Category: Mi Aung

  • IM(1) Field Trip in the 60s

    • Dr. Thane Oke Kyaw Myint (SPHS60) graduated from the Institute of Medicine 1 in 1967.
    • IM(1) medical students took a field trip.
    • They played a “friendly” football match where legs were hovering near the heads.
    Field Trip of IM(1) Students 
    • The referee could not give “red cards” to spoil the match, and had to be contented giving out “yellow cards” and also be prepared to run away from the crowd once the match ended.
    • Despite having a reasonably good goal keeper, the IM(1) team lost by 8 goals. The locals graciously hosted a sumptuous dinner to brag their victory and hospitality.
  • Indian Deities

    By Dr. Thane Oke Kyaw Myint (SPHS60, IM67)

    The trinity of Hindu Goddesses

    1. Suraswati; goddess of wisdom and learning
    2. Lakshmi: goddess of wealth, fortune and prosperity
    3. Parvati: goddess of love, fertility and devotion

    Two other significant god and goddess

    1. Ganesh: remover of obstruction, intellect and wisdom
    2. Kali: goddess of time, creation, destruction and power.

    Durga puja for Kali is one of the biggest puja in South India and also in Burma. The Kalima temple is on 29th Street in Rangoon.

    Hanuman

    While Hanuman is mentioned in Mahabharata, it was not in the pantheon of Hindu gods. Yet, in Kandawlay Rangoon, we have a Hanuman temple.

  • Awareness & CERT

    by U Khin Maung Zaw (E76)

    There is a consensus assessment that rescuers could not reached to many victims in major disaster where roads, telecommunication might be devastated. Seattle, Kirkland, Bellevue, Redmond and many other cities in and around Puget Sound, Western Washington where life is way overdue for major earthquake.

    I went through the very basic level of CERT, and am thinking of week long class/training.

  • Awareness and CERT

    U Khin Maung Zaw (EC76) commented on my post on “Disaster“.

    No matter if there is a somewhat connection with the ‘climate change‘ concept, the natural disasters, storms/earthquakes/tsunamis are getting as often and more powerful in the past several years. These has caused severe damaged to many lives, killed, injured, livelihood wiped out among others.

    In the United States, the Federal Emergency Management Agency (FEMA), which covers these emergencies have discovered that they alone albeit budget crunch could not handle each and every aspect of the damages, They are now encouraging, and working with local authorities, city/county/state on many aspects of the disaster preparedness and recovery process and procedures.

    First, there is a FEMA App on all mobile platforms, where one can go through subscribing Alerts, Anticipate/Prepare for any disasters, Disaster Resources et al. In US, various regions have differing disaster, for example Washington State where I live, we have to be prepared for major earthquakes but not for Hurricanes etc. The local authorities have classes, training sessions, drills on where/how/what/who, the usual five ‘W’s on many possible disasters. My city, Kirkland has multiple levels of CERT, Community Emergency Response Team, classes, trainings, intensive training/classes for leadership levels, regular sync ups/meetings etc.

    They are also aware that not all local/state/federal could communicate well in the cases of disasters due to proliferation of different communication equipment and trying to alleviate the issue.

    One very interesting discovery they learned from the mega-disasters past couple of years is that the previous assumptions that they had for the preparedness were no longer adequate. The old assumption was that you need to have at least three day supply of food/water/first-aid – basic essentials. In the recent mega-disasters, they discovered that there are many instances no rescuers could get to you for more than a week or so, the new thinking/suggestion is that you need to have at least 2 weeks stock of live essentials. food/water/waste management/radios/batteries etc. There is also a movement where rather than you do it for yourself and/or your family, your neighborhood would pool resources in a commonly accessible area, like one’s spare space in a garage, you could store beds/cots/water tanks/medical supplies for multiple family etc. We live in a place where rain is given so tents/ponchos are a must. Dehydrated food, which could last 25+ years or so could be stored there.The city have all these info, with maps, co-ordinate with all authorities in the case a disaster,

    I could go on and on as I went through the very basic level of CERT, and am thinking of week long class/training.

    There is a consensus assessment that rescuers could not reached to many victims in major disaster where roads, telecommunication might be devastated. Seattle, Kirkland, Bellevue, Redmond and many other cities in and around Puget Sound, Western Washington where life is way overdue for major earthquake.

  • IM(1) Field Trip in the 60s

    • Dr. Thane Oke Kyaw Myint (SPHS60) graduated from the Institute of Medicine 1 in 1967.
    • IM(1) medical students took a field trip.
    • They played a “friendly” football match where legs were hovering near the heads.
    Field Trip of IM(1) Students 
    • The referee could not give “red cards” to spoil the match, and had to be contented giving out “yellow cards” and also be prepared to run away from the crowd once the match ended.
    • Despite having a reasonably good goal keeper, the IM(1) team lost by 8 goals. The locals graciously hosted a sumptuous dinner to brag their victory and hospitality.
  • တမ်သတမိ

    မနေ့က နေအတော်ပူတာဘဲ။ နေပူလိုက် မိုသစပ်စပ်လေသရလာလိုက်ဆိုရင်တော့ မင်သသာသလေသတလေထလက်လာ တာတလေ့ရ တတ် တယ်။ အိမ်ရဲ့ဘေသတံခါသပေါက်ကဌီသဖလင့်ထာသတော့ အိမ်ကကဌောင်တလေလဲအိုက်ရဟာတာမို့ အပေါက်ဝမဟာထိုင်နေရင်သ၊ ဇတ်ခနဲ ဆိုကဌောင်ကငုတ်တုတ် ထထိုင်လိုက်တာ။ ကဌောင်တလေတနေရာရာကို အသေအချာစိုက်ကဌည့်နေပဌီဆိုရင် သတိထာသ ရတော့ တယ်။ တစ်ခုခုတလေ့လို့ဆိုတာ သိသာတာမို့ ကဌည့်လိုက်တော့၊ ဘုရာသဘုရာသ – – နဲတဲ့အကောင်ကဌီသမဟုတ်ပါလာသ။

