရတော့ P I C. မှာပြန်ဆုံကြတာ။ဌာနချင်းတော့မတူဘူးလေ။ သူတို့ညီအစ်မက ဘဏ္ဍာရေးဌာနမှာပါ။ ပေစိက ကြီးလာတော့သူ့အမေလိုဘဲ ချစ်ဖို့ကောင်းပါတယ်။ ကုလားမကြီးတို့၊နီနီတို့ရောပါဘဲ။ မမကြီးကတော့ ခပ်ငယ်ငယ်ကဘဲ တိမ်းပါးသွားရှာတာပါ။

အဖေဆုံးပြီး ကျမတစ်ယောက်ထဲ အန်တီမအေးခင်၊ ကြည်ကြည်ညွန့်တို့နဲ့ ထန်းတပင်ကိုသွားရပါသေးတယ်။ အစ်မ ခင်သန်းဆွေရဲ့မင်္ဂလာဆောင်ကိုပါ။ အဖေမရှိတော့တာ အမေကြီးကိုအသိမပေးထားကြတော့ အနေခက်စွာနဲ့ ကျမကမျက်ရည်တရွှဲရွှဲပေါ့။ အမေကြီးစိတ်ထဲမှာတော့ သူ့သားလေးမလာတာ၊ အမေကိုစိတ်ဆိုးသွားတယ်လို့ထင်ရှာတာ။ “မိအောင် ၊ ညည်းအဖေ အမေကြီးကို စိတ်ကောက်ပြီးမလာတာလား” လို့မေးရှာသေးတာ။ အစ်မခင်သန်းဆွေကို အဖေကချစ်တော့ မင်္ဂလာဆောင်ကိုတော့ လာမှာဘဲလို့တွက်ထားတယ်ထင်ပါရဲ့။ နောက်ပိုင်းတော့ အမေကြီးဆုံးတော့မှသာ အမေနဲ့တစ်ခေါက်ထပ်ရောက်ပါတယ်။ နောက်ထပ်တစ်ခေါက်ကတော့ အမေကြီးဆုံးပြီး သုံးလေးလလောက်ကြာမှ အမွေကိစ္စ လက်မှတ်ထိုးပေးဖို့ အမေနဲ့ထန်းတပင်ကိုသွားရတာပါ။ နေ့ချင်းပြန်သွားချင်တော့ မှော်ဘီတစ်ဖက်ကမ်း (ရွှေလှေကြီး) ကနေမော်တော်လေးနဲ့ကူးရတာပါ။ လူတွေများလေ ကိုယ့်ကိစ္စ မဟုတ်လဲ စပ်စပ်စုစု ဝင်ပါတတ်ကြတာ ကျမလုံးဝ မကြိုက်တဲ့အချက်ပါဘဲ။ မော်တော်လေးက ချောင်းထဲကဝင်ပြီးကမ်းကပ်ပေးလို့ ဆင်းဆင်းခြင်း အမေ့ကိုတွေ့ကြတော့၊- – “ဟယ်၊ မခင်မေရေ ကိုအောင်ကြည်ရဲ့သ္မီးလေးလား၊ အမွေ လာခွဲကြတာလား” လို့ စပ်စုကြတာ။ “ဟင်း၊ ကိုအောင်ကြည်ရဲ့သ္မီးမဟုတ်လို့ ဘယ်သူ့သ္မီးဖြစ်ရမှာလဲ” လို့၊ စိတ်ထဲကရန်ဖြစ်လိုက်သေးတယ်။ အမွေလာခွဲတာလားမေးတာ ကျမဖြင့်ရှက်လိုက်တာ။ လူတွေများအံ့သြစရာ။ ကျမတို့ရဲ့အမွေက စာရွက်ပေါ်မှာဘဲရှိခဲ့တာပါ။

ဘာမဆိုစားထိုက်မှစားရတာ၊ ရသင့်မှ ရကြမှာပါ။

ကျမတို့ ရဲ့ကျေးဇူးရှင် အမေက​ အဖေမရှိတော့တဲ့အချိန်ကထဲက ပြောပြီးသား၊ “ပညာအမွေကိုသာ ရအောင်ယူ ” တဲ့။ ။

