Category: Mi Aung

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

မွေးစမှသေသည့်တိုင်အောင်၊ ပြည့်ပြည့်စုံစုံနဲ့တသမတ်ထဲ အတည်တကျရှိနေသူတွေဟာသိပ်ကံကောင်းကြပါလားလို့တွေးမိပါတယ်။ အမေပြောဘူးတာလေးကတော့၊သူ့ကံနဲ့သူပါလာပြီးသားတွေပါတဲ့။ အမေတို့လေတစ်သက်လုံးစားမကုန်သောက်မကုန်၊ ဆင်းရဲဖို့ဆိုတာမစဥ်းစားဘူးပါဘူးတဲ့။အမေတို့အဖေဆုံးပြီး၊အမေတို့အဖွါးကသားစိတ်နဲ့ဆုံးသွားပြန်တော့၊လက်ရှိနေရတဲ့အိမ်ကလေးတောင် သစ္စာရှိတဲ့သူခိုးက ဂရံလေး လာပြန်ထားလို့၊ အိမ်ပိုင်လေးနဲ့နေခဲ့ကြရတာကို။

“ငါ့သ္မီးကတော့ကွာ မြင်းပြိုင်ကွင်းကနေအိမ်ကိုလမ်းလျှောက်ပြန်ရအောင်ကိုအကျိုးပေးတာ၊ဒီကြားထဲ ဆီချက်ခေါက်ဆွဲလေးစားချင်သေးတာ”တဲ့။ (ဆီချက်ခေါက်ဆွဲက တစ်ပွဲမှတစ်မတ်ရယ်။) မြင်းပွဲရှုံးလို့ခြေကျင်ပြန်ခဲ့ရပြီး၊အိမ်မှာမိန်းမကဗိုက်နာနေတာ။အမေကလဲအဖေနဲ့အပြိုင်”ရွတ်”ပုံများကတော့ အနှီးပိတ်တောင်မဝယ်ထားဘူး။ကျမကိုစကားဝါပင်လမ်းမှာ ဝမ်းဆွဲဆရာမဒေါ်မယ်သန့်ကမွေးပေးတာပါ။အင်း၊မတ်လ ၂၇ ရက်၊တော်လှန်ရေးနေ့ပေါ့။ ကျမသိနားလည်တတ်တဲ့အချိန်မှာအဖေပြောလိုက်တဲ့စကားတခွန်းကိုကိုရင်ထဲစွဲသွားတာမို့ ” အကျိုးပေးတဲ့သ္မီးဖြစ်ရမယ်”လို့စိတ်မှတ်ထားလိုက်ပါတယ်။

ဥယျာဥ်လမ်းအိမ်ရောက်တော့ ညီမဝက်ပေါကိုမွေးတာပါ။ဒပ်ဖရင်(ဗဟိုအမျိုးသ္မီးဆေးရုံ)၊ ပိုက်ဆံခန်းမှာမွေးတာပါ။ အမေတို့ပြောတာ ညီမလေးက မျက်နှာဖုံးလေးနဲ့လို့ပြောပါတယ်။လူချစ်လူခင်ပေါတယ်တဲ့။သူက ပါးဖေါင်းဖေါင်းလေးနဲ့မို့ ဝက်ပေါလို့ချစ်စနိုးခေါ်တာ၊ကျမကတော့ခုချိန်အထိ ဒီလိုဘဲခေါ်တယ်။ သူ့ကိုမွေးပြီးနောက်တစ်လကျတော့၊ ကျမအဒေါ်စိန်စိန်ကဒုတိယသ္မီးလေးမွေးတော့ အော်တိုမစ်တစ်ရွှေပေါဖြစ်သွားပါရော။စွာတေးမခင်စန်းနုရဲ့ညီမ။

အဖေက သခင်ကျော်ထွန်းရဲ့ ယခုခေတ်အခေါ်တော့ PA.ပေါ့။လယ်ယာနဲ့သစ်တောဝန်ကြီးလို့ပြောပါတယ်။အဲ့ဒီအချိန်ကအိမ်မှာဧည့်သည်တရုန်းရုန်း၊”အင်း”လေလံစွဲချင်တဲ့သူတွေ၊ဘကြီးအောင်ခင်(အဖေ့ရဲ့ဒုတိယအကို)က ထန်းတပင်အမတ် ဝင်ရွေးမှာမို့လာတဲ့သူတွေကို အိုးကြီးအိုးငယ်နဲ့ချက်ပြုတ်ကျွေးရတာ ကိုတော့မှတ်မိနေတာလေးပါ။ အမေကမောင်လေးဝင်းမောင်ကိုမွေးခါနီး၊ဗိုက်နာလို့ဒပ်ဖရင်ပို့လိုက်ပါရော။ ၂ရက်နေလို့မမွေးတော့၊အိမ်ကိုစိတ်မချတဲ့ကျမတို့အမေက ဆေးရုံကအတင်းဆင်းလာတာ။ဟောတော့၊ ညလဲကျရောအမေကဗိုက်နာလာတာနဲ့ လက်မှတ်ရ သားဖွါးဆရာမကြီးဒေါ်စက်မေကိုခေါ်ပြီး စကားဝါပင်လမ်းအိမ်မှာမွေးလိုက်ရပါတယ်။ တော်တော်နောက်တဲ့မောင်လေး။

ဗါးဂရာလမ်းကဦးဘဖေဆေးရုံမှာ ညီမလေးမိမာကိုမွေးတာပါ။အဖေကဆေးရုံကိုခေါ်လို့သွားလိုက်ကြည့်တော့ နှာတံပေါ်ပေါ်၊မျက်လုံးလှလှလေးနဲ့ချစ်ဖို့ကောင်းတာ။အဖေက “ငါ့သ္မီးကတော့အချောဆုံးဘဲ၊ ညိုမြရုပ်လေး” တဲ့လေ။ မိမာငယ်ငယ်ကတအားဂျီကျတာ။သူငိုရင်အလုပ်လုပ်ရတာအဆင်မပြေဘူးလို့ အမေကပြောထားတဲ့အတွက်အရမ်းအလိုလိုက်ရပါတယ်။

အငယ်ဆုံးမောင်လေးဖိုးချိုကိုတော့ ဒပ်ဖရင်မှာမွေးပြီး၊ ၄/၅လသားလောက်ကထဲက အဖေသွားလေရာ နို့ဗူးနဲ့ခေါ်သွားတာ။အလုပ်အကိုင်တွေကသိပ်ကိုအဆင်ပြေတဲ့အချိန်၊အမေကအိမ်မှာကုန်သည်နဲ့အလုပ်စကားပြော၊အဖေက ကားတစီးနဲ့ပစ္စည်းတွေကိုလိုက်ပို့ပေးတာ။ ပိုက်ဆံမှာမျက်စေ့နဲ့ခြေထောက်ပါတယ်။သူလာချင်ရင်တက်လာပြီး မနေချင်တော့ရင်လဲပြန်ဆင်းသွားတတ်တာ။ ~ဖိုးချိုလေးတစ်နှစ်သား သာသာလေးမှာကျမတို့အဖေကဆုံးသွားပါတယ်။ သိပ်ပြီး ကစင့်ကရဲ မဖြစ်လိုက်တာကတော့ အမေက အဖေ့ကိုတအားမမှီခိုဘဲ ယောကျာ်းနဲ့ဒိုးတူပေါင်ဖက်အလုပ်လုပ်ခဲ့သူမို့ပါ။

သားတွေသ္မီးတွေနဲ့ပျော်ပျော်ပါးပါးနေချင်ရှာတာ။ထမင်းစားပွဲကိုတောင် တစ်ဝိုင်းထဲစားလို့ရအောင် ပုတီးကုန်းမှာထမင်းစားစားပွဲအကြီးကြီး၂လုံးလုပ်ခိုင်းတာ။ တူတွေတူမတွေအတွက်ရောပေါ့လေ။အဖေဆုံးတော့၄၆နှစ်။

