လိုက်ကြဦးမလားလို့

ဒေါ်မိအောင် Daw Mi Aung

လမင်းကြီးထိန်ထိန်သာနေတဲ့လပြည့်ညလေးမို့၊ အတွေးလေးတစ စိတ်မှာစိုးမိုးလာမိပြန်ပါတယ်။ (“လမင်းထိန်ထိန်သာသလေ့၊ မောင်ကြီးလာပါပြီဟေ့” ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးလို့ထင်လိုက်ရင်တော့၊ တက်တက်စင်အောင် မှားပါလိမ့်မယ်။)

ရွှေခြံဓမ္မရိပ်သာမှာ ခေတ္တသီတင်းသုံးတဲ့ ဦးပဥ္ဇင်းတစ်ပါးက ခရီးထွက်တာဝါသနာပါတာမို့ အမေနဲ့စကားစပ်မိရင်း၊ ဇလွန်ပြည်တော်ပြန်ဘုရား သွားဖူးကြဖို့ စီစဥ်ကြပါတယ်။

လူစုပြီး ကားငှါးမယ်ပေါ့။ သွားမည့်နေ့မှာငှားလာတာကတော့ဗိုက်ပူဘတ်(စ)ကားကြီးပါ။ အဲ့ဒီကာလက ခရီးထွက်ကြရင် ဗိုက်ပူကားသန့်သန့်တွေနဲ့သာသွားလာကြတာလေ။ ဖြစ်ပါ့မလားဆိုတော့လဲ သွားနေကြလို့ပြောပါတယ်။

အိမ်အနီးပတ်ဝန်းကျင်ကမိသားစုတွေကလဲလိုက်ကြမှာမို့၊ အမေကဦးဆောင်စီစဥ်တာပေါ့။ (အမေက အဲ့ဒီလိုခရီးသွားရတာ သိပ်ဝါသနာပါတာပါ။)

ကျမကတော့ နုနုကို လိုက်ခဲ့ဖို့ခေါ်တော့၊ နေ့ချင်းပြန်ခရီးမို့ သူက ဒီတခါမငြင်းမဆန်ဘဲရှောရှောရှူရှူ လိုက်ခဲ့ရှာတာ။ သူ့ခမြာအိမ်ပစ်ပြီးသွားတတ်ရှာတာမဟုတ်ပါဘူး။ မီးမီးကလဲ သူ့အမေကိုသူငယ်ချင်းနဲ့သွားပါစေဆိုပြီး “မေမေစိတ်မပူနဲ့၊ သွားသာသွားပါ” ဆိုပြီး၊ လွှတ်လိုက်ရှာတာပါ။

ကျမတို့ဒဂုံကနေအစောကြီးထွက်လာကြပြီး၊ နုနုကိုတော့ သမိုင်းလမ်းဆုံကနေ ထွက်စောင့်ဖို့မှာထားတာ။ ကျမသူငယ်ချင်းက အချိန်အတိအကျ စောင့်နေရှာပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဘာကိုအမှတ်ရမိသွားလဲဆိုတော့၊ ကျမတို့၁၀တန်းနှစ်က ပဲခူးကိုခရီးထွက်ကြလို့ပျော်ခဲ့ကြဘူးတာလေးကိုပေါ့။ (ကျမနဲ့နုနု ၁၀တန်းကျခဲ့တဲ့နှစ်က တီချယ်တွေနဲ့ပျော်ပွဲစားထွက်ကြတာပါ။ ၁၀တန်းရောက်မှကျမတို့ကျောင်းကိုရွှေ့လာကြတဲ့ညောင်လေးပင်သူစိန်စိန်အုံး၊ ပြွန်တန်ဆာသူ မြသီတာနဲ့ချိုချို အုန်းတို့လဲ ပါတာပေါ့။ ၁၀တန်းကျခဲ့တဲ့နှစ်ကတွဲခဲ့တဲ့သူငယ်ချင်းတွေပါ။)

နံနက်၆နာရီခွဲမှာ သမိုင်းလမ်းဆုံကစထွက်လာကြတော့ ဘုရင့်နောင်တံတားကြီးကိုစဖြတ် ကထဲကရန်ကုန်အငွေ့အသက် နဲ့ကင်းပြီး၊ ကျမတို့ရွာထန်းတပင်ကိုကျော်လာတာနဲ့စိတ်ချမ်းမြေ့စရာမို့ ပျော်ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ လမ်းတွေက သိပ်မကောင်း သေးတာမို့ ဘတ်(စ)ကားကြီးစီးရတာ ဂလုံးဂလွမ်းနဲ့။ အဲယားကွန်းမလိုဘဲ လေကတော့တဟူးဟူးနဲ့မို့ ပြောပလောက်အောင်တော့ မပင်ပမ်းလှပါဘူး။

