Mi Aung

Memories of Mi Aung (80)

အများစာမို့

မီးဖိုချောင်ကိုရှင်းလင်းလိုက်တာတကယ်ကိုအမြတ်ရသွားတာပါဘဲ။ ပလပ်စတစ်ဗူးတစ်ခု ထဲမှာကောက်ညှင်းဆန် လေးနို့ဆီဗူးသုံးလုံးကို တွေ့တော့သိပ်ကိုဝမ်းသာသွားတာ။ ကိုယ်ကစျေးသွားတဲ့သူမဟုတ်တော့၊ လိုချင်တာမှာပါဆိုပေမဲ့ ကျန်းမာရေးနဲ့မကိုက်ညီတာဆိုရင်တော့၊မေ့ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဝယ်မပေးတတ်တာမို့။ (ဝက်ပေါလေးက အစ်မကိုစားစရာတော့စုံနေအောင်ဝယ်ပေးထားပါတယ်။)

ကျမလေ အခုမှ အမေ့ကိုပြောမိတဲ့ဝဍ်တွေလည်တော့တာပါဘဲ။ ထမင်းစားပြီးလဲ ဟိုစပ်စပ်၊ဒီစပ်စပ်စားတတ်တာလေ။ သူများအိမ်မှာသာ နေရရင် ဒုက္ခပါဘဲ။ ညအိပ်ယာက တရေးနိုးရင်လဲ” ကလောက်ကလက်” နဲ့မုန့်ဗူးတွေဖွင့်ပြီး စားတတ်သေးတာပါ။ အမေ့ထက်ကိုပိုဆိုးနေတော့တာပါဘဲ။ (ညီမဝမ်းကွဲတွေသိအောင်ပြောထားတာနော်။)

ကောက်ညှင်းဆန်လေးတွေ့တဲ့အတွက်၊စျေးကိုအုန်းသီးရယ်၊နှမ်းရယ်မှာတော့၊”ဘာလုပ်မလို့လဲ”လို့အစစ်ခံရသေး။ ထမနဲထိုးချင်လို့လေ။ “ထမနဲရာသီမဟုတ်ဘူးလေ” ဆိုတော့ “အေးဟေ့၊အခုက စမ်းပြီးထိုးမလို့၊ တပို့တွဲလကြရင် ( ၄ ) ပြီလောက်ထိုးမလားလို့” လို့ပြောလိုက်တော့ ၊ “နောက်မှ လက်ကိုက်တယ်လို့မပြောနဲ့နော်”တဲ့လေ။ ဟီးဟီး၊မလုပ်နဲ့လို့မပြောဘူး။ ထမနဲကြိုက်တာမို့။

မနက်ကထဲက ကောက်ညှင်းဆန်စိမ်ထားပြီး၊ဂျင်းလှီး၊ အုန်းသီးကိုခွဲပြီး အုန်းသီးဆန်ကိုပါးပါးလှီး ၊နေလေးပြထားလိုက်ရတယ်။ တစ်ယောက်ထဲကြဲနေလိုက်တာ။ ညနေစောင်းမှ အုန်းသီးကြော်ပြီး၊ထမနဲ စပြီးထိုးလိုက်တာ၊ မီးမှောင်မှောင်ထဲမှာ မိုးချုပ်မှပြီးတော့တယ်။ မီးကပျက်နေတာမို့။

ကျမအတွက်တော့ သိပ်ကိုအကျိုးရှိပါတယ်။ ဘေးအိမ်လေးတွေကို မနက်ဆွမ်းတော်ကပ်ဖို့ဝေလိုက်သလို၊ အိမ်မှာလဲဆွမ်းတော်ကပ်ရတယ်။

ကိုယ်တတ်နိုင်တဲ့ “နှစ်ဦးအလှူလေး”မို့ ပီတိဖြစ်ရတာ တကယ်အဖိုးတန်လှပါတယ်။ #ညောင်စေ့လေးလောက်လှူလိုက်ရတဲ့ ကုသိုလ်ကိုလဲမျှဝေပါတယ်။