တကယ်တော့ ကံစီမံရာကိုဘယ်သူမှမလွန်ဆန်နိုင်ပါဘူး။ လောဘ၊ဒေါသ၊မာန်မာနတွေမရှိကြတော့ရင်၊ ဘယ်လောက်ငြိမ်းချမ်းလိုက်မလဲ။

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

ငယ်ငယ်တုန်းက၊ စားခဲ့ရတဲ့ခေါက်ဆွဲသုတ်လေးကိုသတိရမိလို့ပါ။အော်၊ “ချင်”တွေကိုဖြတ်ပါမယ်ဆိုမှလေ။ ရသတဏှာလေးကဖြစ်လာရသေးတယ်။ကျောင်းပိတ်တဲ့နေ့တွေကျရင်ကျမနဲ့ညီမဝက်ပေါလေးတို့ကိုမနက်စောစော အဖေကလက်ဆွဲပြီးမုန့်လိုက်ဝယ်ကျွေးတာ။စောစောလဲလမ်းလျှောက်ရင်းပေါ့။စလင်းကျောင်းတိုက်ကြီးကိုဖြတ်ရင် ဖိနပ်ချွတ်ရမှာမို့ စလင်းဘောလုံးကွင်းကနေ ပန်းပင်ကြီးလမ်းအတိုင်းဆင်းလို့၊ ဗိုလ်သူရလမ်းနဲ့ဦးရွှေစိုးလမ်းဒေါင့်ကမုန့်ဟင်းခါး၊အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲအစုံရောင်းတဲ့ဆိုင်မှာထိုင်စားကြတာ။ အဲ့ဒီအဒေါ်ကြီးရဲ့လက်ရာကိုမမေ့ဘူး။ကြက်သွန်ကြော်ဆီချက်ကိုနနွင်းလေးကဲပြီးချက်ထားတာ။ဂျုံခေါက်ဆွဲကို ကြက်သွန်နီ၊ပုစွန်ခြောက်မှုန့်၊ပဲမှုန့်၊ မန်ကျည်းမှည့်အချဥ်ရည်လေးနဲ့သုတ်ပေးတာ။ ကျမကငြုပ်ဆီတွေနဲ့စပ်ထားတဲ့အချဥ်ရည်ကိုမကြိုက်ဘူး။ဂေါ်ဖီတွေလှီးထည့်ရင်လဲမကြိုက်တတ်ဘူး။

ဟီးဟီး၊ကျမတို့သားအဖတွေပြန်ရောက်ရင်အမေအိပ်ယာကနိုးနေပြီ။မောင်လေးရဲ့ ရှူးပေါက်ထားတဲ့အဝတ်တွေကပုံလို့။ ကျမတို့သားအဖတွေကိုမျက်စောင်းကလဲထိုးလိုက်သေးတယ်။(မနက်အစောစာကို အပြင်မှာစားတာသူမကြိုက်ဘူး။ အိမ်မှာဘဲစားစေချင်တာ။ အမေတို့ငယ်ငယ်တုန်းက ကောက်ညှင်းထုပ် တစ်ထုပ်ကိုမောင်နှမနှစ်ယောက် တစ်ပိုင်းစီကျွေးတာ တဲ့။အမေ့ရဲ့အဖွါးဒေါ်နှင်းမြိုင်က ပိုက်ဆံချမ်းသာပြီး၊သိပ်ပြီးစည်းကမ်းကြီးတာ။) အနှီးတွေကအဖေဘဲအမြဲလျှော်ပေးတာ။သူ့မိန်းမကညဖက် ကလေး နို့တိုက်ရတာပင်ပမ်းလို့တဲ့။အဖေလိုလူမျိုးရှာမှရှားပါဘဲ။

ခုချိန်အထိ ကျမတို့မောင်နှမတွေ မနက်အစောကိုအိမ်မှာဘဲစားတတ်တာအကျင့်ဖြစ်နေပါတယ်။ ကြည့်မြင်တိုင်အိမ်မှာတုန်းကဆိုရင်၊ကျမတို့နောက်ဖက်အိမ်ကမုန့်ဟင်းခါး၊အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲရောင်းတာပါ။ ဟင်းအိုးနံ့ထွက်လာတာနဲ့ “မိုးသကြားရေ မုန့်ဟင်းခါး ဗူးသီးကြော်နဲ့ ၂ ပွဲနော်”လို့မှာထားပြီး မနက်လင်းမှမုန့်ဟင်းခါးဂျိုင့်ယူပြီးမောင်နှမတွေ စားပွဲဝိုင်းကြီးချလို့ထမင်းနဲ့စားကြရတာ။ (မောင်နှမ ၅ ယောက်ကို တစ်ယောက်တစ်ပွဲဝယ်ကျွေးနိုင်တာပေါ့၊ဒါပေမဲ့လက်ရေတပြင်တည်းစားကြရအောင်၊မောင်နှမတွေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ညှာတာတတ်ကြအောင်၊ကြင်ကြင်နာနာရှိကြရအောင်လို့ ပုံစံချပေးထားတာပါ။) ဒါကြောင့်အဖေက အမေ့ကို “ဥာဏ်ကြယ်လေး” လို့ခေါ်တာ။အတွေးအခေါ်မြင့်မားတဲ့အမေရဲ့ကျေးဇူးကြောင့် ခုချိန်အထိ လူရာဝင်တဲ့ အပေါင်းအသင့်ဆံ့တဲ့သူဖြစ်ရတာပါ။

အမေ အမြဲပြောတဲ့ ဆင်းရဲလဲပြောင်ပြောင်၊ချမ်းသာလဲပြောင်ပြောင်နေတတ်ရမယ်ဆိုတာသိပ်မှန်တဲ့စကားပါ။ အဖေဆုံးတော့ ကျမက ၈တန်းဘဲရှိသေးတာ။မောင်လေးဖိုးချိုကအခါလည်သာသာကျန်ခဲ့ပြီး၊ညီမလေး မိမာဆိုရင်ကျောင်းတောင်မနေရသေးပါဘူး။ ဒုတိယညီမနဲ့ မောင်လေးအကြီး ဝင်းမောင်ကကျောင်းတက်နေပါပြီ။ ဒီလူလားမမြောက်တဲ့ကလေး ၅ယောက်နဲ့အမေရုန်းကန်ခဲ့ရတာ၊စည်းစနစ်လေးရှိလို့ခံသာတာပါ။ အဖေဆုံးတော့ အမေအရွယ်ကောင်းပါ။ သားသ္မီးတွေကို ကြက်မကြီးကကြက်ကလေးတွေကိုစောင့်ရှောက်သလိုမျိုးစောင့်ရှောက်ပြီးပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရှာတာမို့၊ ကျေးဇူးဆပ်လို့မကုန်နိုင်လောက်အောင်ပါဘဲ။ မုဆိုးမငယ်ငယ်၊ပိုက်ဆံအသင့်အတင့်ရှိ၊စီးပွါးလဲရှာတတ်တဲ့မိန်းမကို အမျိုးမျိုး “နှဲ့”ချင်တတ်တဲ့သူတွေလဲဒုနဲ့ဒေးပါဘဲ။ မယိုင်မလဲခိုင်မြဲတဲ့စိတ်ဓါတ်နဲ့ အနေအထိုင်တတ်တဲ့အမေမို့ကျမတို့မောင်နှမတွေအဖို့ တန်ဖိုးကြီးလှပါတယ်။

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

အမေပြောတတ်တဲ့စကားလေးတွေဟာကျမအတွက်တော့သင်ခန်းစာလေးတွေပါဘဲ။သားလေးရလာတော့ “မိန်းကလေးထက်ယောကျာ်းလေးကပိုအရေးကြီးတယ်” တဲ့။ အမေကလဲသားကိုပိုချစ်လို့ဒီစကားမျိုးပြောတယ်လို့ထင်ခဲ့မိတာ။

