Shumawa Maung Swe Tint & Maung Myint Myat

By Tekkatho Moe War (Saya U Moe Aung)

အိမ်အောင်းကြာဘဝ (၃)ရဲ့ အတွေးခါးခါးနဲ့…. ရှုမဝ-မောင်ဆွေတင့်၊ မောင်မြင့်မြတ်။

ရှုမဝမဂ္ဂဇင်းဆိုရင် စာပေရေးသားသူ၊ လေ့လာလိုက်စားသူအများ ကြိုက်နှစ်သက်ခဲ့သည့် စာပေမဂ္ဂဇင်းတစ်စောင် ဖြစ်တယ် ဆိုတာ ငြင်းဖွယ်မရှိပါ။ ရှုမဝဦးကျော်ပြီးရင် သူ့သားအကြီး မောင်ဆွေတင့်က ရှုမဝမဂ္ဂဇင်းအယ်ဒီတာချုပ်ဖြစ်လာပြီး သူ့ကို စာရေးဆရာ၊ ကဗျာဆရာ၊ သီချင်းရေးဆရာ၊ ရုပ်ရှင်ဒါရိုက်တာအဖြစ်သိကြတယ်။

ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်မှာ ၁၉၅၈ခုနှစ်က တက္ကသိုလ်ကလောင်အသင်းမှာ စာရေးသူရော မောင်ငွေလှိုင်း (ဦးသက်လွင်) ရော၊ ရွှေကူ​ မေနှင်း၊ သင်းအောင်၊ ကြူ ကြူသင်း၊ ထီလာစိုး မြင့်ထယ် တို့အတူပါဝင်ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြတယ်။ စာရေးဆရာ ကဗျာ ဆရာ တွေအများကြီးပါကြတာပေါ့။ ကဗျာဆရာ မောင်မြင့်မြတ်ကလည်း မောင်ဆွေတင့်နဲ့က သူငယ်ချင်း၊ ဒီတော့ စာရေးသူနဲ့လည်း သူငယ်ချင်းပေါ့။ စကားပြောရင် မင်း- ငါ ဆိုပြီး​ပြောတာ….။ သူတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ‘ခရေကောက်’ ဆိုတဲ့ကဗျာစာအုပ် ကို အစောပိုင်းကတည်းက ထုတ်ခဲ့ကြတာ၊ လူတွေတောင်သိပ်မှတ်မိကြတော့မယ် မထင်ဘူး။ မောင်မြင့်မြတ်ကနောက်ပိုင်းတော့ ပေဖူးလွှာမဂ္ဂဇင်းတိုက် (၃၃လမ်း) မှာ အယ်ဒီတာ (သူတို့ ဖျာပုံသားတွေ)။ အဲဒီတော့ စာရေးသူက ပေဖူးလွှာမှာ ပိုအစက်ကျ တာပေါ့။ မောင်ဆွေတင့်ကို ရှုမဝတိုက်မှာ တွေ့ဖို့သိပ်မလွယ်လှဘူး၊ သူ့ညီမ ဒေါ်မြင့်မြင့်သန်း၊ ဒေါ်အေး​အေးသန်းနဲ့ပဲတွေ့တာ။ ပေဖူးလွှာသွားတိုင်း ၃၃လမ်းထိပ် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထိုင်ဖြစ်တော့ ဆရာအောင်သင်းလည်းရောက်ရောက်လာတတ်တယ်။ မောင်မြင့်မြတ်နဲ့ စာရေးသူနှစ်ယောက်သား မင်း- ငါ နဲ့ စကားပြောတာကြားတော့ ဆရာအောင်သင်းက အတော်အံ့အား သင့် နေခဲ့တာ။

ထားပါတော့၊ စာရှုသူများစိတ်ဝင်စားရဲ့လား မဝင်စားဘူးလားမသိ၊ ဇွတ်ရေးနေမိပြန်ပြီ။ အခုပြောချင်တာက သူတို့ကို တအား သတိရလို့ရှုမဝမှာ ဖွဲ့သီခဲ့တဲ့ ‘စီးကရက်ထိပ်မှ ပြာမှုန်မွ’ ကဗျာကိုဖော်ပြချင်ပါတယ်။ အခု လောလောဆယ်မှာ အဆက် အသွယ် ရခဲ့တဲ့ ရှုမဝဦးကျော်ရဲ့မြေး၊ မောင်ဆွေတင့်ရဲ့ တူမဖြစ်သူ Anna Kyaw က ပြန်ပြောလို့ ဒီကဗျာကို ပြန်ပြောင်းမှတ်မိသွားတာပါ။ ကြိုက်နှစ်သက်တဲ့အမြင်အယူအဆရှုထောင့်က အနက်ယူ သုံးသပ်ဝေဖန်နိုင်ပါတယ်။

” စီးကရက်ထိပ်မှ ပြာမှုန်မွ ”

အနုပညာ၊ လောကမှာဖြင့်
ငါသာ တော်၏၊ သူညံ့၏ လို့…
ဖိအား ထန်ပြင်း၊ သွေးခြင်းခြင်းဆူ
နားထင်ပူအောင် ကလူ နှိပ်စက်၊
ဘဝင်ခက်ကို ရင်ထက် တံဆိပ်၊
ခတ်နှိပ် ​ကြေညာ ဘယ်ဝါ ဘယ်သူ၊ တစ်စုလူကား
မှုန်မွှား ပွယောင်း၊ ထောင်သောင်းပွင့်သီး
စီးကရက်ထိပ်မှ ပြာမှုန်မွ…။
ပါးစပ် ခဲစုပ်၊ အဆုတ်ထဲ ရှိုက်
အားစိုက်ပေးမှ၊ ဘဝ တည်မြဲ
ရဲခနဲတောက်၊ မဖြစ်လောက်သော
ယောက်ယက် ဝေ့ဝဲ၊ မီးခိုးစဲသော်
ခိုတွဲ တစ်ဒင်္ဂ ပြာမှုန်မွ။
မရှိုက် မစုပ်၊ မထုတ်မသွင်း
မီးပြင်းမညှိ၊ အားဖြည့်သူမဲ့
နုန့်နဲ့ အခြေ၊ ဘယ်မှာလေလျှင်
အမျှင်တန်းရစ်၊ မီးခိုးဖြစ်၍
ထုတ်လှစ် ဘဝ၊ ပြာမွ ဖြစ်တည်
ကြယ်ပွင့်သီအံ့…။
အို… ပြာမှုန်မွ… ဘဝအရှင်၊ အသင် လှောင်ထေ့
ကျေးဇူးမေ့လျှင် ဟေ့- ငါ့ လက်ချောင်းကြား
ညှပ်ထား ငြိမ်သက်၊ စီးကရက်ကို
လက်မ ဖြင့်ခေါက်၊ တစ်ချက်တောက်ရုံ
ပျောက်လွင့်ကြွေပျက် ဖွာထွက်သွားမည် ​
မြေကြီးဆီ။ ။

တက္ကသိုလ် မိုးဝါ

၁၂- ၁- ၁၉၈၅ ရှုမဝမဂ္ဂဇင်း-

၁၉၈၅စက်တင်ဘာ။