– – – မှန်လိုက်တာ – – –

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

ညဖက်နဲနဲစောပြီးအိပ်လိုက်မိလို့၊နံနက်၃နာရီလောက်နိုးပြီး၊ အတွေးတွေ တောင်ရောက် မြောက်ရောက်နဲ့ပါ။ ပျော်စရာ၊ ဝမ်းနဲစရာ၊ ကြေကွဲစရာတွေမို့ ကုသိုလ်စိတ်ထက် အကုသိုလ်စိတ်ကပိုနေမလားဘဲ။ ကုသိုလ်စိတ်ကလေး ကိုတွေးမိ တော့ကြည်နူးရပါတယ်။ ဒဂုံကိုပြောင်းလာကထဲက အမေ့ခမြာမှာ တခါလောက်ဘဲ “ဇနိတာရာမ”မှာ တရား စခန်းဝင်ရရှာတာ။ အိမ်နဲ့လဲအလှမ်းကဝေး (အဲ့ဒီအချိန်ကသွားရေးလာရေးခက်ပါတယ်။) နေတော့မပို့နိုင်ပါဘူး။ တစ်ခေါက် လေးပို့ဖြစ်တယ်၊ အမေက တအားမူးတာနဲ့ ဆရာတော်ကကားစီစဥ်ပေးပြီး အိမ်ကိုပြန်ပို့ခိုင်းပေးလို့တော်ပါသေးရဲ့။ ညနေဖက်ဆို ဒဂုံကို ကားငှားရတာအဆင်မပြေလှလို့ပါ။ မောင်လေးတို့ဆုံးတော့ အမေ့ကို တရားစခန်းသွားစေချင်လွန်းလို့ သုဝဏ္ဏ မှာသင်္ကြန် ရက်စခန်းဝင်ခိုင်းပါသေးတယ်။

နောက်တစ်နှစ်တော့ ကျမတို့ရုံးကပြန်လာရင် အမြဲတမ်းတွေ့နေရတဲ့၊ မြေကြီးတွေကို သံဃာတွေကိုယ်တိုင်သယ်ပြီး မြေဖို့ နေတဲ့ဘုန်းကြီးကျောင်းလေးမှာ သင်္ကြန်တရားစခန်းပွဲအချိန်ဇယားလေးရေးထားပါတယ်။ ကျမကဖြတ်ကနဲ ဝမ်းသာ သွားပြီး၊ စပ်စုလိုက်တာပေါ့။ ဒီလိုနဲ့အမေလဲ တရားစခန်းဝင်ဖြစ်သွားရပါတော့တယ်။ သက်ဆုံးတိုင်ပါဘဲ။ အဲ့ဒီတုန်းကလေ ထရံကာ ထားတဲ့သစ်သားကျောင်းလေးတစ်ဆောင်ဘဲရှိသေးတာ။ တရားထိုင်ကြဖို့ကိုတော့ ကျောင်းဘေး ကွက်လပ်လေးမှာ တာလ ပတ်မိုးလို့၊ဖြစ်ချင်တော့မိုးကရွာလိုက်သေးတာမို့၊ပျော်စရာကောင်းသေးတော့တယ်။ ဘုန်းဘုန်းက တစ်နှစ်လုံးမှ သင်္ကြန် ၇ရက်စခန်းပွဲလေးဘဲဖွင့်နိုင်သေးတာပါ။ ဥပုသ်နေ့ကစနေ၊ တနင်္ဂနွေနဲ့တိုက်တဲ့ အခါများဆိုရင်တော့သားအမိသုံးယောက် ဥပုသ်စောင့်သွားကြတာ။ ထမင်းဂျိုင့်လေးနဲ့အချိုပွဲလေးနဲ့ပေါ့။ ဘုန်းဘုန်းရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ကျမတို့ညီအစ်မ လဲနောင် နှစ် တွေမှာတရားစခန်းတွေဝင်ဖြစ်ပါတယ်။ အိမ်ကိုလဲ ညအခါပစ်ထားလို့မရလေတော့ ၊ဘုန်းဘုန်းက “နေ့ယောဂီ” အနေနဲ့တရား စခန်းဝင်ခွင့်ပြုလို့ပါ။

ကျမတို့နေရတဲ့အဆောင်ကနေ ထမင်းဟင်းချက်တဲ့အဆောင်ကိုမြင်နေရပါတယ်။ နဲနဲလဲငယ်ကြသေးတော့ မမသန်းမြင့်ရဲ့သ္မီး သူဇာကဆို “ဒီနေ့ ကြက်သားဟင်း၊ ငါးဟင်း”စသဖြင့်ပေါ့ လှမ်းကြည့်ပြီး၊ “အမရေ “တရားသား”တွေတက်လာပြီ၊ ဒီနေ့ဟင်း ကောင်းတယ်” လို့အော်တတ်သေးတာ။ အချိုပွဲမှာရေခဲမုန့်ပါတဲ့နေ့ဆို တအားပျော်ကြတာပါဘဲ။ ညနေစောင်းရင်တော့ ကျမ တို့ညီအစ်မကဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ညမအိပ်ဘဲ အိမ်ပြန်ကြတာမို့ မနက်လာရင် ဘာလေးဖြင့်ဝယ်ခဲ့ပေးပါ ဆိုပြီးမှာတတ် ကြသေးတာ။ ကျမတို့ကညနေအိမ်ပြန်ရောက်ရင် ဂျင်းတွေပါးပါးလှီး၊ ရေဆေးပြီး ရှောက်ရည်ညှစ်ထား၊ ကျောင်းသွားတော့ သယ်၊ ညရောက်တော့ ညဂျင်းသုတ်ကို ရေခွက်ကြီးထဲ ထည့်သုတ်ပြီး၊ယောဂီတွေကို ကျွေးကြတာ။ ကုသိုလ်လဲရ၊ ပျော်လဲ ပျော်ပေါ့။