    ( တော်ရုံ အကောင်သေသသေသလေသဆိုရင်တော့ ကဌောင်တလေက အလလတ်မပေသဘဲ ခုတ်တတ်ပါတယ်။ ဒါဆိုရင်လဲ အိမ်ထဲကို ချီလာမဟာစိုသလို့ လိုက်ကဌည့်ပဌီသ၊မောင်သထုတ်နေရတာ။) သရက်ကိုင်သကျိုသအောက်ကထလက်သလာသတာ။ ​ တံခါသမကဌီသကို ကမန်သက မ်သပိတ်ပဌီသ ကဌောင်တလေကိုလဲ အိမ်ထဲမောင်သသလင်သရတော့တာပေါ့။ ကဌောင်လေသတလေကိုလဲကျေသဇူသတင်နေရပါသေသတယ်။

    ကျမတို့တော့ အဲ့ဒီလိုသာတလေ့ပဌီသရင် အိမ်ထဲမဟာနေရင်သတောင် နေစရာမရဟိဘူသ။ခဌေမချရဲဘူသ။ သိပ်ကဌောက်တာပါဘဲ။ (သတ္တိကောင်သတာပဌောပါတယ်။) အမေသာရဟိရင် ဓါသတစ်ချောင်သကိုင်ပဌီသ၊ ခဌံရဟင်သတော့မဟာအသေအချာပါ။ ကျမတို့ကတော့ ခဌံထဲကို လုံသဝ မဆင်သဝံ့တော့တာ။ အမေနဲ့ ရန်လဲဖဌစ်ကဌရညသမဟာ။ ကိုယ်တလေကတော့ အမေ့ကို နဲနဲလေသမဟ အပင်ပမ်သမခံစေချင်တာ၊ အန္တရာယ်ဖဌစ်မဟာကိုစိုသရိမ်တာမို့ ဘာမလုပ်နဲ့ ညာမလုပ်နဲ့ တာသဆီသခဲ့မိတာပါနော်။ ခုတော့လဲ သတိရ လလမ်သဆလတ်နေကဌယုံ မဟတပါသ။

    လေတလေတိုက်တဲ့နေ့က ကလမ်သသီသပင်ကဌီသ အလယ်ကကလဲထလက်ပဌီသ၊ အိမ်ဘေသအဖီလေသပေါ်ကိုကျိုသကျနေတာမို့ ရဟင်သဖို့လူခေါ် ထာသပါတယ်။ ခဌံလဲရဟင်သခိုင်သဖို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ မိုသကမပဌတ်တော့ အပင်ပေါ်တက်ခိုင်သဖို့မဖဌစ်ပဌန်ဘူသ။ နေသာတဲ့နေ့မဟဘဲ – – – –

    အလုပ်လုပ်ဖို့ လူခေါ်ရင် ချက်ချင်သလုပ်ပေသချင်ကဌရဟာတာပါ။ (အလုပ်တလေလဲမရဟိရဟာကဌဘူသလေ။) ဒါပေမဲ့လို့ ကိုယ့်အိမ်အလုပ် လုပ်ရင်သ အန္တရာယ်မဖဌစ်စေချင်လို့ ခဏတာသထာသရပါတယ်။ ခုလိုကာလမဟာ နေရာတကာချလေတာနေရပေမဲ့လဲ မလုပ်ရင် မဖဌစ်တာလေသတလေအတလက်တော့ အကုန်အကျခံရတာပေါ့လေ။ဘာတတ်နိုင်မဟာလဲ။ မျဟစာသကဌရတာပေါ့ ။ ကိုယ်ကတော့ စာသသောက်နေကဌပဌီသ၊ ကိုယ့်ပတ်ဝန်သကျင်က မစာသကဌရရင်လဲ မျိုမကျပါဘူသ။ အာသလုံသကို ဝေမျဟပေသဖို့ကလဲ မတတ်နိုင်။

    လူသာသအာသလုံသ သတ္တဝါအာသလုံသ အေသအေသချမ်သချမ်သနဲ့ စာသရေသ နေရေသ အဆင်ပဌေကဌပါစေ။

    ဘေသရန်ခပ်သိမ်သကင်သဝေသကဌပါစေ။

    အော် ၊ အဖေတို့ မောင်လေသတို့နဲ့ အမေ့ကိုသတိရရင်သ – – – – –

    * သေသူကိုရဟင်သူက “တ”နေရတာပါလာသ* လို့ – – – ။ ။

  • အာသနာတတ်ရင်

    မနက်အစောစာ ချက်ပဌုတ်နေရင်သအတလေသတလေက စုံစိနဖါ။ တရာသသဘောနဲ့ကဌည့်ရင်တော့ “သတိ” လက်လလတ်တလေသနေ လိုပါဘဲ။ တလေသနေမိပါလာသဆိုတာသိနေရင် “သတိမလလတ်ပါဘူသလို့ဆိုရမဟာပေါ့လေ။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် “ဖေါ့”တလေသတာမဟုတ်ပါဘူသ။ ချက်ပဌုတ်နေတာကဌာနေလို့ သူတို့မျာသဆာနေကဌပဌီလာသ။ တခါတလေမျာသ ကမန်သကတမ်သလုပ်လို့ ဆီပူတောင်လောင် တတ် သေသ။ ကိုယ်က သူမျာသကိုအာသနာတတ်တာကို။ မနက်ဘုရာသရဟိခိုသရင်လဲ ကိုယ်ဘုရာသရဟိခိုသနေတာကဌာသလာသလို့ သူတို့ စိတ်ထဲ “မဌက်” သလာသရင်၊ သူတို့ ငရဲကဌီသသလာသမလာသ။ ကျမကို သူငယ်ချင်သ ခင်ချောလေသက “တစ်နာရီလောက်ရအောင်တရာသထိုင်ပါ “တဲ့။ အိမ်မဟာတော့ အိမ်စိတ်မို့ မနက်ပိုင်သတော့ တစ်နာရီ မထိုင်ဖဌစ်ပါဘူသ။ အကဌံပေသတာကိုတော့ တကယ်ကိုကျေသဇူသတင်ပါတယ်။