အမေနဲ့အဖေ ရန်ဖြစ်တတ်တာတော့မကြာခဏပါဘဲ။

အဖေကအပေါင်းအသင်းလဲများ၊သဘောလဲကောင်းပြီးအရက်လဲသောက်တတ်တယ်။

အမေကနဲနဲမှမကြိုက်။အဖေသောက်လာမှန်းသိရင် မျက်စောင်းတစ်ထိုးထိုးနဲ့ထမင်းလဲခူးမကျွေးဘူး။

သောက်တဲ့သူက မရစ်ဘူး။အမေကတအားရစ်တာ၊မပြီးနိုင်မစီးနိုင်။

တစ်ရက်တော့ အဖေအိပ်နေတာကိုကျောပေါ်ခွစီးပြီး သနပ်ခါးတုံးနဲ့ခေါင်းကိုထုတာ၊အဖေက “ဟာဒီမိန်းမတော့” ဆိုပြီးကျောကိုလှည့်လိုက်တော့ အမေလေ တစ်အိမ်လုံးပတ်ပြေးလိုက်တာ၊အဖေက အော်အော်ပြီးရယ်လို့ အမေက အဝေးကနေပစ္စည်းတွေနဲ့ ကောက်ပေါက်နေသေး။

(တော်တော်ဆိုးတဲ့အမေ။)

အမေက ပါးတယ်၊သူကသေးသေးလေး၊အဖေကဝတုတ်ကြီးဆိုတော့ပူးပြီးဘယ်သတ်လိမ့်မတုန်း။

တခါကတော့ အဖေက’ စတီး သားလှီးဓါး’တစ်ချောင်းတစ်ကျပ်ခွဲနဲ့ဝယ်လာလို့ ရန်လုပ်တာများလေ တစ်ညလုံး အိပ်နေတဲ့သူကိုနှိုး၊နှိုးပြီးတော့ကိုပြောတာ။

(အဖေက ချက်တာပြုတ်တာ ဝါသနာပါတော့ မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းလေးတွေဝယ်တတ်တယ်။)

အဖေကလေ ” မူးတာဘယ်ရောက်သွားမှန်းမသိတော့ပါဘူးကွာ” လို့ပြောရရှာတော့တာ။

(အရက်သောက်ထားတဲ့သူထက် သွေးဆိုးတဲ့၊ဂျီကျတဲ့အမေ)

ဝါတွင်းကျပြန်တော့ အဖေကလုံးဝမသောက်ဘဲ၊သတ်သတ်လွတ်စားသေးတာ။သိပ်သဘောကောင်းတဲ့အဖေ။

ကျမကအဖေ့သ္မီး၊အဖေ့ကိုသိပ်ချစ်တာ။

အမေ့ကိုတော့လေ၊အဖေမရှိတဲ့နောက်ပိုင်း မိန်းမသားပေမဲ့ သားသ္မီး ၅ ယောက်ကိုလူတန်းစေ့အောင် ထားနိုင်ဖို့ လှုပ်ရှားရုန်းကန်ရလို့ သိပ်သနားတာ။

ဒါပေမဲ့ အမေကအဖေ့ကို သိပ်ဦးစားပေးတာပါ။အလုပ်အကိုင်အတွက်စကားပြောရင်တောင် အဖေ့ကိုဘဲရှေ့တန်းတင်တတ်တဲ့မိန်းမမျိုး။ အဖေအလုပ်အကိုင်မရှိတဲ့အချိန်ကလဲ မငြိုမငြင်ထားတဲ့မိန်းမမျိုး။

တကယ်တော်တဲ့ကျမတို့အမေပါ။တစ်ခုဘဲ အဖေ့ဆီက အရက်နံ့နဲနဲရတာနဲ့ ရန်ဖြစ်ဖို့၊ဂျီကျဖို့ တာစူတတ်တော့တာ။

(ကျမအသက်ကြီးလာတော့ အမေ့ကိုမေးကြည့်မိတယ်။ အဖေက အမေနဲ့ရမှအရက်သောက်တတ်တာလားလို့။အဲ့ဒီတော့” မဟုတ်ပါဘူးအေ၊လူပျိုထဲကသောက်တာပါ”တဲ့။

ပြီးတော့ “အမေ့ကိုယူပြီးရင်မသောက်တော့ပါဘူး”လို့ပြောသတဲ့။ ငြိမ်းငြိမ်းတို့ပြောပြတာကတော့ “ညည်းအဖေမူးလာရင်တစ်လမ်းလုံးပြည့်အောင်လမ်းလျှောက်ပြီးဝင်လာတတ်တာ၊ ဒါပေမဲ့သိပ်သဘောကောင်းပြီးရန်မဖြစ်တတ်ဘူး”တဲ့။ ကျမလေ အော်ရယ်တာ၊ ယောကျာ်းစကားများယုံလို့အမေရယ် လို့တွေးမိသွားတာပါ။

အမေပြောတဲ့ယောကျာ်းလေးပိုအရေးကြီးတယ်ဆိုတာဟုတ်မှာ။တကယ်တော့ အိမ်မှာဖူးဖူးမှုတ်ခံထားရတဲ့သားအငယ်ဆုံးအဖေဟာ နေ့တဓူဝသောက်စားခြင်းမရှိတော့တာ၊ အမေ့ရဲ့လိမ္မာပါးနပ်မှုတွေကြောင့်ပါ။

အမေပြောတယ်လေ၊ ယောကျာ်းလေးဘယ်လောက်ဆိုးဆိုး၊မိန်းမကလိမ္မာရင်ဆွဲခေါ်နိုင်တယ်။ မိန်းမ မလိမ္မာတာရလို့များတော့ယောကျာ်းက အဝိဇိတောင်ကျနိုင်တယ်။”တဲ့။ ဆိုလိုတာကတော့ ယောကျာ်းဆိုတာမိန်းမက ဝတ်ချင်စားချင်၊လိုချင်ရမက်ကြီးရင် ဓါးပြလဲဖြစ်နိုင်တယ်၊သူခိုးလဲဖြစ်နိုင်တာမို့ပါ။

မှတ်ချက်။ ။အမှတ်ရတာလေးတွေရေးတာမို့ဝေဖန်နိုင်ပါတယ်။

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

“မုန့်ကိုရောင်းကာ မောင့်ကိုကျွေးပါ့မယ်”

လူ့ဘဝမှာတွေးခဲ့တာတစ်မျိုး၊တကယ်ကြုံရတာတစ်မျိုးမို့အတော်ထူးဆန်းတာပါ။ချစ်သူနှစ်ဦး အတူနေကြရင် ဘယ်လိုဘယ်ပုံလုပ်ကိုင်စားသောက်ကြမယ်ဆိုတဲ့ စီမံကိန်းလေးတွေတော့ဆွဲကြမှာဧကန်ပါ။ဒါပေမဲ့ တာဝန်ယူတတ်ပြီး၊တာဝန်သိတတ်တဲ့ ကျမအဖေလိုလူမျိုးကတော့ မိန်းမကိုခိုင်းစားမည့်ယောကျာ်းထဲမှာမပါပါဘူး။အမေ အမြဲပြောတဲ့”ညည်းအဖေလိုလူမျိုးမရှိပါဘူး” ဆိုတာ၊ ကျမအသက်ကြီးမှနားလည်တာပါ။

(ဟင်း!! အမေကသူ့ယောကျာ်းကိုရှိတုန်းတော့တည့်အောင်မပေါင်းဘဲနဲ့ လို့အမြဲတွေးခဲ့မိပါတယ်။)