မနက်အိပ်ယာကထတော့လေ၊ လက်က ဆုပ်လို့တောင်မရဘူး။

ပီတိနဲ့ လဲလိုက်တာပါ။

အလှူဒါနဆိုလို့၊ ငယ်စဥ်ကတော့ အလှူလုပ်တော့မယ်ဆိုရင် အားလုံးလတ်လတ်ဆပ်ဆပ်မှဝယ်ပြီးချက်ချင်တာ။ လူကြီးတွေပြောတဲ့ “ကြားသား၊မြင်သား မစားဘူး” ဆိုတဲ့စကားကိုလဲနားမလည်ခဲ့ပါဘူး။ စျေးခြင်းတောင်းထဲမှာပါလာတဲ့ ရှင်နေသေးတဲ့ငါးဆိုရင်လဲ၊ ထုပစ်လိုက်တာဘဲ။ (အထူးသဖြင့်ငါးပြေမဝယ်လာရင် ရှင်နေတာများပါတယ်။) ဂဏန်းဟင်းစားချင်တယ်ဆိုရင်လဲ သံစျေးကို တခုတ်တရသွားဝယ်ပြီး၊ ရေနွေးအိုးထဲထည့် အပေါ်က အလေးနဲ့ဖိထားလိုက်တာဘဲ။ ဂဏန်းကအသေဝယ်ရင်ပုပ်သွားတတ်တယ်ဆိုလို့၊ ကိုင်လဲမကိုင်ရဲ။ ခုမှတွေးပြီးဝဍ်လည်မှာကြောက်လိုက်တာ။ (ပြန်တွေးမိတာ ကြက်သီးတောင်ထမိပါရဲ့၊ သူတို့လေးတွေခမြာမှာ အိုးပေါ်ကိုကုတ်ကပ်ပြီးတက်ရှာကြတာ။)

သေရမှာကြောက်ကြရှာတာကို။

အမေသိရင်တော့ “သ္မီးရယ် အများစားဖို့ကိုဒီလိုမလုပ်ရဘူး” လို့ပြောတတ်ပါတယ်။ သိပ်ပြီးနားမလည်ခဲ့တာအမှန်ပါ။ ခုတော့ စျေးဝယ်လာလို့ အရှင်ပါလာရင် ရေမြောင်းထဲကို လွှတ်ပစ်လိုက်တာ။ စာတွေဖတ်၊တရားတွေနာတဲ့အခါကြတော့မှ အမေပြောခဲ့တဲစကားကိုနားလည်ပြီး၊ ကြောက်မိတော့တာပါဘဲ။

ဟုတ်ပါရဲ့၊အားလုံးစားဖို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးချက်ပြုတ်ကျွေးတဲ့အခါ၊ စားတဲ့သူကကောင်းလိုက်တာလို့ပြောယုံပါဘဲ။ လုပ်ကိုင်ပေးရတဲ့သူသာ “ဝဍ်”ခံရမှာပါလားလို့တွေးမိပြီး၊ ပြုခဲ့ဘူးတဲ့အကုသိုလ်ကိုတွေးမိလေကြောက်လေပါဘဲ။

တကယ်တော့ အမေပြောခဲ့တဲ့စကားလေးဟာ ကိုယ့်အတွက်တော့ သိပ်ကိုအဖိုးတန်တာပါ။

စားရေး၊နေရေး၊စီးပွါးရေးကစလို့ တွေးလိုက်ရင်အရှည်ကြီးပါဘဲ။ ကိုယ့်ရဲ့မောင်ဘွား၊ တူတူမတွေအားလုံးကိုအမြဲသင်ရ၊ သတိပေးရပါတယ်။

” အများစာကို၊ တစ်ယောက်ထဲမခံရစေနဲ့နော်” ဆိုတာ”အလကားစကား”မှမဟုတ်တာဘဲ။ တွေးကြည့်လေနက်နဲလေမို့ ။ ဒါကြောင့် မမေ့ရလေအောင် ထပ်ခါ၊ထပ်ခါ သတိပေးနေရတာပါ။

ဆင်ခြင်နိုင်မှ တန်ယုံဘဲ ရှိမှာမို့ သတိထားကြတတ်ရင်တော့ – – –

Categories: Mi Aung

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s