သံသရာ

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

နေ့မနက် ညီမလေးရဲ့အလုပ်ကိစ္စလေးရှိလို့ သူ့ရုံးကိုတက္ကဆီနဲ့သွားကြတာ၊ မီးပွိုင့်တွေကပျက်နေတော့၊ လမ်းဆုံလမ်းခွမှာ ရှေ့တိုးမရ၊နောက်ဆုတ်မရနဲ့ ။တော်သေးတာက ခန္တီပါရမီလေးအတော်အသင့် ရထားပေလို့သာပါဘဲ။ ကျမကြည့်နေမိတာတော့ လူတွေဟာကိုယ့်အတွက်ဘဲ ကိုယ်ကြည့်ပြီး၊ သူ့ထက်ငါ အလုအယက် တိုးဝင်နေကြတော့ ဒီလမ်းကြီးပိတ်နေတာ ဘယ်ဆန်းတော့မှာလဲ။ အလျှော့ပေးချင်စိတ်ကိုမရှိကြတာပါလား။ တကယ်တော့ လူတိုင်းဟာ ကိုယ့်အကြောင်းနဲ့ကိုယ် အရေးကြီးကြတာချည်းပါဘဲ။ဒါပေမဲ့ လျှော့သင့်တာလျှော့လို့၊ တိုးသင့်တာလေးကိုဘဲ တိုးမယ်ဆိုရင် တော့ အားလုံးအဆင်ပြေသွားကြမှာပါ။

ကားမောင်းတဲ့ကလေးက စိတ်ရှည်ရှည်လေးနဲ့ တောင်ဥက္ကလာပက လမ်းခြားလေးတွေထဲ ဟိုဝင်ဒီထွက်နဲ့ မောင်းပေးရှာလို့သာ လိုရာခရီးကို အချိန်မှီလေးရောက်ရတော့တာ။ သွားရင်းနဲ့ မိုးတွေကလဲသဲသဲမဲမဲကိုရွာလိုက်တာမှ၊ ကျမတို့ ဒဂုံကနေ စထွက် တော့ နေပူတာမှ ကျဲကျဲတောက်ပါဘဲ။ အော် မိုးကလဲ ကွက်ကြားရွာတာတောင်သဲကြီးမဲကြီးပါလား။

ဒီလိုနဲ့ ဟိုကွေ့၊ဒီရှောင်နဲ့ မောင်းလာလိုက်တာ ဦးဝိစာရလမ်းရောက်ခါနီးမီးပွိုင့် တစ်ခါမိတော့ ဘေးဘီကိုကြည့်ရင်း ငယ်တုန်း ခြေရာလေးတွေ ပြန်တွေးမိသွားတော့တာပါဘဲ။

ကျမတို့ငယ်ငယ်တုန်းက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဘဝ ၊ အတန်းလစ်ပြီးကြည့်ခဲ့ရတဲ့ ရုပ်ရှင်ရုံလေးမရှိတော့တာ ဝမ်းနဲမိတာပါ။ ခုခေတ်ကလေးတွေ ဒီနားမှာ ရုပ်ရှင်ရုံလေးရှိခဲ့ဘူးပါလားဆိုတာ သိကြမှာမဟုတ်ပါဘူး။ အမြဲတန်းအင်္ဂလိပ်ကား ဘဲတင်တတ် တဲ့ရုပ်ရှင်ရုံလေးပါ။ “ဝိဇယ” ရုပ်ရှင်ရုံလေးပေါ့။

ဆိုးလိုက်ကြတဲ့ကျမတို့ပါ။မနက်ပိုင်းအတန်းပြီးတာနဲ့ လက်တွေ့ခန်းမဝင်ရလို့ကတော့ အနီးဆုံး ဝိဇယရုံကိုပြေး ကြတော့ တာပါဘဲ။ မာလာမှတ်တိုင်ကနေ မြေနီကုန်းအထိ ၊ နံပါတ်(၉)ကားကိုဆယ်ပြားပေးစီးပြီး၊ မြေနီကုန်းကနေ ရုပ်ရှင်ရုံကို အပြေးအလွှားလမ်းလျှောက်ကြရတာ။ ထမင်းဘူးလေးကို ရုပ်ရှင်ရုံထဲရောက်မှ ဖွင့်ပြီးစားခဲ့ကြတာ ပျော်စရာပါ။ အဲ့ဒီတုန်းက ၁ကျပ်ခွဲတန်းကကြည့်ရင်လဲအဆင်ပြေတာပါဘဲ။ ကျောင်းသူဘဝဆိုတော့လဲ၂ကျပ်တန်း၊ ၂ကျပ်ခွဲတန်းကို မကြည့်နိုင်ကြပါဘူး။ သောကြာနေ့ ရုံတင်သမျှကားကိုလဲကြည့်ချင်ကြသေးတာမဟုတ်ပါလား။ ကိုယ့်ရှေ့မှာငါးမူး (ပြားငါးဆယ်) တန်းနဲ့ သုံးမတ် (၇၅ပြား) တန်းရှိသေးတာလေ။