ရွှေခြံဆရာတော်ဦးဇာဂရိယရဲ့ သီလဂုဏ်၊သမာဓိဂုဏ်နဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကတော့အံ့မခန်းပါဘဲ။ ယ္ခုဆိုရင်တော့ ကျောင်းတိုက်ကြီးကလဲကောင်း၊ နေရာကလဲကျယ်ဝန်းလှတဲ့အပြင်၊ ကျောင်းနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မြေကွက်လဲ လျှောက်လို့ ရလိုက်တော့၊ “အောင်ဇေယျအောင်ရွှေဂူကြီးဘုရား”ကြီးကိုလဲ တည်နိုင်ပါတယ်။ ကိုယ်တွေလဲလှူဖြစ်တန်းဖြစ် ကြတာပေါ့။ အမေ တရားစခန်းဝင်တဲ့ ကျောင်းမှန်သမျှ၊ စစချင်း ကျောင်းပိစိလေးကနေ ကျောင်းကြီးဖြစ်သွားတတ်တာ။

ယ္ခု ဒဂုံမြို့သစ်အရှေ့ပိုင်း၊ရှင်ထွေးညိုလမ်းက ရွှေခြံဓမ္မရိပ်သာကျောင်းတိုက်ကြီးကတော့၊အမေ ၂၆နှစ်လုံးလုံး စဥ်ဆက်မပြတ် တရားစခန်းဝင်သွားခဲ့တာပါ။ နောက်ပိုင်း တစ်လကို ၁၀ရက်စခန်းပွဲ နှစ်ကြိမ်ကျင်းပ ပါတယ်။

အမေတရားစခန်းဝင်တဲ့အခါဆို အိမ်ကိုသော့ပိတ်ထားပြီးကျမတို့ ညီအစ်မအလုပ်သွားရပါတယ်။ ကျမကတော့ အလုပ်အသွားမှာ အမေဘာလိုချင်လဲတခါဝင်မေး၊ အပြန်မှာအမေ့ရဲ့အဝတ်အဟောင်းတွေပြန်ယူရင်း၊ အမေမှာတဲ့ပစ္စည်းနဲ့မုန့် စတာတွေပေးရတာပေါ့။အမေ့ကျန်းမာရေးလဲသိရတာပေါ့လေ။ ဒါပေမဲ့ ကျမရောက်တာနဲ့ ဆီးပြီးအတိုင်ခံရတာတော့ အဝတ်ကိုတိတ်တိတ်လေးယူသွားပြီးလျှော်တာနဲ့ ရေအကြာကြီးချိုးတာပါဘဲ။ယောဂီတွေက အမေ့ကိုချစ်ကြလို့ပါ။ ကျမတို့အိမ်ကနေ ဘတ်(စ)ကားဂိတ်ကိုသွားရင် ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ဖြတ်ပြီးသွားရတာမို့ အမေ့ကို ဝင်ပြီးကြည့်ရတာ အဆင်ပြေလွန်းလှပါတယ်။ မိမာရဲ့ခင်ပွန်းဆုံးပြီးတော့ ကျမတို့နဲ့အတူလာနေတဲ့အခါကျတော့၊ ကျမတို့လဲသင်္ကြန်တရား စခန်းပွဲလေး တစ်ပွဲတော့ အမေနဲ့အတူ ဝင်ဖြစ်ပါတယ်။မိမာတို့သားအမိတွေအိမ်စောင့်ရှိသွားတာမို့ပါ။