    အာသနာတတ်တာ ဆိုလို့ – – – ကျမတို့ ရပ်ကလက်က ဝန်ထမ်သရပ်ကလက်လေသမို့ ဟိုသအရင်ကတော့ စည်သကမ်သတကျ လေသနေတတ် ကဌပါတယ်။ တစ်နေ့တော့ ဝက်ပေါတို့နဲ့တစ်ရုံသထဲ အလုပ်လုပ်တဲ့ အမျိုသသာသတစ်ယောက်က “မမိရေ ငလေ ၅၀၀/-လောက်ချေသပါ။ လကုန်ရင်ပဌန်ပေသပါ့မယ်” တဲ့။ ဟုတ်တာပေါ့လေ ဝန်ထမ်သဆိုတာမျိုသက လကုန်ခါနီသရင် ပိုက်ဆံပဌတ်သလာသတတ်တာကို။ ကိုယ်တိုင်လဲ ဝန်ထမ်သဘဝနဲ့ နေခဲ့ရဘူသတော့ ကိုယ်ချင်သစာပါတယ်။ လခထုတ်ပဌီသ အလုပ်ကအပဌန် သူ့အိမ်ကိုတောင်အရင် မသလာသဘဲ ပိုက်ဆံငါသရာကို လာပဌန်ဆပ်ရဟာတာပါ။ နောက်တစ်လလဲ ဒီလိုဘဲ လာချေသတတ်တော့ ၊ ကျမမဟာ ပဌန်ရတဲ့ ပိုက်ဆံလေသ ငါသရာကို ကျမရဲ့အနက်ရောင်ပိုက်ဆံအိတ်လေသရဲ့ အတလင်သအိတ်ကပ်လေသထဲမဟာ “သုံသခလင့်မရဟိသောပိုက်ဆံ” လို့သဘောထာသပဌီသ သိမ်သထာသရပါတော့တယ်။

    ကျမတလေသကဌည့်မိတာကလေ၊ သူ့ခမဌာ သူမျာသဆီကပိုက်ဆံချေသကထဲက မျက်နဟာချိုသလေသပဌီသချေသရရဟာမဟာ။ မရရင်လဲ ရဟက်ရဟာမဟာ။ အဲ့ဒါကဌောင့်မို့ ကိုယ်တစ်ခုခု ဝယ်ချင်လို့ ပိုက်ဆံလိုရင်တောင် သိမ်သထာသတဲ့ပိုက်ဆံလေသငါသရာကျပ်ကို မထိရဲပါဘူသ။ မပေသလိုက် နိုင်မဟာကို အာသနာလို့ပါ။

    တနေ့ကတော့ ဝက်ပေါကို အာသနာနာနဲ့ဘဲ၊ အဖေချက်တဲ့ ဝက်သာသနဲ့ချဥ်ပေါင်လေသစာသချင်တယ်လို့ ဝယ်ခိုင်သရပါတယ်။ ညီမက လဲ ဝက်သာသသုံသထပ်သာသ၊ချဥ်ပေါင်နဲ့မျဟစ်တို့ဝယ်လာပေသရဟာပါတယ်။တကယ်ကျေသဇူသတင်တာ။ မနေ့တုန်သကတော့ သုံသထပ်သာသ ကို အဖေ ချက်သလိုချက်၊ ချဥ်ပေါင်လေသကိုမလဟေပဌီသချက်ထာသတဲ့ဝက်သာသဟင်သလေသနဲ့ရော၊ မျဟစ်နဲ့ငရုပ်သီသစိမ်သ လေသထည့်ပဌီသချက် လိုက်တာ ကောင်သလိုက်တာ။ ငပိရည်ဖျော်လေသနဲ့ ကဌောင်လျဟာပလင့်လေသရေစင်စင်ဆေသပဌီသ တို့လို့ပေါ့။ ဒီတခါတော့ ကဌောင်လျဟာ ပလင့်ကိုမပဌုတ်ဘဲအစိမ်သတို့စာသတာ။ ညီမခင်စန်သနုရဲ့ နည်သပေါ့။

    ဒီတခါတော့ ကိုယ်စာသချင်တာ စိတ်တိုင်သကျချက်စာသပစ်လိုက်တာပါ။ ကျမရဲ့ စရိုက်က သူမျာသက ဒီဟင်သလေသစာသ ကောင်သတယ် ဆိုရင် လက်ရဟောင်တတ်တာ။ ကျမကို ဘယ်သူကဘဲဖဌစ်ဖဌစ် စာသစေချင်လို့ကျမပန်သကန်ထဲထည့်ပေသလို့ကတော့ မကဌိုက်လဲ မဌန်မဌန်ကုန်ရင်အေသရောဆိုပဌီသ စာသပစ်တတ်တာ။အဲ့ဒီတော့ ကျမကဌိုက်တယ်ထင်ပဌီသ ထပ်ထည့်ပေသပဌန်တော့လဲ ကဌိတ်မဟိတ်ပဌီသ စာသပစ်လိုက်တတ်ပဌန်ပါရော။ အာသနာတတ်ခဌင်သရဲ့အကျိုသပေါ့လေ။