ပြောခဲ့ဘူးသလိုဘဲ အဖေကအလုပ်မရှိ၊ဘာလုပ်လုပ် ဘေးကြပ်နံကြပ်ဖြစ်နေချိန်မှာ၊ အမေကရှပ်အင်္ကျီကြယ်သီးတပ်ပြီးလောလောဆယ် မချေးမငှားရအောင်ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ပေးခဲ့ပါတယ်။ လင်နဲ့သားသ္မီးကိုပြည့်စုံစေချင်တဲ့စိတ်က အမေ့ဆီမှာအပြည့်။ ကုန်သည်သားသ္မီးဆိုတော့လဲ စီးပွါးရေးအမြင်ရှိတော့၊ သူမို့စဥ်းစားပြီးလုပ်တတ်တယ်။အဖေ့ကိုတောင်အံ့အားသင့်စေခဲ့တာပါ။

အဲ့ဒီကာလက အခြေခံစားသောက်ကုန် ၃၇မျိုးလား၊၃၂မျိုးလား

(ကျမသိပ်မမှတ်မိ၊ဇဝေဇဝါ)၊

ကန့်သတ်ကုန်လို့သတ်မှတ်ပါတယ်။ပြည့်သူ့ဆိုင်မှာတန်းစီပြီးဝယ်ရတဲ့ခေတ်ပါ။မြင်တတ်တဲ့အမေက ကြက်သွန်၊ငရုတ်သီးအစရှိတဲ့ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ဝယ်ပြီး၊စျေးထဲကဆိုင်တွေကိုပြန်သွင်းပါတယ်။ ငွေအရင်းအနှီးကလဲမဖြစ်စလောက်မို့အတော်ပင်ပမ်းရှာမှာပါ။နောက်တော့ တစ်နေ့ကိုနှစ်ခေါက်သုံးခေါက်လောက်အမြဲသွားနေတာမို့ ဆိုင်ကအမျိုးသ္မီးနဲ့ခင်ပြီး၊ငွေမရှင်းခဲ့နဲ့ တခါထဲများများယူသွား၊ စျေးထဲမှာသွင်းပြီးမှပြန်လာပေးဆိုတာမျိုးဖြစ်လာတော့ အမေနဲနဲ ပင်ပမ်းတာသက်သာတာပေါ့။

(အမေTargetထားပြီး ပစ္စည်းယူတဲ့ဆိုင်က သူဌေးရပ်ကွက်မို့ ပြည်သူ့ဆိုင်(ပ ပ က)မှာဝယ်သူမရှိ။ပစ္စည်း အစုံရနိုင်တဲ့ဆိုင်။ တာဝန်ခံအန်တီကြီးရဲ့နံမည်ဒေါ်မြမြဆိုတာကိုတောင် အမေမကြာခဏပြောလို့မှတ်မိနေပါသေးတယ်။ ကျေးဇူးရှင်တစ်ဦးပါဘဲ။)

ဒီလိုနဲ့မောင်လေးကိုမွေးဖို့နီးလာတော့အမေပစ္စည်းသွားမယူနိုင်တော့ပါဘူး။အဒေါ်တစ်ယောက်ကို အဲ့ဒီဆိုင်နဲ့ဆက်သွယ်ပေးပြီး၊ဘယ်မှာပြန်ရောင်းဆိုတာကအစသင်ပေးပြီး အလုပ်လုပ်ပေးခိုင်းတာပါ။ အမေ မျက်နှာမြင်ပြီးတစ်ပါတ်နှစ်ပါတ်လောက်တော့ အရင်းဘယ်လောက်၊ အမြတ်ဘယ်လောက်နဲ့စာရင်းရှင်းပေးနေတာဟုတ်လို့ဘဲ။

နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဆိုင်ကပစ္စည်းမရတော့ဘူးလို့ဆိုပါတယ်။မောင်လေး (၃)လသားလောက်ရောက်မှ အမေအပြင်ထွက်၊ ပ ပ ကဆိုင်ကိုသွားတော့ အဲ့ဒီအမျိုးသ္မီး အမြဲပစ္စည်းလာယူပြီးရောင်းတဲ့အကြောင်းသိရတော့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဘာတစ်ခွန်းမှမပြောခဲ့ဘဲ ဟုတ်ကဲ့ ၊ဟုတ်ကဲ့နဲ့ဘဲအိမ်ကိုပြန်လာလိုက်တာ။ အဖေ့ကိုပြန်ပြောပြတာတော့ “စားပါစေ၊သူများစားပေါက်ကိုမပိတ်ချင်ပါဘူး”တဲ့။

အမေ့အတွက် သင်ခန်းစာရလိုက်တာကတော့ဟင်းစားဘဲပေး၊ကွန်ချက်မပြနဲ့ ဆိုတာလေးပါဘဲ

နောက်တော့လဲ အဆက်အသွယ်တစ်ခုပြီး တစ်ခုရလာပြီး၊ အလုပ်အကိုင်တွေအဆင်ပြေလာတာဟာအမေ့ရဲ့စိတ်စေတနာကြောင့်လို့ လို့တွေးမိပါတယ်။

နောက်ပိုင်းအဖေကိုယ်တိုင်လဲ နိုင်ငံရေးသမားတစ်ဖြစ်လဲကုန်သည်ကြီးလုံးလုံးဖြစ်သွားရတော့တာပါဘဲ။

တစ်သက်လုံးစျေးရောင်းရတဲ့အလုပ်ကိုမလုပ်ခဲ့ဘူးတဲ့အဖေ့ကိုအားဖြည့်တိုက်တွန်းဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ကျမတို့အမေကိုတော့ဘယ်လိုချီးကြူးရမှန်းတောင်မသိပါဘူး။

မောင်တစ်ထမ်း မယ်တစ်ရွက်နဲ့ သားသ္မီးတွေကိုပြုစုပျိုးထောင်ရင်း အင်မတန်ပျော်ခဲ့ကြရတာပါ။ လေပြေလေးမလာခင်တော့ မုန်တိုင်းကို​ကျော်ဖြတ်ကြရတာပေါ့လေ။

ကြိုးစားရင်းနဲ့ဘဲ – – – -တစ်နေ့တော့ ပန်းတိုင်ရောက်ရတာအမှန်ပါဘဲ။

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

မျက်မမြင်ကျောင်းအတွင်းမှာဖွင့်ထားတဲ့မြူနီစပါယ်ကျောင်းကတော့ကျမပထမဆုံးပညာသင်ကြားခဲ့ရတဲ့ကျောင်းပါ။ဥယျာဥ်လမ်းအိမ်ကနေကျောင်းကိုသွားဖို့၊စလင်းကျောင်းတိုက်ကြီးကိုဖြတ်ပြီး၊ပန်းပင်ကြီးလမ်းဖက်ကိုမျက်နှာပြုထားတဲ့ကျောင်းပေါက်ကဝင်ရပါတယ်။(မှတ်မိသလောက်တော့ တစ်ထပ်ကျောင်းဆောင်ရှည်ရှည်လေးပါဘဲ။)

လက်ဦးဆရာမကြီးက ဒေါ်နှင်းနုပါ။ လက်ရေးလှအောင် လက်ထပ်သင်ပေးခဲ့တာပါ။ ခုအချိန်ထိ ရင်ထဲမှာတမ်းတပြီးကန်တော့လျက်ပါ။

တစ်နှစ်မပြည့်ခင်မှာဘဲ ဌာနာလမ်းမှာနှစ်ထပ်ကျောင်းဆောင်ကြီးဆောက်ပြီးလို့မျက်မမြင်ကျောင်းကနေပြောင်းကြရပါတယ်။

အမေအမြဲပြောပြောနေတာလေးကိုလဲအမှတ်ရနေတာပါ။မနက်ဖက်ကတော့အဖေကရုံးသွားခါနီးအနှီးကအစလျှော်ပေးခဲ့တာပါ။ညနေစာချက်တဲ့အချိန်ကျမှအမေပြာယာခတ်ရတော့တာပါဘဲ။ညီမလေးကငို၊ကျမက အီးကုန်းပေးဖို့အော် ထမင်းအိုးကငှဲ့နေရင်းဆိုတော့ ဘာလုပ်ရမှန်းတောင်မသိလို့ အော်ငိုရတဲ့အဖြစ်တဲ့။

