Mi Aung

Memories of Mi Aung (6)

မိဘ

ဥယျာဥ်လမ်းအိမ်ရောက်တော့ ဝတုတ်တုတ်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ညီမလေးတစ်ယောက်လက်ဆောင်ရလိုက်တယ်။

ကလေးအသိပျော်နည်းလေးနဲ့ထီးခြင်ထောင်အောက်ထဲမှာယက်ကန် ယက်ကန်ဖြစ်နေတဲ့နီနီရဲရဲလေးနားက မခွါနိုင်အောင်ပျော်ခဲ့ရတယ်။

ကစားစရာအရုပ်ကလေးရသလိုမျိုး။

မိဘတွေက ကစားစရာအရုပ်ဝယ်ပေးတတ်တဲ့အလေ့အထမှမရှိတာ။ကျမငယ်ငယ်က မကြာခဏနေမကောင်းဖြစ်ရင်၊ စဥ့်အိုးတန်းလမ်းမှာဖွင့်ထားတဲ့ ဒေါက်တာဟတ်မွန်ဆေးတိုက်ရောက်မှနေကောင်းသွားတာ။အဲ့ဒီဆေးတိုက်မှာ Toy Landလိုအရုပ်တွေစုံလို့။ ကလေးဆိုတော့လိုချင်တာ။

ခုမှပြန်တွေးကြည့်တာပါ။ဆေးတိုက်သွားရင်ဂျစ်ကားငှားခက 5/-ကျပ်၊ ဆေးခန်းပြတာက5/-ဆိုတော့ ရုံးဝန်ထမ်းမိသားစုအဖို့စရိတ်စကများလှတာကို။

မိဘကတော့သားသ္မီးအလိုကိုဖြည့်ပေးချင်ရှာကြမှာပါ။

အသက်ကြီးလာလေ မိဘမေတ္တာကိုနားလည်မိလေပါ။

အမေနဲ့အဖေပြန်ပေါင်းပြီး ဗဟန်းမှာနေကြရတာ။ ဒါပေမဲ့ မနက်လင်းတာနဲ့အဖေကကျမနဲ့အမေကိုဆိုင်ကယ်ပေါ်တင်ပြီး၊ ကြည့်မြင်တိုင်ကအမေကြီးအိမ်ကိုပို့ခဲ့တာ။

မိန်းမနဲ့ကလေးကို နယ်မြေစိမ်းမှာတနေကုန်ထားခဲ့ဖို့စိတ်မချလို့ပါ။ အဖေ့မှာသိပ်သံယောဇဥ်ရှိတဲ့ BSA ဆိုင်ကယ်တစ်စီးရှိပါတယ်။ ကျမကလဲ အဖေကဆိုင်ကယ်တိုင်ကီပေါ်တင်ပြီး စက်နှိုးလိုက်တာနဲ့ပျော်တာလေ။

ညနေအဖေပြန်လာကြိုတဲ့တစ်နေ့ကျတော့၊အမေ့ခမြာဟံသာဝတီအဝိုင်းမှာဆိုင်ကယ်ပေါ်ကကျကျန်ခဲ့တာဗဟန်းအိမ်ရောက်မှ မိန်းမပါမလာမှန်းသိတော့တယ်။

ကံကောင်းလို့မကျိုးမပဲ့တာ။အဖေကစိတ်မချလို့ကြည့်မြင်တိုင်အိမ်ကိုနေ့တိုင်းပို့ထားတာအကဲပိုရန်ကောလို့တွေးမိကြပါလိမ့်မယ်။

မပိုပါဘူးနော်။အကြောင်းတိုက်ဆိုင်တာလား၊ကံကိုကပါလာတာလားမသိတော့ပါဘူး။

မိုးကြီးလေကြီးကျတဲ့တစ်နေ့ အဖေကလည်းပြန်မရောက်သေး။

အမေက ကလေးကိုဖက်ထားပြီးအိမ်ရှေ့လေးမှာထိုင်နေတုန်း၊အဖေကဆိုင်ကယ်ကြီးနဲ့ပြန်ရောက်လာတာ သားအမိနှစ်ယောက်ကိုဘုရားမလိုက်သလိုပါဘဲ။ မိုးထစ်ချုန်းသံနဲ့အတူနောက်ဖေးဖက်က”တောင်”ပြိုကျတာ။ အမေကသေတ္တာလေးကိုအိမ်ရှေ့တော့ဆွဲထုတ်လာပါရဲ့၊မိုးထဲလေထဲကမန်းကတမ်းဘာပစ္စည်းမှမယူနိုင်ဘဲ သားအဖသုံးယောက် အဖေ့သူငယ်ချင်းဦးလေးကိုစိန်ဝင်း (ကပ္ပလီကွက်သစ်)အိမ်ကိုပြေးကြရတာ။

မနက်လင်းလို့အဖေကကျမတို့အိမ်လေးကိုသွားကြည့်တော့ မှန်အိမ်မီးလေးက မငြိမ်းသေးဘူးတဲ့။ အိမ်ရှေ့လေးဘဲကျန်ပြီးအနောက်ခန်းတစ်ခုလုံးမြေပြိုကျတဲ့ထဲမှာပိပြားလို့။ သော့လေးဖွင့်ပြီး အိမ်ရှေ့ခန်းကသေတ္တာလေးကိုဆွဲ၊မီးလေးငြှိမ်းလို့ အဖေ့ခမြာကျမတို့သားအမိဆီကိုပြန်ရောက်တော့ “ကံကြီးပေလို့မသေတာ”လို့တစ်ခွန်းဘဲပြောနိုင်တယ်ဆိုတာအမေပြောပြတာပါ။

အော် ကျမအမေလဲ တရားရှာနိုင်ဖို့အသက် ၉၆နှစ်အထိနေဖို့ ကံပါလာဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

ဒီလိုမျိုးလေးတွေးမိရင်တော့လဲ အမေ့အတွက်ဖြေသာမိပါသေးတယ်လေ။

ငြိမ်းငြိမ်းက မြင်းလှည်းကြီးနဲ့ဦးလေးအိမ်ကိုရောက်လာပြီး၊ဥယျာဥ်လမ်းအိမ်ကိုပြောင်းပေးခဲ့တာ။

ဥယျာဥ်လမ်းဆိုတာ စကားဝါပင်လမ်းနဲ့ကပ်ရက်လမ်းပါဘဲ။

မိသားစု ၄ ယောက်ဖြစ်သွားပါပြီ။ညီမလေးကကျမထက် ၅နှစ်ခွဲငယ်ပါတယ်။ဒါပေမဲ့သူကဥာဏ်ပိုကောင်းတော့ ခုချိန်အထိဆရာသိပ်လုပ်တာ။ငယ်ငယ်ကတော့သူ့ကိုအရုပ်လေးရသလိုမျိုးမို့ ကျမလုပ်ပေးသမျှခံတာပါဘဲ။

အခြေမကျသေးသမျှ ဟိုရွှေ့ဒီပြောင်းနဲ့။

မွေးစကနေအိုသည့်တိုင်အောင် သောကဆိုတာဘာမှန်းမသိတဲ့လူတွေ သိပ်ကံကောင်းကြပါလားလို့လဲတွေးမိပါတယ်။

Categories: Mi Aung

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s