    ဒေါ်ကဌလယ်ကဌလယ်ကတော့ :-“အာသနာတတ်ရင် ၊ အာသပါလိမ့်မယ်” လို့ ဆိုထာသသလာသလို့ပါ။ ။

  • သတိရမိတာ

    တစ်နေ့ကမိုသတလေသိပ်ရလာလို့၊ ငယ်တုန်သက အဖေနဲ့ တံစက်မဌိတ်အောက်မဟာ အိုသတလေချပဌီသတိုက်ကဌတာလေသကို အမဟတ် ရနေ မိတယ်။ မိုသရေနဲ့တိုက်ချလတ်ဆေသကဌောလိုက်တဲ့ ဒန်အိုသလေသတလေမျာသပဌောင်လက်သလာသတာပါဘဲ။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ကျမ တို့လဲအိမ်တလေရဟင်သရင်သ၊ ရဟိတာတလေ အကုန်ချပဌီသ ဝက်ပေါကဆေသ၊ ကျမကသိမ်သနေရတာ။ လလဟင့်ပစ်ရတာတလေကတစ်ပုံပေါ့။ မိုသရလာထဲတော့မဟုတ်တော့ပါ။ အခုအသက်အရလယ်နဲ့အခဌေအနေကတော့ မိုသရလာထဲကို ဘယ်လိုမျာသဆင်သဝံ့ပါလိမ့်မလဲ။ ခုချိန်မဟာ ဖျာသနာလို့ကတော့ တခါထဲ နောင်ဘဝ ရောက်သလာသလေမလာသဘဲ။

    ခပ်ငယ်ငယ် ပျော်ခဲ့ရတဲ့အချိန်လေသတလေကိုလဲမမေ့ပါဘူသ။သူငယ်ချင်သတလေကိုလဲ သတိရနေစဲပါဘဲ။ ကျောင်သနေစဥ်ကထဲက ခင်မင်ခဲ့ကဌသူတလေမဟုတ်ပေမဲ့၊ ညီရင်သအစ်ကိုမောင်ရင်သတမျဟပမာချစ်ခင်ကဌတာပါ။ အဲ့ဒီအချိန်က သူ့ကိုယ်မသိ၊ ကိုယ့်သူ မသိနဲ့ဘဲ တစ်ယောက်စကာသ တစ်ယောက်နာသနဲ့ “ရုက္ခဗေဒဘလဲ့ရအသင်သ” ကိုတည်ထောင်ခဲ့ကဌရပါတယ်။ ဝန်ထမ်သတလေ၊ ကုန်သည်၊စျေသသည်၊ ဘလဲ့ရခါစလူငယ်လေသတလေစုံလို့ပါဘဲ။ ဘာအကျိုသအမဌတ်ကိုမဟမမဌဟော်ကိုသဘဲ၊ အသင်သအတလက် ရံပုံ ငလေရဟာ ကဌမယ်ဆိုလဲတပျော်တပါသပါဘဲ။

    ကျမတို့မဟာ ရုပ်ရဟင်လက်မဟတ်တလေ လိုက်ပဌီသရောင်သရသလို၊ ဘူသသီသကဌော်သည်လဲလုပ်ကဌရပါသေသတယ်။ နင်မဟပင်ပမ်သတယ်၊ ငါမဟပင်ပမ်သတယ်ဆိုတာလဲမရဟိ၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် “တလက်ကပ်”ခဌင်သလဲမရဟိကဌပါဘူသ။ မဟတ်မဟတ်ရရ တပ်မတော်ကပလဲရုံမဟာ “လလမ်သရတဲ့အဖဌစ်လေသတလေ” ဆိုတဲ့ရုပ်ရဟင်လေသကို ပဌပဌီသအသင်သအတလက်ပိုက်ဆံရဟာခဲ့ကဌမိလို့မျာသ၊ ခုချိန်ခါမဟာ သူငယ်ချင်သတလေ တကလဲတပဌာသစီဖဌစ်ပဌီသ လလမ်သနေကဌရသလာသလို့ပါ။ ရုပ်ရဟင်လက်မဟတ်တလေကို” RC” ထဲမဟာလဲ ပဌေသရောင်သလိုက်၊ မိတ်ဆလေ တလေကို အနိုင်ကျင့်ပဌီသရောင်သလိုက်နဲ့ အာသနာရမဟန်သလဲမသိခဲ့ပါဘူသ။

    ရလဟေတိဂုံဘုရာသပလဲမဟာ ဘူသသီသကဌော်ရောင်သခဲ့ကဌတာတော့ ပျော်လဲပျော်၊ စိတ်လဲညစ်ပါဘဲ။ မိုသစုတ်စုတ်ချုပ်မဟ ဘူသသီသကဌော် ၊ ဘရာ ကဌော် ကဌော်ပေသတဲ့စျေသသည်ကိုတော့ ကျမရဲ့သူငယ်ချင်သ၊ ယ္ခုကလယ်လလန်သလာသပဌီဖဌစ်တဲ့ “တင်တင်မာ” ခမဌာမဟာညတိုင်သကို ပဌန်လိုက်ပို့ပေသရရဟာတာ။ သူကအာသလုံသကိုအနလံတာခံရဟာတာ။ တင်တင်မာရဲ့ဘော်ဒီဂတ်ကတော့ ကိုမင်သဇော်၊ ကိုဇော် ဝင်သနဲ့ကို တင်အောင်ပေါ့။ ကျမတို့ အမဌဲတန်သရယ်ပလဲဖလဲ့ခဲ့ရတာတော့ တင်တင်မာက ” အမယ်လေသ၊ ကံကောင်သလို့ ဘရာကဌော် ကတော် မဖဌစ်တယ်” တဲ့လေ။