(ကျမ အသက်ကြီးလာတဲ့အထိရင်ထဲစွဲသွားတဲ့အဖြစ်ကတော့ မပြည့်စုံတဲ့ဘဝဟာခါးသီးလှတယ်ဆိုတာပါဘဲ။)

တစ်နေ့တော့အဒေါ်အငယ်ဆုံးစိန်စိန်ကလည်း အထုပ်ကလေးပိုက်၊သ္မီးကြီးလက်ကိုဆွဲ၊ သ္မီးငယ်လေးကိုချီလို့ဥယျာဥ်လမ်းအိမ်ကိုရောက်လာတာမျက်စိထဲမှာခုထိမြင်ယောင်တုန်းပါ။ “မမေရေ ကုန်ပြန်ပြီ” လို့ပြောတာလေး။စိန်စိန်ကိုသနားလိုက်တာ။ကွမ်းခြံ(ယ္ခုကွန်ဒိုတွေဆောက်ထားတဲ့နေရာ) မီးလောင်လို့ပါ။

သ္မီးငယ်လေးကကျမညီမလေးထက်တစ်လငယ်ပြီး၊သ္မီးကြီးကကျမထက် ၂ နှစ်ငယ်ပါတယ်။

မတိမ်းမယိမ်းညီအစ်မတွေပါ။ အကြီးမ ခင်စန်းနုကသိပ်စွာတာဘဲ။ အမေကမုန့်ခြောက်လေးတွေကိုမုန့်ပုံးနဲ့ထည့်ပေးထားတာ။ တစ်နေ့တော့သူကမုန့်ပုံးဖွင့်လို့ ကျမကတားတာ၊ပုံးကိုလက်တစ်ဖက်ကဖွင့်ပြီးလက်တစ်ဖက်ကကျမရဲ့ဗိုက်ကိုလိမ်ဆွဲထားတာ။

ဒါပေမဲ့ ကျမတို့ညီအစ်မတွေခုထိသိပ်ချစ်ကြတာပါဘဲ။ နောက်တော့လဲ စကားဝါပင်လမ်းအိမ်ကအမေ့မောင်အကြီးကအိမ်ထောင်ပြုပြီးအိမ်ခွဲသွားလို့၊ အမေကြီးတစ်ယောက်ထဲမို့ ကျမတို့မိသားစုစကားဝါပင်လမ်းအိမ်ရောက်ခဲ့ကြရပြန်ပေါ့။

ဒီလိုပါဘဲ ၊ ဘဝဆိုတာတသမတ်ထဲမရှိဘဲအမြဲပြောင်းလဲနေတာပါ။

ပျော်သလားဆိုတော့လဲ မသိပျော်ပျော်နေကြတာဘဲ။ငိုစရာရှိတော့လဲငိုလိုက်ကြ။ရယ်လိုက်ငိုလိုက်နဲ့ဘယ်တော့များမှ – – – -။

သံသရာလည်သရွေ့ကြုံနေကြရဦးမှာပါလား လို့တွေးမိတာပါ။

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

ဥယျာဥ်လမ်းအိမ်ရောက်တော့ ဝတုတ်တုတ်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ညီမလေးတစ်ယောက်လက်ဆောင်ရလိုက်တယ်။

ကလေးအသိပျော်နည်းလေးနဲ့ထီးခြင်ထောင်အောက်ထဲမှာယက်ကန် ယက်ကန်ဖြစ်နေတဲ့နီနီရဲရဲလေးနားက မခွါနိုင်အောင်ပျော်ခဲ့ရတယ်။

ကစားစရာအရုပ်ကလေးရသလိုမျိုး။

မိဘတွေက ကစားစရာအရုပ်ဝယ်ပေးတတ်တဲ့အလေ့အထမှမရှိတာ။ကျမငယ်ငယ်က မကြာခဏနေမကောင်းဖြစ်ရင်၊ စဥ့်အိုးတန်းလမ်းမှာဖွင့်ထားတဲ့ ဒေါက်တာဟတ်မွန်ဆေးတိုက်ရောက်မှနေကောင်းသွားတာ။အဲ့ဒီဆေးတိုက်မှာ Toy Landလိုအရုပ်တွေစုံလို့။ ကလေးဆိုတော့လိုချင်တာ။

ခုမှပြန်တွေးကြည့်တာပါ။ဆေးတိုက်သွားရင်ဂျစ်ကားငှားခက 5/-ကျပ်၊ ဆေးခန်းပြတာက5/-ဆိုတော့ ရုံးဝန်ထမ်းမိသားစုအဖို့စရိတ်စကများလှတာကို။

မိဘကတော့သားသ္မီးအလိုကိုဖြည့်ပေးချင်ရှာကြမှာပါ။

အသက်ကြီးလာလေ မိဘမေတ္တာကိုနားလည်မိလေပါ။

အမေနဲ့အဖေပြန်ပေါင်းပြီး ဗဟန်းမှာနေကြရတာ။ ဒါပေမဲ့ မနက်လင်းတာနဲ့အဖေကကျမနဲ့အမေကိုဆိုင်ကယ်ပေါ်တင်ပြီး၊ ကြည့်မြင်တိုင်ကအမေကြီးအိမ်ကိုပို့ခဲ့တာ။

မိန်းမနဲ့ကလေးကို နယ်မြေစိမ်းမှာတနေကုန်ထားခဲ့ဖို့စိတ်မချလို့ပါ။ အဖေ့မှာသိပ်သံယောဇဥ်ရှိတဲ့ BSA ဆိုင်ကယ်တစ်စီးရှိပါတယ်။ ကျမကလဲ အဖေကဆိုင်ကယ်တိုင်ကီပေါ်တင်ပြီး စက်နှိုးလိုက်တာနဲ့ပျော်တာလေ။

ညနေအဖေပြန်လာကြိုတဲ့တစ်နေ့ကျတော့၊အမေ့ခမြာဟံသာဝတီအဝိုင်းမှာဆိုင်ကယ်ပေါ်ကကျကျန်ခဲ့တာဗဟန်းအိမ်ရောက်မှ မိန်းမပါမလာမှန်းသိတော့တယ်။

ကံကောင်းလို့မကျိုးမပဲ့တာ။အဖေကစိတ်မချလို့ကြည့်မြင်တိုင်အိမ်ကိုနေ့တိုင်းပို့ထားတာအကဲပိုရန်ကောလို့တွေးမိကြပါလိမ့်မယ်။

မပိုပါဘူးနော်။အကြောင်းတိုက်ဆိုင်တာလား၊ကံကိုကပါလာတာလားမသိတော့ပါဘူး။

မိုးကြီးလေကြီးကျတဲ့တစ်နေ့ အဖေကလည်းပြန်မရောက်သေး။

အမေက ကလေးကိုဖက်ထားပြီးအိမ်ရှေ့လေးမှာထိုင်နေတုန်း၊အဖေကဆိုင်ကယ်ကြီးနဲ့ပြန်ရောက်လာတာ သားအမိနှစ်ယောက်ကိုဘုရားမလိုက်သလိုပါဘဲ။ မိုးထစ်ချုန်းသံနဲ့အတူနောက်ဖေးဖက်က”တောင်”ပြိုကျတာ။ အမေကသေတ္တာလေးကိုအိမ်ရှေ့တော့ဆွဲထုတ်လာပါရဲ့၊မိုးထဲလေထဲကမန်းကတမ်းဘာပစ္စည်းမှမယူနိုင်ဘဲ သားအဖသုံးယောက် အဖေ့သူငယ်ချင်းဦးလေးကိုစိန်ဝင်း (ကပ္ပလီကွက်သစ်)အိမ်ကိုပြေးကြရတာ။