နေ့လည်ခင်းတော်တော်နေမြင့်မှဇလွန်ကိုရောက်ကြတာ။ အိမ်ကချက်သွားတဲ့ထမင်းဟင်းတွေစားကြပြီး၊ ဘုရားတွေကိုလည်း ဦးပဥ္ဇင်းက အနှံ့လိုက်ပို့ပေးရှာတာ။ မသိတတ်တာများ ဘုန်းကြီးကိုဆွမ်းကပ်ဖို့မေ့နေကြသေးတာ။ (အသွားတုန်းကတော့ အဆင်ကိုပြေလို့။ အပြန်ကြတော့ ကားကနဲနဲဖေါက်လာပါရော။)

ကိုယ်တွေအတွက်တော့မစိုးရိမ်ပါဘူး။ကျမတို့ကတစ်အိမ်လုံးလိုက်ကြတာလေ။ နုနုကိုအချိန်မှီမရောက်မှာ စိတ်ပူလိုက်ရတာ။ မီးမီးကိုအိမ်မှာတစ်ယောက်ထဲထားခဲ့ရလို့ပါ။ အဲ့ဒီတုန်းကတယ်လီဖုန်းကလဲမရှိတော့၊ ဆက်သွယ်ဖို့အတော်ခက်ခဲလှပါတယ်။ ကားကိုပျက်ရင်းပြင်ရင်းနဲ့ သမိုင်းလမ်းဆုံရောက်တော ည၉နာရီခွဲလောက်ဖြစ်ပြီ။ ရွှေနုက ပြန်ရဲတယ်ပြောပေမဲ့ ကိုယ်ကစိတ်ပူ ရတာပါဘဲ။ နောက်နေ့ သူနဲ့ပြန်တွေ့မှဘဲ ဟင်းချရတာပါ။

ကျမတို့ ဒဂုံအိမ်ကိုရောက်တော့ ည၁၂နာရီထိုးတော့မယ်။ တော်သေးတာက ဖိုးလမင်းကြီးထိန်ထိန်သာနေတဲ့ လပြည့်ညမို့သာပေါ့။ (အပြန်လမ်းမှာ လမင်းကြီးကိုလဲမကြည့်နိုင်ကြပါဘူး။ စိုးရိမ်စိတ်ကလွန်ကဲနေတာလေ။)

အဲ့ဒီတုန်းကသာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်စိတ်တွေပူကြရတာ၊ ခုများတော့ ပြန်တွေးမိရင်ပြုံးမိရပြီး၊ ဇလွန်ဘုရားဖူး သွားခဲ့ တဲ့ခရီးအကြောင်းပြန်ပြောမိကြလို့ကတော့ မပြုံးဘဲ ဝါးလုံးကွဲကို ရယ်ကြရတာ။

အဖြစ်အပျက်တွေဆိုတာ ကြုံတွေ့ရတဲ့ခဏမှာတော့ ပြသနာအကြီးကြီးလို့ယူဆရပေမဲ့လည်း၊ ကာလကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ ဘာဆိုဘာမှမဟုတ်တတ်တာမျိုးပါ။ (ရယ်ပွဲဖွဲ့စရာလဲဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။)

ဒါကြောင့် “ဘာကိစ္စမဆို ချက်ချင်း မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့” လို့ လူကြီးသူမတွေကပြောတတ်ကြတာကို။ (တကယ် မှန်တာပါ။ အသက်ကြီး လာတဲ့သူတွေရဲ့ အတွေ့အကြုံက ကျမတို့ထက်တော့ နှာတဖျားသာတတ်တာပါလားလို့။)

ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီအချိန်က ခက်ခဲပေမဲ့ ပျော်ခဲ့ကြမိလို့သာပါဘဲ။ (ခုကာလလို အိမ်တွင်းပုန်းလုပ်နေရတာထက်စာရင်တော့ ကျေနပ်စရာကောင်းလှပါတယ်။)

ရောဂါဘယတွေကင်းရှင်းတဲ့အခါကျရင်တော့ ခြေဦးတည့်ရာ သွားပစ်လိုက်ဦးမယ်။ (ခရီးသွားမယ်ဆိုရင်တော့ ပထမဆုံး သတိရတာကတော့ အမေပါ။)

မှတ်ချက် ။ ။ စောစောစီးစီးစာရင်းပေးထားကြ မှ ခေါ်မှာနော်။