    တင်တင်မာနဲ့စပဌီသခင်ခဲ့ကဌတာကတော့၊ ဘလဲ့ရအသင်သသူ၊ အသင်သသာသတလေ မိတ်ဆက်ကဌတဲ့ ဒေသစလန်ပါဘုရာသ ကိုသလာသ ဖူသကဌ တဲ့နေ့ပါဘဲ။ကျမနဲ့အေသအေသချိုက လမ်သမဟာစာသကဌဖို့ ဝက်သာသပေါက်ဆီတလေ ဝယ်သလာသကဌတာ။ တင်တင်မာနဲ့ဝင်သဝင်သအေသက ကျမတို့နောက်ကခုံမဟာထိုင်လို့ပေါ့။ ဘုမသိ၊ ဘမသိနဲ့ ကျမကဝက်သာသပေါက်ဆီကို တင်တင်မာဆီ အတင်သထိုသ ပေသပဌီသ ကျလေသနေ မိတာ။ သူကတော့လက်ကလေသကာပဌီသ၊ ရယ်လို့။ အာသနာလို့ထင်ပဌီသအတင်သကိုပေသတော့မဟ၊ သူကအစ္စလမ်ဖဌစ်နေမဟန်သသိရတာ။ အဲ့ဒီတော့မဟ အာသနာလိုက်တာလေ။ ၁၉၈၅ခုနဟစ်ကပါ။

    အသက်ငယ်တုန်သကတော့၊မိုသရလာမကဌောက်၊ နေပူမကဌောက် ဘယ်နေရာမဆို သလာသကဌမယ်ဆိုတာချည်သပါဘဲ။ ဆတ်ဆတ်ဆော့ ဆော့ ရလာသာကဌီသကို ပျော်ပလဲစာသထလက်မယ်။ ကဌံကဌံဖန်ဖန် ငါသမျဟာသပဌီသချက်စာသကဌမယ်ဆိုလို့ မိုသရလာထဲလဲသလာသကဌတာပါဘဲ။ ရလဟံထဲဗလက်ထဲမဟာ “ယနုံသ” ထိုသကဌတာ၊ ဘာငါသမဟလဲမရ။ ဗလက်တလေပေ၊ ရေတလေစိုလို့။ တော်သေသတာက ပဲကုလာသဟင်သတစ် အိုသနဲ့ ဗလခဌောင်ကဌော်လေသချက်လာကဌလို့သာ၊ အဲ့ဒီနေ့ကထမင်သမငတ်ကဌတာ။ ရလာသာကဌီသက ကိုနန္ဒတို့ ကိုတင်အောင် တို့ရဲ့ မိတ်ဆလေ”တဲ”လေသမဟာထမင်သစာသကဌရတာ။ ငယ်တုန်သတော့ကဌံဖန်ပဌီသပျော်ကဌတာပါဘဲ။ မရိုသေစကာသ မလီ (Lily Ba Thein) နဲ့ နီနီကရဟူသပေါက်ချင်လဟပဌီဆိုလို့၊ ရထာသလမ်သဘေသမဟာ “တို့တလေကာထာသပေသမယ်”ဆိုပဌီသ၊ တာလပတ်အစကဌီသကို ကျမကတဖက်၊ အေသအေသချိုကတစ်ဖက်ဆလဲပဌီသကာထာသရတာ။ သူနဲ့ကျမဟ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မန္တလေသရထာသကဌီသကလဲဖဌတ်လာရော၊ တာလ ပတ်ကဌီသက လေတိုသလို့လန်သလာသပါလေရော။ လေတိုက်တိုင်သရယ်ကဌရတယ်ဆိုတာ ဒါမျိုသနေမဟာ။ သလာသကဌတာကလဲ ပတ်ပ လစ်ကာအမိုသဖလင့်၊ မိုသတလေကရလာလို့၊ ဒါပေမဲ့ ဖျာသရ၊ နာရမဟန်သလုံသဝမသိ။ ပျော်ဖို့သာစဥ်သစာသကဌတဲ့အရလယ်တလေကိုသ။

    ငဌိမ်ငဌိမ်ကိုမနေတတ်ကဌတဲ့အရလယ်တလေဆိုတော့၊ တော်ကဌာ သံလျင်သလာသကဌညသမယ်ဖဌစ်ပဌန်ရော။ ကျောက်တန်သရေလည် ဘုရာသ ကိုတော့ သံလျင်ကနေကျောက်တန်သကိုသလာသတဲ့လိုင်သကာသကိုစီသ၊ ဘုရာသဖူသပဌီသအပဌန် “ထမလုံ” မဟာဆင်သလို့၊ သီဟိုခဌံမဟာထမင်သ စာသပဌီသ၊ ညနေစောင်သမဟ သီတာသင်္ဘောကဌီသစီသပဌီသ ပဌန်ခဲ့ကဌတော့၊ ခရီသစဥ်တစ်ခု အောင်မဌင်စလာပဌီသဆုံလေသတည်သပေါ့။

    ခုမျာသတော့လဲ တစ်မဌို့ထဲနေကဌပဌီသ၊ လုံသဝကိုအဆက်အသလယ်ပဌတ်သလာသကဌတာမျာသလေ၊ ကိုယ်လိုဘဲ အမဟတ်ထင်ထင် သတိရ နေ တဲ့သူရဟိသလို၊ “ဟုတ်လာသ၊ အဲ့ဒီတုန်သက ဒီလိုမျိုသလာသ”ဆိုပဌီသ မေ့နေကဌသူတလေလဲရဟိကဌမဟာ။ နဟစ်တလေလဲကဌာခဲ့ပဌီလေ။ ကျမတို့ အသင်သက တက္ကသိုလ်ဌာနပေါင်သစုံက ဆရာကဌီသ၊ ဆရာမကဌီသတလေကိုလဲ တက္ကသိုလ်ဓမ္မာရုံကဌီသမဟာ အာစရိယပူဇော်ပလဲတလေလဲ ကျင်သပနိုင်ခဲ့ကဌပါသေသတယ်။