မနက်လင်းလို့အဖေကကျမတို့အိမ်လေးကိုသွားကြည့်တော့ မှန်အိမ်မီးလေးက မငြိမ်းသေးဘူးတဲ့။ အိမ်ရှေ့လေးဘဲကျန်ပြီးအနောက်ခန်းတစ်ခုလုံးမြေပြိုကျတဲ့ထဲမှာပိပြားလို့။ သော့လေးဖွင့်ပြီး အိမ်ရှေ့ခန်းကသေတ္တာလေးကိုဆွဲ၊မီးလေးငြှိမ်းလို့ အဖေ့ခမြာကျမတို့သားအမိဆီကိုပြန်ရောက်တော့ “ကံကြီးပေလို့မသေတာ”လို့တစ်ခွန်းဘဲပြောနိုင်တယ်ဆိုတာအမေပြောပြတာပါ။

အော် ကျမအမေလဲ တရားရှာနိုင်ဖို့အသက် ၉၆နှစ်အထိနေဖို့ ကံပါလာဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

ဒီလိုမျိုးလေးတွေးမိရင်တော့လဲ အမေ့အတွက်ဖြေသာမိပါသေးတယ်လေ။

ငြိမ်းငြိမ်းက မြင်းလှည်းကြီးနဲ့ဦးလေးအိမ်ကိုရောက်လာပြီး၊ဥယျာဥ်လမ်းအိမ်ကိုပြောင်းပေးခဲ့တာ။

ဥယျာဥ်လမ်းဆိုတာ စကားဝါပင်လမ်းနဲ့ကပ်ရက်လမ်းပါဘဲ။

မိသားစု ၄ ယောက်ဖြစ်သွားပါပြီ။ညီမလေးကကျမထက် ၅နှစ်ခွဲငယ်ပါတယ်။ဒါပေမဲ့သူကဥာဏ်ပိုကောင်းတော့ ခုချိန်အထိဆရာသိပ်လုပ်တာ။ငယ်ငယ်ကတော့သူ့ကိုအရုပ်လေးရသလိုမျိုးမို့ ကျမလုပ်ပေးသမျှခံတာပါဘဲ။

အခြေမကျသေးသမျှ ဟိုရွှေ့ဒီပြောင်းနဲ့။

မွေးစကနေအိုသည့်တိုင်အောင် သောကဆိုတာဘာမှန်းမသိတဲ့လူတွေ သိပ်ကံကောင်းကြပါလားလို့လဲတွေးမိပါတယ်။

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

“မေမေရေ လာပါတော့ကျီးကန်းလေးကတမော့မော့”

ကျမရဲ့အမေကသူရဲကြောက်တတ်တယ်။

မြန်မာမိသားစုမိဘတွေဟာ များသောအားဖြင့်ကိုယ့်သားသ္မီးကိုအရွယ်ရောက်လို့အိမ်ထောင်ထူတဲ့အချိန်မှာတောင် မျက်စေ့အောက်မှာရင်အုပ်မကွာထားချင်တတ်ကြတယ်။(မှားယွင်းတဲ့အယူအဆများလားလို့တွေးမိပါတယ်။)

အဖေနဲ့လက်ထပ်ပြီး ယောင်နောက်ဆံထုံးပါအဖေ့မိသားစုထဲကိုဝင်ခဲ့ရတဲ့အမေ။

အဖေတို့ကအမေရယ်ညီအစ်ကိုလေးယောက်ရယ်မှာအဖေကသားအထွေးဆုံးမို့ ရွှေပေါ်မြတင်ပေါ့။ အဖွားကသားတွေ၊ချွေးမတွေ မြေးတွေနဲ့အတူနေ အတူစား။

ချွေးမတွေကတစ်ယောက်တစ်လှည့်စျေးဝယ်ရတယ်။

ကျန်တဲ့သူတွေကဝိုင်းချက်ကြရပါတယ်။

တကယ်ကိုပျော်စရာပါ။

အဖေက နောက်ဆုံးမှအိမ်ထောင်ကျတဲ့သူမို့အတွင်းဖက်ဆုံးအခန်းမှာနေရပါတယ်။ အဖေတို့ခြေရင်းအိမ်မှာက ကက်ဝိုင်းရှိပါတယ်။(ဖဲလိုကစားရတဲ့ အပွင့်လေးတွေပါတဲ့သစ်သားတုံးမဲမဲလေးတွေ)

တစ်ညတော့အဖေက ခြေရင်းအိမ်ရောက်နေပါရော။ အမေကလဲအိမ်ထဲမဝင်ရဲ။အဖေ့ကိုလှမ်းခေါ်တော့ အဖွားက “ပြန်လာမှာပေါ့၊ခေါ်မနေနဲ့” လို့ပြောသတဲ့။ ထပ်ခါထပ်ခါခေါ်လို့ အဖွားကလဲထပ်ခါထပ်ခါပြောပါလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီတော့ အိမ်မှာရွှေလိုဥထားခံရတဲ့ အမေကလဲ “ကိုယ့်ယောကျာ်းကိုယ်ခေါ်တာ” လို့ပြန်ပြောတယ်တဲ့။

သားတွေကအမေကိုသိပ်ချစ်ကြပြီး မော်လို့တောင်မကြည့်ကြတာမို့၊ အဖေ့အထက်က အကိုကအဖွားကိုပြန်ပြောရမလားဆိုပြီး ပန်းထိမ်ဖိုက တူသေးသေးလေးနဲ့ထုမလို့။ အဖေကပြန်ပြေးလာပြီးသူ့အကိုကို “မင်းဝင်မပါနဲ့” လို့ပြောတာပေါ့။

(ကျမကအသက် ၃နှစ်ကျော်ကျော်လောက်ရှိပြီထင်ပါရဲ့။

မှတ်မိတာကတော့ ဘကြီးအကြီးဆုံးရဲ့သ္မီးမမမတင်ဦးကချီပြီးချော့တာလေး။

ဝမ်းကွဲမောင်နှမတွေအားလုံး ခုထိချစ်ကြတုန်းပါ။)

အမေ့ကိုချမယ်လို့ပြောတဲ့အဖေချစ်လှိုင်ရဲ့မိန်းမအမေညွန့်ကြည်ကဆုံးပြီးကာစမို့ အိမ်ထဲမဝင်ရဲတာနေမှာပါ။

သူရဲကြောက်တတ်သူမို့။

အိမ်ခန်းထဲရောက်တော့အမေကဆင်းမယ်ဆိုရင်းအဖေကဆွဲထားရင်းနဲ့၊မနက်မိုးလဲလင်းရောကျမကိုချီ၊သေတ္တာကိုဆွဲပြီးအဖေ့အိမ်ပေါ်ကဆင်းတာ။

အမေနဲ့ညီအစ်ကိုတွေထိုင်ပြီး မနက်အစောစာစားနေတုန်းမို့ အဖေကလဲ ထမဆွဲရဲဘဲ၊”ငါ့ကလေးထားခဲ့”လို့ဆိုသတဲ့။

အမယ်လေး ကျမရဲ့အာဂအမေက” ရော့၊နင့်ကလေး” ဆိုပြီးပစ်ချပေးခဲ့တာ။

(သနားစရာကောင်းလိုက်တဲ့သ္မီးလေး)

အမေနဲ့အဖေက တစ်လမ်းထဲနေကြတာ။နောက်နေ့တွေကျတော့မနက်အစောစာ စားပြီးတာနဲ့၊ကျမကိုအဖေက အမေ့အိမ်ကိုလွှတ်လိုက်တာ။

(လျှော်ဖို့အဖေ့အဝတ်ရယ်၊ကျမကိုရေမိုးချိုးပေးပြီးလဲတဲ့အဝတ်ရယ်နဲ့။)

