အားမာန်တင်း၊ ကျားကန်ရင်း

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

“အိမ်အိုတော့ကျားကန်၊ လူအိုတော့ပန်းပန်” လို့ဆိုကြတာလေး။ ဟုတ်မှန်သောစကားမို့ အဆိုရှိကြတာနေမှာ။ ခုတလော မှာတော့ လူအိုပေမဲ့ ပန်းမပန်နိုင်ပါဘူး။ ပန်းပန်ရင်နန်းဆန်မှန်းတော့သိပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ အသက်(၂၈ )နှစ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့ အိမ်အိုကြီး ကိုတော့ ကန်လိုက်ရတဲ့”ကျား”။ တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး မရိုးရအောင်ပါဘဲ။

တခါတလေ အိမ်သန့်ရှင်းရေးတောင်မလုပ်ချင်တော့ဘူး။ ကိုယ်က တစ်နေရာလေးသွားထိလိုက်၊ သူက ငါ့ကိုဒီနေ ရာလေး ပြင်ပေးပါဦးပြောလိုက်နဲ့။ ဟုတ်ပါပြီ၊ တို့တော့ ဒီနေရာလေးတစ်ကွက်တော့ ပြင်လိုက်မှပါလဲ ဆိုရော၊ နောက်တစ်ဒေါင့်က တစ် မျိုး ထကြွပြန်ပါရော။ ဒီကာလမှာထမင်းစားဖို့က အရေးကြီးနေတာလေ။” ခဏထားလိုက်ဦးမယ်ဟဲ့” လို့ မသိချင် ယောင် ဆောင်၊ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေရတာ။

အမယ်လေး၊ ဒီနေ့တော့ ကျွန်းသေတ္တာထဲကပစ္စည်းလေးတွေထုတ်ပြီး၊ မသုံးတဲ့ပန်းကန်လေးတွေ ထည့်မယ်ဆိုပြီး “မ”လိုက်တာ၊ “ကိုရွှေ ခြ”တွေ ရွရွတက်လို့၊ အပြင်ကို ကမန်းကတမ်းထုတ်၊ မနက်စောစောယူထားတဲ့ငါးပါးသီလထဲက “ပါဏာတိပါတာ” လေးကို ဘေးခဏချထားပြီး၊ ” ခြ ” နှိမ်နင်းရေး လုပ်ရတော့တာပါဘဲ။ မမြင်ယောင်ဆောင်လို့ မရတော့တာနဲ့ မီးဖိုခန်းလေးကို နဲနဲပါးပါးပြန်ပြီး “သ” ဖို့ ပန်းရံသမားခေါ်ရတော့တာပေါ့။ ကိုယ်မလုပ်တတ်တော့ လုပ်ပေးမည့်သူက အားတဲ့နေ့ လာခဲ့ပါ့မယ် ဆရာမရယ်တဲ့။ လုပ်ပေးပါ့မယ်ဆိုတာကိုဘဲ ပိုက်ဆံပေးရမှာပေမဲ့လဲ ကျေးဇူးတင်ရပါတယ်။

အံ့သြမိတာက ကျွန်းသေတ္တာမို့ ခြမစားတန်ကောင်းပါဘူးဆိုပြီး၊ ပြန်မကြည့်မိတာက ကိုယ့်အပြစ်ဘဲပေါ့။ အမေရှိတုန်းက တွေ့ သမျှပစ္စည်းအကုန်ထည့်သိမ်းထားတာတွေ ကုန်ရောပါဘဲ။ လေးဖက်လေးတန် ပေပျဥ်ကြီးတွေနဲ့လုပ်ထားပြီးမှ အရေးကြီး တဲ့အောက်ခင်းကို သုံးထပ်သားနဲ့ လုပ်ပေးလိုက်တဲ့ ဥာဏ်ကြီးရှင်လက်သမားကိုတော့၊ အတော်ကိုအံ့သြမိတာပါဘဲ။ ရှေ့ လတွေ တုန်းက အိမ်ထဲကို ရေဝင်သေးတာမို့ ပိုဆိုးသွားတာလေ။

အဖြစ်ကတော့မနှစ်ကနဲ့မတူပါဘူးလို့ပြောရမလိုပါဘဲ။ ပန်းမပန်နိုင်တာထက်၊ မျက်နှာပေါ်ကို သနပ်ခါးလေးတောင် မတင် နိုင်အောင်၊ အလုပ်တွေရှုပ်ကုန်ရတာ။ တော်သေးတာက ထမင်းကို မနက်စာနဲ့ညစာကို တခါထဲချက်ထားမိလို့သာ။နို့မိုသာဆို ဒီနေ့ထမင်းနဲ့ ဝေးရဦးတော့မှာ။ မီးကလဲပျက်နေသေးတာကို။ တကယ်တော့လဲ လူရယ်လို့ဖြစ်လာရင် “သုခ”ချည်းဘဲတော့ ဘယ်ရှိပါ့မလဲ။ “ဒုက္ခ”ဆိုတာလေးလဲ ပါမှသာ တရားမျှတမှာလေ။ သုခဆိုတဲ့ ချမ်းသာ ချည်းဘဲသာဆိုလို့ကတော့၊ လောက ကြီးမှာရှိတဲ့သူတွေ ဘုရားဝေး၊တရားဝေးတွေဖြစ်နေကြမှာ။ “ခလုတ်ထိမှ အမိတ” ကြတာကိုး။ သူသူငါငါ အားလုံးအတူတူပါဘဲ။

တရားတွေကတော့အမျိုးမျိုးပြနေတော့တာပါဘဲ။ ငမိုက်သား ကျမတို့တွေကသာ “အသိခေါက်ခက်” ဖြစ်နေကြတာ။

“သြကာသ”ကို အကြိမ်ကြိမ်အလီလီ ရှိခိုးရင်းနဲ့ဘဲ၊ နှလုံးသားမှာ “အသိ” လေးကို “သတိ”လေးနဲ့ဆင်ခြင်ရတော့မယ်။

မိမိကိုယ် မိမိသာကိုးကွယ်ရာမို့၊ – – – –

ဘဝရဲ့ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ အချိန်လေးကိုသတိဥာဏ်ပညာလေးနဲ့ဂရုစိုက်ပြီး လောကကြီးကိုဖြတ်သန်းကြရတော့မှာ ။