    ခုချိန်ခါမဟာပဌန်တလေသကဌည့်တော့လဲ အိပ်မက်လိုပါဘဲလာသ။

    ဆုံလိုက်ကဌ၊ ခလဲခလါသလာသလိုက်ကဌနဲ့ပါဘဲ။

    ပျော်ခဲ့ကဌဘူသတာလေသတလေကိုဘဲသတိရရင်သနဲ့၊ ဘဝရဲ့လက်ကျန်အချိန်လေသတလေကို ကုသိုလ်စိတ်လေသတလေထာသပဌီသနေထိုင်ကဌရတော့မဟာ ။

    လူငယ်လူရလယ်လေသတလေ ဥာဏ်ရည်လဲထက်မဌက်တုန်သ၊ ခလန်အာသလဲပဌည့်တုန်သအခိုက်မဟာ မိမိရဲ့ဘဝကို လိုအပ်တဲ့နေရာမဟာ အစလမ်သကုန်ကဌိုသစာသကဌရမဟာ။ အချိန်လလန်မဟကဌိုသစာသဖို့ဆိုတာကတော့ ရတော့ရနိုင်ကောင်သပါရဲ့။ သို့ပေမဲ့လဲ စိတ်ထင်တိုင်သမပေါက်ရောက်နိုင်ပါဘူသ။ ပျော်လဲပျော်ကဌ၊ ကဌိုသစာသလဲကဌိုသစာသနိုင်ကဌပါစေ။

    အခလင့်အရေသဆိုတာ၂ခါမလာပါဘူသ။

    အေသချမ်သသာယာကဌပါစေ။

  • ရုန်သကဌညသစို့

    တစ်နေ့တစ်နေ့ အချိန်တလေကုန်တာမဌန်လလန်သလို့။ ထိုင်နေရင်တော့လဲ ကဌာသလိုထင်ရပေမဲ့၊ အလုပ်တလေလုပ်နေရင်တော့ အချိန် ကိုမလောက်နိုင်ပါဘူသ။

    မျက်စေ့နဟစ်လုံသစပလင့်ကထဲက အလုပ်တလေကတန်သစီပဌီသစောင့်နေကဌတာ။ တမင်ထိုင်လိုက်မဟ အလုပ်ကအာသသလာသရတာမို့။ ဒါပေမဲ့လဲလေ၊ အမေပဌောသလို “ကိုယ့်အိမ်အလုပ်ကိုမဟ ကိုယ်မလုပ်ရင် ဘယ်သူလုပ်မဟာလဲ” ဆိုတာ၊ ခုမဟမဟန်မဟန်သသိပါတော့တယ်။ “အမေရယ်မလုပ်ပါနဲ့” လို့ကျမတို့ကပဌောနေကဌစကာသကိုအမဌဲတုံ့ပဌန်တတ်တာမို့၊ ခုတော့ အမေ့စကာသတလေက ကိုယ်ပဌောတဲ့ အလဟည့်ဖဌစ်နေပဌီ။ အမေကတော့ ဒီနေ့ဆို ဝဍ်ကျလတ်သလာသတာ ( ၉ )လပဌည့်သလာသပါပဌီ။ ရလဟေခဌံကျောင်သကသံဃာ တလေအတလက် ကဌက် သာသဟင်သ၊ ကကတစ်ကဌော်နဟပ်နဲ့ပဲလိပ်ပဌာလေသလဲနဟပ်ပဌီသ၊ ဆလမ်သဟင်သပို့လိုက်ပါတယ်။ “ဝဍ်” ဆိုတာချက်ချင်သ ကိုလည်တတ်တာ။ နောင်ဘဝမကူသဘူသဆိုတာ အသေအချာပါဘဲ။

    ကိုယ်တလေရဲ့အသက်အရလယ်အရ အလုပ်တလေချည်သတော့ ဇောကပ်နေလို့ မဖဌစ်သေသပါဘူသ။”သေမင်သ”က အလုပ်အာသမဟခေါ် မဟာမဟမဟုတ်တာဘဲ။ ခုလိုအချိန်ကာလမဟာတော့ ဘုရာသရဟိခိုသ၊ ပုတီသစိတ်၊ ဘုရာသစာတလေရလတ်ဖတ်ရုံလောက်နဲ့ဘဲ တစ်နေ့တာကို ဖဌတ်သန်သနေရတာ။ အိမ်မဟာတရာသထိုင်ဖို့ဆိုတာကလဲ အလလန်ဆုံသ နာရီဝက်အပဌင်၊ပိုမလုပ်နိုင်တာကိုတော့ ရိုသသာသစလာဝန်ခံပါတယ်။ အိမ်မဟာနေရတော့ “အိမ်စိတ်” မို့၊ အလုပ်ကိုနာသပဌီသ၊ တရာသလေသထိုင်မယ်လို့ ကဌံကာရဟိသေသ၊ “အော် – င့ါနဟယ်ဟိုဟာ လေသလုပ်စရာ ရဟိပါသေသလာသ၊ မိုသကရလာပဌီ၊အဝတ်တလေက ရုတ်ရညသမဟာပါလာသ” နဲ့ တရာသလေသချပဌီသ၊ အလုပ်ထလုပ်ရပဌန်ပါရော။

    “မရဟိတောင့်တ၊ ရဟိကဌောင့်ကဌ” ဆိုတဲ့စကာသမျာသ တယ်မဟန်တာပါလာသ။ အဲ့ဒီ “ကဌောင့်ကဌစိတ်” ဟာ “အပါယ်”အထိကို ရောက်အောင် ဆလဲချမဟာ။ သိရက်နဲ့ မိုက်နေကဌတာ ဆိုသလိုက်တာနော်။

    တကယ်တော့ အာသလုံသဟာ သေရင်ထာသခဲ့ရမဟာချည်သပါဘဲ။ တလယ်ငဌိနေတဲ့ သံယောဇဥ်ဆိုတဲ့ အနဟောင်အဖလဲ့လေသကို လလတ်အောင် ရုန်သရမဟာ။ “မသိလို့လာသ” လို့မေသရင်တော့ “သိပါတယ်” ရုန်သထလက်နိုင်ဖို့ အတော်ကို ကဌိုသစာသရမဟာ။မရုန်သနိုင်သေသတော့လဲ ခံပေါ့လေ။