တရားစခန်းက နားတဲ့ရက်တွေမှာတော့ အမေက တစ်ခြံလုံးပတ်နေတော့တာပါဘဲ။ ဓါးကိုင်ပြီးထွက်လိုက်၊ ထွန်ခြစ်ကိုင် ပြီးထွက်လိုက်နဲ့ မနားကိုမနားတာမို့ အိမ်မှာကျန်ခဲ့တဲ့မိမာနဲ့တကျက်ကျက်။ ကျမနဲ့ဝက်ပေါ အလုပ်ကပြန်ရောက်ရင်တော့ ဆူပုပ်ပြီး ထိုင်နေတတ်ကြတာ၊အမောပြေလေးပေါ့။ တစ်ခါများ ခုတ်ထားတဲ့အုန်းတုံးပေါ်တက်ပြီး၊ ခြံစည်းရိုးမှာတက် နေတဲ့နွယ်ပင်တွေကို ထွန်ခြစ်နဲ့ဆွဲတာလေ။ ဘုရား ဘုရား အုန်းတုံးပေါ်ကများခြေချော်ကျပြီး၊ထွန်ခြစ်ပေါ်ကျလိုက်လို့ကတော့ မတွေးရဲစရာပါဘဲ။ စိတ်ကောက်ပြီး ထမင်းမစားတော့ဘူးဆိုတာမျိုးကပါလိုက်သေးတာ။

သရက်သီးပေါ်ချိန်ဆိုရင်တော့ အင်မတန်ကိုစိတ်ညစ်ရတာပါ။ အိမ်ကိုလာတဲ့ ယောကျ်ားလေးတွေကို သရက်သီးခူးပေး ဖို့ပူဆာတတ်တာ။ ကျမတို့ညီအစ်မတွေနဲ့အမြဲစကားများရတာ။နောက်ဆုံးနားညည်းတာ မခံနိုင်တော့ လူငှားခေါ်ပြီး သရက်သီးတက်ခူးခိုင်းရတာ။ ခူးပြီးပြန်တော့ အိမ်ရှေ့ပိတောက်ပင်က အရွက်တွေခူးပြီး၊ သရက်သီးမှည့်အောင် အုပ်တော့တာပါဘဲ။ မျက်စေ့ကိုနောက်ရော။ ဝက်ပေါဆို သရက်သီးမှည့်ကိုမစားတော့တာ။ သရက်သီးမှည့်ပြန်တော့ တစခန်းထလာပြန်ပါပြီ။ သူ့မိတ်ဆွေတွေ၊ ဆွေမျိုးတွေကသရက်သီးမှည့်သိပ်ကြိုက်ကြတာမို့ “ပေးချင်လိုက်တာအေ၊ ကျွေးချင်လိုက်တာအေ” ဆိုပြီး ဂျီထိုးတတ်ပြန်ပါရော။ “အမေရယ် သူတို့ဝယ်စားနိုင်ပါတယ်” လို့ပြောရင် ၊ ” မတူဘူး ၊ကျုပ်သရက်သီးက ဆေးတို့ထားတာ မဟုတ်ဘူး” တဲ့လေ။

ချွင်းချက်။ ။ သူများအိမ်မှာသရက်သီးသီးရင်ပိုက်ဆံရပြီး၊ ကျမတို့အိမ်ကသရက်သီးသီးရင် ခူးခနဲ့လမ်းစရိတ် ပိုက်ဆံကုန်ပါတယ်။ အဲ့ဒီတော့သ္မီးတွေကမနေနိုင်၊နားညည်းမခံနိုင်တော့၊ ကားငှားပြီး လိုက်ပို့ပေးရပြန်တာပေါ့။ အမေတို့များ အတော်တတ်နိုင်ပါတယ်။ လုပ်ချင်တာလေးများလုပ်လိုက်ရတော့ ကျေနပ်ပြီး၊ကားရှေ့ခန်းမှာ ပြုံးပြုံးကြီးထိုင်လို့။ (အဖေ အလိုလိုက်ထားခဲ့လို့ ကလေးလိုဆိုးတတ်တာ။) ပြန်တွေးမိတော့ အမေလုပ်ချင်တာမှန်သမျှပြည့်စုံအောင် လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့မိလို့၊ အမေ့ကို ဘာလေးမလုပ်ပေးလိုက်ရဘူးဆိုတဲ့ “နောင်တ”မျိုးမရ – ရတော့တာပါ။

ကျမတို့အမေကလဲလေ -တကယ်ကိုထူးခြားတဲ့စွမ်းရည်ရှိတဲ့သူပါ။ သားသ္မီးတွေကို – “လောကီ “အရေးအတွက် ပညာတတ်အောင်၊ လူမှုဆက်ဆံရေးပြေပြစ်အောင် သင်ပေးခဲ့တဲ့အပြင်၊ ‘ လောကုတ္တရာ ” အရေးအတွက်လဲ “အပါယ်” မကျရလေအောင် ရှေ့ဆောင်လမ်းပြခဲ့တာမို့ ၊

ကျေးဇူးအနန္တပါ – – –