ရယ်စရာတော့ကောင်းသား။

အမေကချက်ချင်းဘဲ စွပ်ကျယ်စက်ရုံမှာအလုပ်ဆင်းတာ။ကျမကတော့တစ်နေကုန် အမေ့ရဲ့အမေနဲ့ကျန်ခဲ့ရတာ။အခြားအမေ့မောင်အိမ်ထောင်ကွဲတွေလဲအတူနေပေါ့။ကလေးဆိုတော့လဲနေနဲနဲညိုတာနဲ့ အမေ့ကိုတမ်းတပြီးမျှော်ရတာ။ အဲ့ဒီအဖြစ်လေးကိုတော့ ရင်ထဲမှာအမှတ်ရနေမိတာ။

အမေပြန်လာလို့ သ္မီးလေးကသံဇကာလေးကိုကိုင်ပြီး “မေမေရေ လာပါတော့ကျီးကန်းလေးကတမော့မော့” ဆိုတာမြင်ရင်အမေကမျက်ရည်ကျတယ်။တကယ်တော့ ချစ်လို့အတူတူသစ္စာတွေတိုင်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုကြတာ ရန်ဖြစ်ကြ၊ကွဲကြဖို့မှမဟုတ်တာ။

ဒါကြောင့်သားသ္မီးတွေ အရွယ်ရောက်လို့ အိမ်ထောင်ထူကြရင် အိမ်ခွဲပေးလိုက်သင့်တာ။

အဖေနဲ့အမေပြန်ပေါင်းဖို့ကျမကအောင်သွယ်တော်လေ။

အမေကကိုယ့်အိမ်နဲ့ကိုယ်နေကြမယ်ဆိုမှပြန်ပေါင်းမယ်ဆိုလို့၊ ဗဟန်း ရေတာရှည်လမ်းမှာပြောင်းနေကြပါတယ်။

တော်ပါသေးရဲ့ အမေအဖေနဲ့မောင်ညီမလေးတွေနဲ့ သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်းနေခဲ့ရလို့ကျေးဇူးတင်နေရတာခုချိန်ထိပါ။

ကျမကအဖေတို့အမေတို့ရဲ့နှောင်ကြိုးလေးတစ်မျှင်။

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

(ဓါးပြကြည့်ချင်တယ်)၂

မုန့်စားချင်တယ်ဆိုပြီး ငိုတာဆိုရင်လဲမုန့်ကျွေးလို့ရရဲ့။အိမ်ကကုန်စုံဆိုင်ကြီးမို့။

ညောင်စောက်မှာ ပိုက်ဆံလဲချမ်းသာတဲ့ဒေါ်နှင်းမြိုင်မှာ သားတစ်ယောက်ထဲရှိတော့ရိုးလွန်းတဲ့ အမေကြီးနဲ့လက်ဆက်ပေးပြီး၊ မြေးတွေအများကြီးနဲ့နေချင်သတဲ့။ အမေကြီးကလဲကလေးတွေတစ်ကျိတ်လောက်ကိုမွေးတာ။ ကျမသိမှီသလောက်ကတော့အမေတို့မောင်နှစ်မခြောက်ယောက်ပါ။

အဲ့ဒီခေတ်အခါက ညနေ နေမဝင်ခင် ညစာစားကြရပြီး၊ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်မအိပ်ရဲဘဲ၊အခြားအိမ်တွေမှာ ကိုယ်ယောင်ဖြောက်ပြီးသွားအိပ်ကြရတာ။တစ်နေ့တစ်အိမ်ပေါ့။ပုံသေလဲသွားပြီးစတဲချလို့မရပါဘူးတဲ့။

အဲ တစ်ခုရှိသေးတာက ကိုယ့်ကိုမိရင် အရိုက်ခံရမှာစိုးလို့ အိတ်ရှုံ့လေးတွေကိုယ်စီမှာ ရွှေတိုရွှေစလေးတွေ ဆောင်ထားကြရသေးတာ။

ပိုက်ဆံချမ်းသာပြီး မအေးချမ်းရတဲ့ဘဝ၊စည်းစိမ်မရှိတဲ့ဘဝတွေမို့ မက်လောက်စရာမရှိပါ လားလို့၊တွေးမိ တရားကျမိပါတယ်။

တစ်ညတော့ ရွာကိုဓါးပြတွေဝင်လာပါရော၊အဖိုးတို့အိမ်ကိုအဓိကပေါ့။ကိုယ်လွတ်ရုန်းပြေးကြရတာ ကလေးတစ်ယောက် ကဓါးပြလက်ထဲကျန်ခဲ့ပြီး၊ကျန်တဲ့သူတွေလွတ်သွားပါတယ်။ရွာကလူစုပြီးလဲလိုက်ကြရော ဓါးပြကအိမ်က ၃၆ ကောင်မုန့်တွေခါးပိုက်ထဲထည့်၊ ကလေးကိုပခုံးပေါ်ထမ်းလို့ “ကလေးပါတယ်၊ကလေးပါတယ်” လို့အော်ပြီးပြေးတာ၊ရွာထိပ်က မုန့်ပြားသလက်သည်ဆီရောက်မှကလေးကိုအသေအချာအပ်ခဲ့တာ။

(ကလေးမှာလက်ကောက်ဘယ်နှစ်ကွင်း၊နားဋောင်း၊ဆွဲကြိုးစာရင်းနဲ့) ၃၆ ကောင်မုန့်က ကလေးကိုကျွေးဖို့ယူလာတာ။

ကလေးရော ပစ္စည်းရောကို အသေအချာပြန်မပေးရင် သတ်ပစ်မယ်ဆိုဘဲ။

သစ္စာရှိကြပါပေရဲ့။

အချိန်သိပ်မကြာခင်ဘဲ ဓါးပြတွေမိတယ်ဆိုလို့၊ဓါးစာခံပါသွားတဲ့ကလေးကို သက်သေခေါ်ပါရော။

အဖိုးကအသေအချာမှာပါတယ်။ “သ္မီးရေမသိဘူး၊မမှတ်မိဘူး ” လို့ပြောနော်လို့။

အဖေ့စကားနားထောင်လိုက်တာမှ အသေအချာကို “သူ့ကိုချီသွားတာဒီလူ၊ဘေးကပါလာတာကဒီလူ”ဆိုပြီး၊ ဂတ်အဝရောက်ကထဲကပြောတော့တာပါဘဲတဲ့။မှတ်ကရော။

အဖိုးလဲဒီမှာဆက်နေလို့တော့မဖြစ်ဘူးဆိုပြီး၊ညောင်တုန်းမှာပြောင်းနေကြရပါရော။

နှစ်တွေကြာလို့ ရန်ကုန်ရောက်တော့ အဖိုးတို့အိမ်ကိုတိုက်တဲ့ဓါးပြကြီးက ဘုရားဒကာအမည်ခံသူဌေးကြီးဖြစ်လို့။

ကလေးကိုလဲမြင်မြင်ချင်းမှတ်မိပြီး”Sကောင်မလေး ငါသာသတ်ပစ်လိုက်ရင် သေပြီ”လို့ပြောသတဲ့လေ။

တွေးကြည့်တော့ သူကလူမသတ်ခဲ့ဘူး၊ဓါးပြဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့သစ္စာရှိတယ်၊ဒါတွေကြောင့်လဲ လက်ရှိမှာ လူရိုသေ၊ ရှင်ရိုသေဘဝတစ်ခုရခဲ့တယ်လို့ထင်မိပါတယ်။

ဓါးပြ ကြည့်ချင်သူကတော့ ကျမရဲ့မာတာမိခင်ဒေါ်ခင်မေ ပေါ့ရှင်။

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

ဖက်ဖူးရောင်လေးနဲ့သိပ်လှတာဘဲလို့ဘယ်သူပြောခဲ့တာပါလိမ့်။

ဒီလိုနဲ့ဘဲတို့အမေ အိမ်ထောင်ရှင်မဖြစ်ခဲ့တာ။သ္မီးအကြီးဆုံး၊အလိုလိုက်ခံရဆုံးမို့ မီးဖိုချောင်ဝင်တာက အမေနဲ့အဝေးကြီး။သို့သော်လဲ ယောကျာ်းကိုကျွေးချင်တဲ့စိတ်စေတနာအပြည့်ဖြစ်မယ်ထင်တာပါဘဲ။