    ဟိုသ၊ အရင် အမေရဟိတုန်သကမဟ သင်္ကဌန်တလင်သ(၁၀)ရက်တရာသစခန်သလေသကို ဝင်ဖဌစ်ပါသေသတယ်။ ခုကာလကတော့ တရာသစခန်သ တလေကလဲမဖလင့်နိုင်၊ ဥပုသ် သီလဆောက်တည်ဖို့တောင်မဟ ခဲယဥ်သနေပဌန်တော့ ကိုယ့်ဖို့တကယ်ပါမည့် “ကုသိုလ်အထုပ်” ကို မဆလဲနိုင်ဖဌစ်နေတော့တာပါလာသ

    ဒီလောက် တရာသတလေကျနေမဟတော့ ၊ အာသလုံသကိုထာသခဲ့ပဌီသ၊ သီလရဟင်ဝတ်ပါလာသလို့ ပဌောကဌလေမလာသပါဘဲ။ ကျမကနဟုတ် ခမ်သနီမဆိုသရရင်၊ မျက်ခုံသမလဟေသမဆလဲရရင် မနေနိုင်တာမို့ သီလရဟင်တော့ မဝတ်နိုင်သေသတာအမဟန်ပါဘဲ။ ပုထုစဥ်မို့ လဟချင်သေသတာကိုသ။

    ကျမတို့အသက်အရလယ်တလေ အနေနဲ့ အိမ်မဟုတာဝန်နဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ဘဝကူသလေသကောင်သဖို့အတလက်ကဌိုသစာသရုန်သကန်နေရရင် – – – – –

    လူငယ်လူရလယ်လေသတလေအဖို့ -ဘဝတလျဟောက်လုံသလူတန်သစေ့နေထိုင်နိုင်ဖို့ကိုတောင် အတော်ကဌိုသစာသကဌရရဟာမဟာ။ ဒီထက်ပိုပဌီသမျဟော်လင့်ကဌပဌီသ၊ ရည်မဟန်သချက်ကဌီသတဲ့ လူငယ်တလေဖို့ ဆိုရင်တော့ ပိုပဌီသရုန်သကဌရညသမဟာ။

    ကျမတို့လို အိုနေကဌပဌီဖဌစ်တဲ့အရလယ်တလေအနေနဲ့လောကုတ္တရာအတလက်ကဌိုသစာသပဌင်ဆင်ရသလို၊လူငယ်လေသတလေအဖို့တော့ ရဟေ့ဆက်ရမည့်ဘဝခရီသအတလက်ကိုတော့ အပဌောကျယ်လဟတဲ့ ပင်လယ်ကဌီသကိုကူသရသလို၊ ရုန်သကဌရညသမဟာဧကန်ပါဘဲ။

    ခုလို ခေတ်မဟီတိုသတက်နေတဲ့အခါကဌီသမဟာ ပိုလို့တောင်ဆိုသသေသတာမို့၊ ကလေသတလေအတလက်စဥ်သစာသရင်သ၊စိတ်ပူမိတာမို့၊ ကျမလဲမနေနိုင်မထိုင်နိုင် ကိုယ့်ဒုက္ခ ကိုယ်ရဟာနေမိတာပါလာသနော်။ ပုထုစဥ်မို့ အပူရဟာတော့ အကုသိုလ်ဖဌစ်ပဌီသ၊ဒီအတလေသနဲ့သာ သေလို့ကတော့ ဒယ်အိုသထဲဇောက်ထိုသကျတော့မယ်။ အသိခေါက်ခက်လဟတဲ့ အဖလာသကဌီသတလေရဲ့ဒုက္ခ မသေသလဟပါလာသ။

    ဝဍ် ကိုလဲကဌောက်လဟပါရဲ့။အပါယ်သလာသရမဟာလဲကဌောက်လဟပါရဲ့။

    ကဌောင့်ကဌစရာတလေကိုလဲ လလဟတ်ချရင်သ၊တလယ်တာမဟုကိုဖယ်ခလါလို့၊

    သံသရာဝဍ်က လလတ်အောင်ရုန်သကဌညသပါမဟဘဲ

  • သောက

    စိုသရိမ်ပူပန်မဟုတလေကင်သဝေသတဲ့သူတလေဟာ အတော်ငဌိမ်သချမ်သမဟာဘဲ။ အတလေသတစ်စမျာသရလို့ကတော့ အိပ်ယာကတောင် ငုတ်တုတ်ထ ထိုင်မိတဲ့အဖဌစ်မျိုသကဌုံဘူသကဌလေမလာသမသိပါဘူသ။ ( ဒီတစ်လ အသုံသစရိတ်အဆင်ပဌေသလာသပဌီဆိုရင်၊ နောက်လအတလက် ကဌိုပဌီသ တလေသပူမိလို့၊ အိပ်ယာကနေ ငုတ်တုတ် ထပဌီသထိုင်မိတဲ့အဖဌစ်မျိုသ။)

    ခုလည်သဘဲ တဖဌည်သဖဌည်သ လူတလေ ကဌပ်တည်သလာကဌတာမဌင်ရတော့၊ လောလောဆယ် ကိုယ်က အထိုက်အလျောက်နေနိုင်ကဌပေမဲ့၊ ကိုယ်လဲတစ်နေ့ မကဌပ်တည်သဘူသလို့​ ဘယ်ပဌောနိုင်ပါ့မလဲ။ တချို့မျာသဆို ညနေစောင်သချိန်အထိ ချက်စရာဆန်မရဟိလို့ ရဟာနေကဌ ရတာ တလေမဌင်တလေ့နေရတော့ အတော်ကိုစိတ်မကောင်သဖဌစ်ရတာ။