ဝိဇယရုံကအပြန်ကျရင်တော့ မြေနီကုန်းညစျေးဝင်ပြီးမွှေကြတော့တာပါဘဲ။ ပိုက်ဆံနဲတဲ့အခါတော့ ကျိုက်လတ်ဦးမောင် တင်မုန့်ဟင်းခါးစားပြီး၊ မြေနီကုန်းကနေအိမ်ကို နတ်စင်လမ်းမှတ်တိုင်အထိအမှတ်(၁၆)ကားကို ဆယ်ပြားပေးစီးပြီး အိမ်ကို ပြန်ခဲ့ကြတာ။

မြို့ထဲ ရုပ်ရှင်ရုံမှာမှကြည့်ကြမယ်ဆိုရင်တော့၊ ကျောင်းရောက်တာနဲ့ လူစုပြီး၊ပြေးကြရတော့တာ။ များသောအားဖြင့်တော့ ဂုဏ်ရုံ (Globe) က အင်္ဂလိပ်ကားကိုသွားကြည့်ဖြစ်ကြတာပါ။ မြန်မာကားကြည့်ချင်ရင်တော့ ရှေ့ဆောင် (Light House) မှာကြည့် ကြရပါတယ်။ အခြား ဝဇီယာ၊ ပပဝင်း၊ယုဇနစတဲ့ရုံတွေမှာလဲကြုံသလိုသွားကြည့်တတ်ကြတာ။ ခုဆို အဲ့ဒီရုပ်ရှင်ရုံတွေက မရှိတော့တာမို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတာ။ သမတရုံလောက်သာကျန်တော့တာပါ။

တခါများဝက်ပေါတို့အုပ်စုနဲ့မဟုတ်ဘဲအခြားသူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဇော်ဝမ်းနဲ့စမ်းစမ်းအေးတို့ ပါတဲ့ “နေထွက်သော ည”ကိုတိတ် တိတ်လေးကြည့်ထားတာ။ ရုပ်ရှင်အကြောင်းပြောကြရင်း “နေထွက်သောည”မှာ ဇော်ဝမ်းက ထောင်ကထွက်လာပြီး၊ ငှက်ပျော သီးစားတာနဲ့ငှက်ပျောကြော်စားတာကို ငြင်းကြရင်းနဲ့ ရုပ်ရှင်ခိုးကြည့်တာပေါ်သွားတာပါဆို။

ယ္ခု Savoy Hotelရှေ့ က သစ်သားအိမ်မည်းမည်းကြီးတွေကိုလဲ ပြန်ပြီးမြင်ယောင်မိပါတယ်။ ရေနံရည်ဝနေတဲ့အိမ်ကြီးတွေက ခန့်ထည်လွန်းလှလို့ သိပ်သဘောကျခဲ့ဘူးတာပါ။ ခုတော့လဲ ဘယ်နားကြည့်လိုက် ကြည့်လိုက် မိုးထိမြင့်မားတိုက်ကြီး တွေဖြစ် ကုန်ကြပါရောလား။ ယ္ခင်က သစ်ပင်ကြီးတွေရဲ့အေးမြတဲ့အရိပ်မျိုးကိုမခံစားကြရတော့၊ မြို့ထဲဖက် တခါလမ်း ထွက်ပြီး၊ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် မောပမ်းနွမ်းနယ်နေတော့တာ။

ဒါပေါ့လေ အသစ်အသစ်တွေတိုးလာတာနဲ့အမျှ အဟောင်းတွေ ကွယ်ပျောက်ကြရတာ ဓမ္မတာပါဘဲ။

တစ်ခုပါဘဲ၊ ကိုယ့်ရဲ့ယဥ်ကျေးမှုလေးကိုတော့ မပျောက်ပျက်အောင်ထိန်းသိမ်းနိုင်ကြပါစေလို့သာ – – – –

အဟောင်းတွေရဲ့နေရာမှာ အသစ် အသစ်တွေအစားထိုးကြရင်း၊ အသစ်အသစ်တွေဟာလဲ အဟောင်းတွေဖြစ်ကြရဦးမှာပါလား။