အမေ့အဒေါ်ရဲ့ယောကျာ်းနဲ့အဖေနဲ့ကသူငယ်ချင်း(ထန်းတပင်သား)တွေ၊သိပ်လှတာဘဲလို့ပြောတဲ့အသံတွေအမြဲကြားနေရတာမို့ကြွေပြီပေါ့။

(လှတယ်လို့ပြောရင် မကြိုက်ဘူးဆိုတဲ့မိန်းမမရှိဘူးလေ။)

အမေကြီး(အဖွား)က သိပ်ရိုးတာ။အဖိုးဆုံးတော့သ္မီးသုံးယောက်၊သားသုံးယောက်နဲ့ ပင်ပမ်းရှာတယ်လို့အမေပြောဘူးတယ်။

အမေတို့ညီအစ်မသုံးယောက်က ဘော်လီချုပ်ကြရ။ ဒီလိုနဲ့တို့အမေလဲအိမ်ထောင်ကျတော့ အဖေ့ကိုအမေတို့ မိသားစုက ဝိုင်းချစ်ကြတာ။

ဇာတ်လမ်းက ညီအစ်မသုံးယောက် မချက်တတ်ချက်တတ်နဲ့အမေကဝက်သားချဥ်ဟင်း၊ အဒေါ်အလတ်ငြိမ်းငြိမ်းကငပိဆီကြော်နဲ့အဒေါ်အငယ်ဆုံးစိန်စိန်ကကင်ပွန်းရွက်ဟင်းချိုတဲ့။

စားချင်စဖွယ်ထမင်းဝိုင်းလေးပေါ့။

(ကျမတို့က အဒေါ်တွေရဲ့နံမည်အဖျားလေးတွေကိုခေါ်တတ်တာပါ။ဝဍ်လည်တတ်တယ်ဆိုတာလေ ခုလဲတူမတွေက ကျမတို့ညီအစ်မကို မိမိ၊မြင့်မြင့်လို့ခေါ်ကြတာ။)

ကြည့်မြင်တိုင်အိမ်က အိမ်ရှေ့မှာထမင်းဝိုင်းပြင်ပြီးစားကြတော့ လမ်းမပေါ်ကလှမ်းနှုတ်ဆက်လို့၊စကားလှမ်းပြောလို့ရပါတယ်။

ဦးချိန်အေး(အမေ့အဒေါ်ယောကျာ်း၊အဖေ့သူငယ်ချင်းက စပ်စပ်စုစု”အောင်ကြည်ရေဘာဟင်းတွေလဲကွ” ဆိုတော့၊အဖေက “လာစားလေ ~မင်းတူမချက်တာ”တဲ့။

ဘဘက ဝက်သားဟင်းကို ယူစားပြီး၊ “အမယ်လေး ခင်မေရယ်ချဥ်လှချည်လား “လို့ပြောသတဲ့။

(အဖေတို့များမိန်းမကိုချစ်လိုက်တာ။ နောက်ပိုင်း သူကိုယ်တိုင်ချက်ကျွေးတော့တာ။ ရုံးအလုပ်လဲလုပ်ရသေးတယ်။ ကျမအထင်တော့ တာဝန်ယူတတ်တဲ့ယောကျာ်းမို့ပါ။)

အမေကဝက်သားအစိတ်သားကိုရှောက်သီးတစ်လုံးညှစ်ထဲ့ပြီးချက်သတဲ့။ငြိမ်းငြိမ်းရဲ့ငပိဆီကြော်ကတူးတူးခါးခါးလေးနဲ့စိန်စိန်ရဲ့ကင်ပွန်းချဥ်ဟင်းကကင်ပွန်းသီးပြုတ်နံ့တထောင်းထောင်းပါတဲ့။ ဒါပေမဲ့ စေတနာမေတ္တာအပြည့်နဲ့ချက်ကျွေးကြရှာတာပါ။

အဖေကလဲ မကောင်းဘူးလို့ပြောကိုမပြောတာ။

တစ်ဦးမေတ္တာ တစ်ဦးမှာဆိုတာသိပ်မှန်တာဘဲ။

အဖေပြောတဲ့ဖက်ဖူးရောင်မိန်းမချောလေးရဲ့ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟာတကယ်တော့အတိုင်းအဆမရှိပါဘူး။

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

ဒီမနက်တော့ဟင်းချက်ရင်းနဲ့အမေ့ကိုသတိရသွားလို့ပါ။

သားသ္မီးနဲ့လင်ယောကျာ်းကိုဦီးစားပေးတတ်တာမို့အတုယူထားတာလေးထဲကတစ်ခုပေါ့။

အဖေကနိုင်ငံရေးသမားမို့ ၁၉၆၂ခုနှစ်အာဏာမသိမ်းခင်အချိန်ကစလို့ရုံးကလစာမပေးနိုင်ပါဘူး။

သိမ်းပြီးနောက်ပိုဆိုးတာပေါ့လေ။

ဒီကြားထဲမှာသ္မီးကြီးကို Convent ကျောင်းမှာထားတော့ ကျောင်းလခ(၁၅/-)ကျောင်းကားခ(၁၀/-)စရိတ်ကလစဥ်။

အမေကလေ ရှပ်အင်္ကျီကြယ်သီးပေါက်ချုပ်တာတစ်ကျပ်တစ်မတ်လောက်ရရင်၊ အမဲသားတစ်ဆယ်သားပြား၃၀၊ ဆီတစ်ဆယ်သား၃၅ပြား၊ခရမ်းချဥ်သီးလေးဆယ်ပြားဖိုးနဲ့ အသားလေးကိုနုတ်နုတ်စင်းလို့ကြက်သွန်နီ၊ခရမ်းချဥ်သီးတို့နဲ့ စင်းကောလေးချက်တာပါ။ အဲ့ဒီဟင်းတစ်ခွက်ကိုအဖေ့အတွက်ခူးခပ်ပြီး၊အိုးလူးခွက်လူး အသားဟင်းလေးစားကောင်းအောင် ထည့်ပြီး ကျမတို့ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကိုခွံ့ကျွေးတာ။

ခုထိဒီအရသာလေးကိုမမေ့နိုင်ပါဘူး။

အဖေ အလုပ်မလုပ်ဘူးလားလို့မထင်လိုက်ကြပါနဲ့။အာဏာသိမ်းပြီးနောက်တစ်နှစ်ကျော်လောက်အထိ စောင့်ကြည့်ခံထားရတာ အဖေဘယ်သွားသွား၊ဘယ်လာလာပေါ့။

တကယ်တော့ဥပဒေနဲ့မလွတ်ကင်းတာဘာဆိုဘာမှမလုပ်ခဲ့တဲ့ အဖွားရဲ့ပိုက်ဆံနဲ့နိုင်ငံရေးလုပ်ခဲ့ကြတာပါ။

(အဖေတို့ညီအစ်ကိုလေးယောက် နိုင်ငံရေးလုပ်လိုက်ကြတာ၊ရွှေဆိုင်နဲ့ပန်းထိမ်ဖိုပါပြောင်ရော)

အမေကကုန်သည်သားသ္မီးဆိုတော့စီးပွါးရေးအမြင်ရှိတယ်လေ။

အဲ့ဒီအချိန်ကကုန်ပစ္စည်း၃၇မျိုးလားကန့်သတ်လိုက်တော့ – – – –

နောက်မှဆက်ရေးမယ်နော်။

လင်သားနဲ့သားသ္မီးဟာ သူ့ဘဝအတွက် အရေးအကြီးဆုံးလို့ခံယူထားတာကျမတို့အမေပါ။