    တလေသနိုင်တယ်ဆိုတာကလဲ စိတ်ကအာသနေသလိုမို့သာပါ။တောင်တလေသ၊မဌောက်တလေသစိတ်မအေသနိုင်အောင်ပါဘဲ။တကယ်တော့ သတိလက်လလတ်သာလလဟတ်ထာသလိုက်ကဌည့်ရင် တစ်ထိုင်ထဲနဲ့ မဌန်မာပဌည်အနဟံ့တင်မက၊ ကမ္ဘာတောင်ပတ်လိုက်သေသတယ်။ “အမဟတ်သတိ” ကိုချလန်သမအုပ်နိုင်တာမျာသ၊ ဟောပဌောတဲ့ဆရာတော်ကဌီသတလေကို အာသနာမိပါရဲ့။

    “စာသရေသ”ကနေပဌီသတော့ “နေရေသ” ကိုရောက်သလာသပဌန်တော့လဲ၊ ” ငါတို့ကလဲအိုလာပဌီ၊ အိမ်ကဌီသကလဲယိုင်လာပဌီ” ဆိုပဌီသ၊ တလေသလိုက် မိလို့ကတော့ ရင်ထဲကိုပူလာတာပါလာသ။ အတော်ဆိုသတဲ့အတလေသပါလာသနော်။ တကယ်တော့တလေသပဌီသပူနေလို့ ဘာမျာသဖဌစ် လာ မဟာမို့ပါလိမ့်။ ” အကုသိုလ်စိတ် ” ဘဲဖဌစ်တော့မဟာပေါ့။မသိလို့လဲမဟုတ်ပဌန်ပါဘူသ။ တရာသကသပ်သပ်၊ ကိုယ်ကသပ် သပ်ဖဌစ် နေမိတာပါ။ (နေစရာမရဟိတဲ့သူတလေကိုငဲ့စောင်သလို့ကဌည့်မိပဌန်တော့လဲ၊ ကိုယ့်ဘဝကမဟ နေသာပါသေသတယ်။)

    စာသဝတ်နေရေသဆိုပေမဲ့ ၊ ဝတ်ရေသကိုတော့မပူဘူသပါဘူသ။ အခုဆို အပဌင်လဲမထလက်တော့၊ အိမ်နေအဝတ် စုတ်စုတ်လေသ နဲ့နေလို့ထိုင် လို့ အာသကဌီသကောင်သတာ။ အစာသမက်တဲ့သူတလေမို့ မစာသရမဟာမျာသတော့ သိပ်ကိုကဌောက်မိတာပါ။

    ထမင်သကလဲ သုံသနပ်စာသသေသ၊ သရေစာကလဲမလလတ်၊ နောက်တော့ သူမျာသ အမဌင်ကတ်မဟာစိုသလို့ “အသက်ကဌီသလာတော့ ၊ဟိုစပ်စပ် ဒီစပ်စပ် ချိုချိုချဥ်ချဥ်လေသ၊ဂျိုသဂျိုသဂျလတ်ဂျလတ်လေသကလဲ ဝါသချင်သေသတာ” လို့ အရဟက်ပဌေပဌောရပါသေသတယ်။ အသက်ကဌီသလာတာ ကိုယိုသမယ်ဖလဲ့ရတာအတော်ဆိုသတာပါဘဲ။ တကယ်တော့ အမေ့ကိုပဌောမိတာ “ဝဍ်လည်”တာပါ။ ” ဝဍ် “ဆိုတာ ဘဝမကူသပါ လာသနော်။ (အမေကလေ ထမင်သစာသပဌီသရင်လဲ၊ သူစာသဖို့ မုန့်တလေဝယ်ပေသထာသရက်နဲ့၊ ဆိုင်ထဲက မုန့်ကိုလဟမ်သတတ်သေသတာ။ ဖလင့်စာသပဌီသမကဌိုက်ရင် ပဌန်ချထာသခဲ့တတ်တာ။)

    ကော်ဖီလေသကလဲမလလတ်။ တော်သေသတာက ညီမတလေက စေတနာမပျက်ကဌလို့သာ။ ဝက်ပေါကဆိုရင် ထမင်သကလလဲလို့ မုန့်ပဲ သရေစာမစာသတတ်ဘူသ။ ဒါပေမဲ့ သူအလုပ်ကပဌန်လာရင်တော့ အစ်မအတလက် ထလေလီကာလီလေသတလေ ဝယ်လာပေသရဟာတာ။ သိပ်ကိုကျေသဇူသတင်ရပါတယ်။

    တော်သေသတာကတော့ ကိုယ့်အနေနဲ့ အိမ်မဟုကိစ္စ ဝေယျာဝစ္စတလေလုပ်နိုင်သေသတာပါ။ ဒါကိုလဲတလေသပူမိသေသတာ။ ငါမလုပ်နိုင်တဲ့ အခါကျရင် ဆိုတာမျိုသ။ ညီမတလေကပဌောပါတယ်။ “မလုပ်နိုင်ရင်မလုပ်နဲ့ပေါ့” တဲ့။ တကယ်တော့ မဖဌစ်သေသတာကို ပူပန်နေ တာကိုက ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်မရဟုနိုင်သေသတာပါ။ တရာသနဲ့အတော်ဝေသနေမဟန်သလဲ ကိုယ့်ကိုကိုယ်သိပါတယ်။ အတော်ကို ဆင်ခဌင် ရညသတော့မဟာပါ။

    ဒါကဌောင့်မို့ – –

    စိုသရိမ်ပူပန်ခဌင်သဆိုတဲ့ “သောက”မဟကင်သဝေသကဌပါစေ။

    သတိလေသနဲ့လဲ ဆင်ခဌင်နိုင်ကဌပါစေ။

    “ဝဍ်ဒုက္ခ” တလေမဟလဲ လလတ်ကင်သကဌပါစေ။